facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 ข่าวลือ (ตอนนี้) 100%

ชื่อตอน : บทที่ 9 ข่าวลือ (ตอนนี้) 100%

คำค้น : #น่ารัก #คลั่งรัก #เจ้าเล่ห์ #โรแมนติก #หวาน #ถ่านไฟเก่า #ยังรักอยู่ #ซึ้ง #นางเอกรุก #คนคลั่งรัก #ลูก #ภรรยา #ทวงรักคืน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2563 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ข่าวลือ (ตอนนี้) 100%
แบบอักษร

บทที่ 9 ข่าวลือ (ตอนนี้) 100% 

 

รมิดาฟื้นตัวได้ดีขึ้นตามลำดับ จนถึงเวลาได้ออกโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า จากตอนที่เธอจำได้ ถึงตอนนี้ก็ผ่านมาถึง 7 ปีแล้ว เพียงแต่เรื่องที่เธอกับทินกรเลิกกันนานแล้ว เธอกลับไปไม่กล้าพูดออกไป ไม่รู้เพราะความเข้ากันดีของทั้งแม่และชายหนุ่ม ทำให้เธอไม่กล้าพูดความจริง หรือว่าตัวเธอเองที่ยังอยากหลอกตัวเองต่อไปเรื่อยๆ กันแน่ 

“ค่อยๆ เดินนะคะ” 

“รู้แล้วหน่าลูก ขาแม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” 

“ให้ผมช่วยประคอง ...” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนข้างๆ ไอรดา พยายามจะยื่นมือเข้ามาช่วย แต่กลับถูกปฏิเสธทันที 

“ไม่ต้องเลย” 

ชาร์ล พ่อของไอรดายืนทำตาเศร้าสร้อยหลังจากถูกภรรยาสุดที่รักปฏิเสธ เพราะความทรงจำของรมิดาในช่วงนี้ ยังอยู่ที่ช่วงที่พวกเขามึนตึงกัน ถึงพ่อจะบอกว่าทั้งสองคนดีกันแล้ว แต่ก็ยังขัดๆ กับสิ่งที่แม่เธอจำได้อยู่ดี 

“สงสัยแด๊ดต้องจีบมัมใหม่อีกครั้งแล้วสิคะ” ไอรดาพูดยิ้มๆ ขณะที่ชาร์ลทำหน้าขมขื่น 

“แด๊ดเตรียมเซอร์ไพรส์มัมไว้ที่บ้านแล้ว” 

ชาร์ลกระซิบ สีหน้าดีขึ้นมาทันตา ไอรดายิ้มให้กับความหวานชื่นของพ่อแม่ตัวเอง ไม่ว่าจะแต่งงานกันมากี่ปี ทะเลาะกันอีกที ก็ยังกลับมารักกันตลอด ถ้าเธอมีความสัมพันธ์กับใครแล้วเป็นแบบนี้คงดีไม่น้อย 

“ถ้าแบบนั้นไอกลับไปที่บริษัทนะคะ” ไอรดาขยิบตาให้ผู้เป็นพ่อ หวังเปิดทางให้เขาทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน 

รมิดาหันหน้ากลับมา ทั้งไอรดาและชาร์ลแยกจากกันแล้วยิ้มแฉ่งพยายามทำตัวให้ไม่มีพิรุธ รมิดาไม่ทันได้สังเกตท่าทางของทั้งสองคน กลับตั้งคำถามถึงชายหนุ่มอีกคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ 

“ว่าแต่ฟ้าไปไหนละลูก ว่าจะฝากของให้สักหน่อย ไอเอาไปให้ได้ไหม” 

ไอรดาเปิดถุงกระดาษที่คนขับรถยื่นมาให้ เห็นเป็นขนมจากร้านดัง 

คิดถึงหน้าชายหนุ่มที่แม่จะฝากของไปให้ ใจหนึ่งก็อยากเจอ แต่อีกใจก็รู้ว่าการที่ยิ่งเจอก็ยิ่งทำให้ตนเองเจ็บปวด เธอฝืนใจรับคำแผ่วเบา “ได้ค่ะ” 

 

“คุณหมอทินกรอยู่ไหมคะ” 

ไอรดาสอบถามพยาบาลที่นั่งอยู่หน้าเคาท์เตอร์ 

“อ้าวคุณไอ คุณหมอเพิ่งออกไปเองค่ะ” 

เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจนี้ เป็นความโล่งอก หรือเสียดายที่จะไม่ได้เจอเขาบ่อยๆ อีกกันแน่ เธอยกถุงกระดาษวางไว้ให้บนเคาท์เตอร์ 

“ถ้าแบบนั้นฝากขนมให้คุณหมอหน่อยนะคะ คุณแม่ฝากมา” 

“ได้เลยค่ะ” 

ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินออกไป เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาทันที 

“ฮัลโหลเจนนี่ ว่าไง” 

“เรื่องอาหารสำหรับจัดเลี้ยง ...” 

