ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 14 พาลูกไปทำงาน

ชื่อตอน : บท 14 พาลูกไปทำงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2563 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 14 พาลูกไปทำงาน
แบบอักษร

ไอเดียร์เดินบิดขี้เกียจไปมาทันทีที่ก้าวขาพ้นขอบประตูห้องหลังเลิกเรียน แรงสะกิดหัวไหล่เพียงนิดทำให้หญิงสาวสะบัดหน้ามองหาสาเหตุในทันที รอยยิ้มกว้างจากหญิงสาวทางด้านหลังทำให้เธอเป็นฝ่ายชะงักไปเสียเอง

 

"สวัสดี อาจารย์ให้จับคู่ทำรายงานน่ะ เธอมีคู่หรือยัง" หญิงสาวสวมแว่นเลิกคิ้วรอเอาคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ จนไอเดียร์กระอักกระอ่วน ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้สองวันก็ยังไม่ได้พูดคุยหรือแนะนำตัวกับใครเลยสักคน ไม่คิดว่าจะมีคนเข้าหาด้วยซ้ำ

 

เธอถือวิสาสะไล่สายตามองชุดที่หญิงสาวตรงหน้าสวมใส่ กะนิสัยพอเข้าคร่าวๆ น่าจะเป็นเด็กเรียนและค่อนข้างหวงเนื้อหวงตัว เนื่องจากกระโปรงพลีทยาวคลุมจนถึงข้อเท้าและรองเท้าผ้าใบทำให้ดูสบายใจในการคบหาในระดับหนึ่ง

 

"ยังจ้ะ เเล้วเราล่ะ มีคู่ทำรายงานหรือยัง" ไอเดียร์คลี่ยิ้มบางๆตอบกลับในขณะที่อีกฝ่ายยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันสีขาวเรียงสวย สาวแว่นรีบส่ายหน้ารัวๆเป็นคำตอบ

 

"ยังๆ งั้นเรามาทำด้วยกันไหม" เธอเอ่ยชวนแกมเขินอายเล็กน้อย

 

"อืม เอาสิ" ไอเดียร์พยักหน้าอย่างไม่เรื่องมาก ก้าวเดินช้าๆทำให้คู่สนทนาเดินตาม

 

เธอเองก็อยากจะสบายใจในระดับหนึ่งเมื่อต้องทำงานร่วมกับรุ่นน้องในรายวิชาแรก อีกอย่างหญิงสาวข้างๆก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรให้เธอต้องระแวง ดูเหมือนคนประเภทไม่ชอบสุงสิงกับใคร โลกส่วนตัวสูงและค่อนข้างเฉลียวฉลาดพอตัว

 

"เราชื่อโบนัสนะ เเล้วเธอล่ะชื่ออะไร ...มาใหม่เหรอไม่เคยเห็นหน้าเลย" โบนัสดึงไล่สายตาสำรวจไอเดียร์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ถึงปกติเธอจะไม่ค่อยสนใจสมาชิกในห้องเรียนเท่าที่ควร แต่ก็จำได้แม่นว่ามีเพื่อนหน้าตาประมาณไหนและชื่ออะไรบ้าง

 

"ชื่อไอเดียร์ ดรอปเรียนไว้ปีนึงพึ่งกลับมาเรียนน่ะ" ไอเดียร์ตอบไปตามความจริง โดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของโบนัส

 

"ระ..รุ่นพี่เหรอ ขอโทษนะคะหนูไม่รู้" โบนัสลนลานขอโทษหน้าถอดสีเล็กน้อย ความใสซื่อไร้สิ่งแต่งแต้มทำให้ไอเดียร์หัวเราะขบขันในความน่ารักน่าเอ็นดูของของเธอ

 

"เดียร์เกิดช่วงปลายเดือนธันวา น่าจะใกล้ปีที่โบนัสเกินนะ" หญิงสาวพยายามเบนประเด็นให้อีกฝ่ายคล้อยตาม และดูหมือนว่ามันจะได้ผลเมื่อโบนัสนิ่งเงียบแล้วยกนิ้วขึ้นไล่พึมพำ

 

"เราเกิดต้นเดือนกุมภาห่างกันไม่มาก เฮ้ย! เป็นเพื่อนกันได้" โบนัสหน้าตาตื่นเมื่อได้เริ่มพูดคุยกับเพื่อนร่วมชั้นเรียน เพราะบุคลิกที่ไม่เข้าพวกของเธอทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากจะสนทนาด้วย แล้วเมื่อมีโอกาสได้ลองเข้ามาทักทายไอเดียร์ก็ยิ่งทำให้มั่นใจได้ว่าเธอเลือกทักคนไม่ผิด

 

สองสาวพูดกันเล่นสักพักก่อน พอศึกษาใจคอของกันและกันได้ ไอเดียร์จึงเป็นฝ่ายขอปลีกตัวกลับบ้านเพราะจู่ๆก็คิดถึงลูกชายขึ้นมาเสียดื้อๆ ทั้งสองแลกเบอร์และเฟซบุ๊กของกันและกันไว้เพื่อติดต่อเรื่องทำรายงาน จากนั้นต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันกลับในที่สุด

.

.

