ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 946

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2563 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14
แบบอักษร

  ขออนุญาตฝาก ebook โปรฯ วันสุดท้าย เหลือไม่กี่ชั่วโมงแล้วค่ะ 

ปมวิวาห์ซาตานละอองดิน01www.mebmarket.comจากชายในฝัน กลับกลายเป็นซาตานในชั่วข้ามคืน --------------------------------------------- นายหัวหนุ่ม กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ยิ่งมั่นใจว่าแก้มใสต้อ...Get it now 

 

      “คุณหมอจ๊ะ....คุณหมอ...ช่วยดูไอ้เป้งหน่อยเถอะค่ะ” นางเอิบเดินแกมวิ่งหน้าตาตื่นตระหนก  เข้ามาหาคุณหมอหนุ่มกับเมียสาวตามความเข้าใจของนาง 

            “เป้งเป็นอะไรเหรอเอิบ” ชายหนุ่มถามอย่างใส่ใจ 

            “ไม่รู้จ่ะ  มันบ่นปวดท้องตั้งแต่เมื่อวาน อิฉันก็นึกว่ามันหายแล้ว ก็เลยออกไปทำไร่พอกลับเข้าบ้านก็เห็นมันนอนดิ้นอยู่นี่ล่ะจ่ะ จะพามันไปที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลมันก็ลุกไม่ไหว ขยับตัวหน่อยก็ร้องจะเป็นจะตาย” นางเอิบน้ำตาไหล ด้วยมีลูกชายคนเดียวหวังว่าจะได้พึ่งพายามแก่เฒ่าอยู่ ๆ ก็มาเจ็บหนัก 

            อลันเดินตามนางเอิบเข้าไป  เห็นเป้งนอนหน้าซีด เหงื่อเม็ดใหญ่ ๆ เต็มใบหน้าอาการไม่ค่อยดี  เขาลงมือตรวจอาการของเด็กชาย ก่อนจะบอกกับนางเอิบว่าต้องส่งเป้งไปผ่าตัดด่วน  น่าจะเป็นไส้ติ่งอักเสบ….ชายหนุ่มไม่มีเครื่องไม้เครื่องมืออะไร  จึงวินิจฉัยจากการตรวจเบื้องต้น แต่อาการของเป้งค่อนข้างจะชัดเจน 

            “แต่ว่า.....” สีหน้าท่าทางของคนที่เป็นแม่มีแต่ความวิตกกังวล  ลำพังจะพาไปส่งโรงพยาบาลที่ตัวอำเภอก็ยากเย็นแล้ว  ไม่รู้ว่าลูกชายจะทนไหวไหม 

            “ไม่ต้องห่วงนะเอิบเดี๋ยวฉันจัดการให้” อลันออกไปโทรศัพท์สักพักก็กลับเข้ามาบอกคนเป็นแม่ให้คลายกังวล เพราะจะส่งไปทำการผ่าตัดที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ส่วนหญิงสาวก็ได้แต่คุยปลอบใจคนเป็นแม่ 

หลังจากนั้นไม่นาน เฮลิคอปเตอร์จากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังก็มารับตัวเด็กชายและนางเอิบอย่างเร่งด่วน ท่ามกลางความโล่งใจของทุก 

“สุดยอดเลยคุณ.... จัดการได้รวดเร็วอย่างกับเป็นเจ้าของโรงพยาบาลแน่ะค่ะ” ปานอัปสรรู้สึกทึ่ง ชื่นชมพลางยกนิ้วให้ 

            อลันยิ้มเพียงมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าว 

            “เดี๋ยวสิคุณ รอด้วย...โอ้ย....” ปานอัปสรรีบซอยเท้าตามจนสะดุดหกล้มเพราะไม่ทันระวังตัว  ทำให้ชายหนุ่มหันกลับมามองด้วยสายตาตำหนิ พลางกอดอกมองนิ่งเฉยไม่เห็นเหมือนพระเอกเลยอ่ะ .......ความจริงต้องเข้ามาอุ้มฉันกลับบ้านถึงจะถูก...ชิ..... 

            “ไม่คิดจะมาดูกันบ้างหรือไง.... เป็นหมอประสาอะไร......อูย...” หญิงสาวสูดปาก เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ข้อเท้า 

            “คุณนี่...จริง ๆ เลย ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามอย่างนี้นะ”อลันเดินกลับมานั่งยอง ๆ แล้วจับข้อเท้าขาวผ่องทดลองขยับก็ไม่ได้หัก แตกอย่างมากก็แค่เคล็ดขัดยอก แต่พอจะจับพลิก  ยัยตัวแสบก็แหกปากร้องเสียงหลง 

            “จะฆ่ากันหรือไงคุณ” ปานอัปสรคิดบางอย่างขึ้นมาได้  เลยสวมรอยเจ็บหนักเสียเลย 

            “เกินไปหรือเปล่า  แค่ล้มไม่ได้โดนสิบล้อทับ” 

            “ก็มันเจ็บนี่  คุณลองล้มดูมั่งไหมล่ะ” 

            “ผมไม่ได้ซุ่มซ่ามเหมือนคุณ....รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว วันนี้ต้องกลับไปทำอาหารเย็นเองด้วย เอิบคงไม่อยู่อีกหลายวัน” 

            “ฉันเดินไม่ไหว” ปานอัปสรมองหน้าตาละห้อย....อุ้มสิคะคุณหมอ.... รออะไร...หญิงสาวลุ้นอยู่ในใจ  หล่อนเจ็บปางตายก็ไม่ต้องทำอาหาร  และที่สำคัญ...คืนนี้เราต้องรอด....หญิงสาวปลาบปลื้มกับแผนการอันแยบยลของตัวเอง.......ฮ่า ๆ ๆ..... 

            “อูย...ทำไมถึงเจ็บอย่างนี้  เจ็บจนใจจะขาด...โอย..เจ็บปางตาย.....ทำไมถึงได้ปวดใจเหลือเกิน” หญิงสาวคร่ำครวญ  

            คุณหมอหนุ่ม ย่อตัวลงช้อนเรือนร่างบอบบางขึ้นมาอุ้ม  เขาทันได้เห็นหล่อนแอบยิ้มก่อนจะซุกซ่อนหน้าอยู่กับอกกว้าง.......ร้ายนักนะ....อลันหัวเราะหึหึ......... 

            ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปตามแผน  ติดตรงเสียงหัวเราะในลำคอของเขาที่ชวนขนหัวลุก........ไม่นะเขาต้องไม่รู้สิ...อย่าป๊อดสิวะ สู้ ๆ ปานอัปสรสู้ตาย...นางแบบสาวปลุกปลอบหัวใจตัวเองให้ฮึกเหิม.... 

       

ความคิดเห็น