ขณะที่ฟังบทสนทนาจากปลายสายอยู่นั้น ชื่อคนคุ้นเคยก็ดังขึ้นมา เพราะความเคยตัวของเมื่อก่อนที่จะไวกับชื่อเขาเป็นพิเศษ ทำให้เธออดจะฟังไม่ได้ 

“นี่แก ได้ยินหรือเปล่า ว่าคุณหมอทินกรกำลังจะแต่งงาน เห็นยัยฝนได้ยินคุณหมอคุยกับคนสวยๆ ที่มาหาบ่อยๆ ว่าจะไปวัดชุดแต่งงาน” 

“จริงเหรอแก ข่าวใหญ่เลยนะเนี่ย เสียดายจัง แต่ก็นะ สวยหล่อทั้งคู่เหมาะสมกันเลย” 

ไอรดาหัวขาวโพลน ประสาทสัมผัสทั้งหมดถึงกับด้านชาถึงขนาดไม่ประมวลผลเสียงสนทนาปลายสาย 

“... คุณไอคะ ได้ยินหรือเปล่าคะ” 

“จ้ะ สักครู่นะ เดี๋ยวโทรกลับนะ” 

เธอเดินอย่างล่องลอยไปยังลิฟต์ มือกดลิฟต์ให้เปิดราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายที่ไม่ได้ประมวลผ่านสมอง ทำให้เธอไม่ทันสังเกตอะไรแม้ประตูลิฟต์จะเปิดแล้ว 

“คุณ จะมาไหม” 

เสียงที่เธอรู้จักดีปลุกเธอขึ้นมาจากพะวง 

ทินกร 

กับสาวสวยที่เธอเจอวันก่อน 

คิดแล้วว่าต้องเป็นอะไรกัน ไม่งั้นเขาคงไม่ยอมให้เรียกชื่อเล่นง่ายๆ หรอก พอไม่อยากเจอ ก็เจอจนได้ เธอซ่อนความเจ็บปวด แล้วตอบกลับไป 

“คุณไปก่อนเลย” 

“เอ๊ะ นี่ไอรดาเหรอ ได้ยินชื่อมาตั้งนาน นี่กำลังจะพาฟ้าไปกินข้าวกลางวันพอดี อยากไปด้วยกันไหม” 

ทินกรส่งสายตาดุๆ ให้คนข้างๆ 

“อย่าไปกวนเขาเลย” 

นั่นสิ จะเอาเธอไปทำอะไรกัน 

“ทำไมล่ะฟ้า ก็ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาตั้งนาน อยากจะรู้จักสักหน่อย ไม่ได้เหรอ” 

เธอทำหน้าตาแก้มป่องอย่างน่ารัก ทินกรถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ 

“ไอ คุณอยากไปไหม ผมจะไปกินร้านอาหารทะเลพอดี” 

“ฉันไม่” 

เธอเตรียมปฏิเสธ นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน แฟนใหม่ชวนแฟนเก่าไปกินข้าว ไม่กระอักกระอ่วนบ้างเหรอ 

“นะนะนะ ไปเถอะ ไม่ไปวันนี้ ฟ้าคงไม่พาไอมาเจอกันอีกแล้ว” 

จุดอ่อนอย่างหนึ่งของไอรดา คือไม่ชอบปฏิเสธคนอื่น โดยเฉพาะถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงด้วยแล้ว เธอเงียบครุ่นคิดก่อนพยักหน้ารับแผ่วเบา 

ถ้าเธอได้เห็นกับตาว่าเขามีคนดูแลแล้ว บางทีเธออาจจะยอมตัดใจได้สักที 

-------------------------------- 

เอ๊ะ ใครกันน้า 

ความคิดเห็น