คฤหาสน์ชาริท

"วันนี้เลิกเร็วเหรอครับ" เจอาร์ละสายตาจากหน้าจอมือถือขึ้นถามผู้มาใหม่เมื่อเห็นไอเดียร์ยังสวมชุดนักศึกษาอยู่เดินเข้ามาในบ้าน

 

"ใช่ค่ะ ริกล่ะคะ" สิ่งแรกที่เธอมองหาทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านก็คือลูกชายเพียงคนเดียว

 

"ไปทำงานกับนายครับ" ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นยืน เก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋ากางเกงให้เรียบร้อย

 

"ห้ะ? ก็ไหนเขาบอกว่าไม่อยากให้คนรู้ไง" การพาริกเตอร์ไปทำงานด้วย ก็ไม่ต่างจากการประกาศให้ทุกคนทราบว่าเขามีลูกแล้ว

 

"ครับ แต่อยากให้ไปด้วย"

 

"แล้วใครช่วยเลี้ยงคะ เขาเลี้ยงเด็กไม่เป็นนะ"

 

"กำลังจะบอกพอดีว่า นายสั่งให้คุณตามไปหลังเลิกเรียน พี่เลี้ยงคุณหนูลาป่วยหนึ่งวัน"

 

"บ้าไปแล้ว" ไอเดียร์ต่อว่าชาริทแม้เจ้าตัวจะไม่ได้ยินก็ตาม นี่เขาเป็นบ้าอะไรกันจู่ๆก็หอบลูกน้อยไปที่ทำงาน

 

"จะตามไปไหมครับ" เขาเลิกคิ้วถาม หลังสังเกตเห็นสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายที่เธอแสดงออกอย่างเปิดเผย

 

"ปฏิเสธได้ไหมเล่า!"

 

"หึ" เจ้าของร่างสูงโปร่งอมยิ้มแล้วเดินผ่านหน้านำไปยังโรงจอดรถ โดยไม่สนใจท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเธอเลย ถึงอย่างนั้นก็ได้ยินเสียงกระแทกเท้าตามหลังมาติดๆเพราะสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ก็ย่อมหวงลูกอยู่วันยังค่ำ ยิ่งผู้เป็นนายเลี้ยงเด็กไม่เป็นแล้วยิ่งทำให้เธอกังวลเข้าไปใหญ่

 

รถเบนซ์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านมุ่งหน้าไปยังบริษัทยักษ์ใหญ่ หญิงสาวไม่มีทีท่าตื่นเต้นกับความใหญ่โตของบริษัทเลยสักนิด จิตใจของเธอยังกังวลเรื่องลูกชายอย่างใจจดใจจ่อ

.

.

บริษัทCHAR

ไอเดียร์เป่าลมหายหายใจทางริมฝีปากเบาๆในตอนที่เครื่องยนต์ดับสนิท เธอสบตากับเจอาร์ผ่านกระจกเพียงนิดก่อนเป็นฝ่ายละหนีเปิดประตูรถลง สิ่งแรกที่เธอคาดการณ์คงไม่พ้นการไปยืนรออยู่หน้าลิฟต์ ร่างกายทำหน้าที่ตรงไปยืนตำแหน่งนั้นทันที

 

"ชั้นไหนคะ" ไม่รอช้า... สองขาก้าวเข้าไปในลิฟต์ทันทีที่ลิฟต์เปิดกว้าง เจอาร์สาวเท้าเข้าไปหยุดนิ่ง ยื่นมือกดชั้นบนสุดของตึกแล้วลดมือลง ภายในนั้นเงียบสนิทเมื่อไร้บทสนทนา มีเพียงเสียงคลื่นจากนอกดังเล็ดลอดเข้ามาแทรกจังหวะหายใจเข้าออก

 

"ถ้าครบกำหนดจะพาคุณหนูไปด้วยจริงๆเหรอ" เจอาร์ทำลายความเงียบด้วยประโยคคำถาม

 

"ใช่ เราตกลงกันแบบนั้น"

 

"แล้วถ้านายรั้งไว้ล่ะ จะอยู่ต่อไหมครับ"

 

"หึ ถามอะไรตลกดีนะคะ" ไอเดียร์ขบขันกับคำถามที่ฟังดูไม่ค่อยเป็นไปได้เท่าไหร่นัก เสียงเตือนเมื่อถึงชั้นบนสุดเรียกให้ทั้งสองละความสนใจจากการสนทนาแล้วเดินออกไป

 

แกร่ก~

เธอเป็นฝ่ายเปิดประตูเข้าไปในห้อง หลังเจอาร์เดินมาส่งแล้วปลีกตัวออกไป อุณหภูมิที่ค่อนข้างคงที่กระทบผิวเนียนทำไมเธอรีบใช้สายตากวาดมองรอบๆห้อง ลักษณะคล้ายคอนโดมิเนียมไม่มีผิดเพี้ยน นี่สินะที่เขาว่ากันว่า เงินสามารถเนรมิตทุกอย่างให้เป็นไปได้

 

"เดินเร็วๆหน่อยลูกหิวนม!"

________________________________________

มาชดเชยให้แล้วน้าาาา อิอิ

พบคำผิดสามารถคอมเมนต์แจ้งได้ตลอดเวลานะค๊าาา

ความคิดเห็น