facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 เจอกัน 3 ครั้งเรียกพรหมลิขิต (ตอนนี้) 100%

ชื่อตอน : บทที่ 5 เจอกัน 3 ครั้งเรียกพรหมลิขิต (ตอนนี้) 100%

คำค้น : #น่ารัก #คลั่งรัก #เจ้าเล่ห์ #โรแมนติก #หวาน #ถ่านไฟเก่า #ยังรักอยู่ #ซึ้ง #นางเอกรุก #คนคลั่งรัก #ลูก #ภรรยา #ทวงรักคืน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2563 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เจอกัน 3 ครั้งเรียกพรหมลิขิต (ตอนนี้) 100%
แบบอักษร

บทที่ 5 เจอกัน 3 ครั้งเรียกพรหมลิขิต (ตอนนี้) 100% 

 

“คุณไอรดาไม่สนหรอกครับ ตอนนั้นเธอมีแฟนอยู่แล้ว” 

ทินกรพูดสอดขึ้นมาเสียงขรึม สายตามองไปที่กวินทรอย่างไม่เป็นมิตร ทั้งโต๊ะถึงกลับแปลกใจ ไม่คิดว่าเขาจะเข้าร่วมบทสนทนาด้วย 

“แล้วคุณทินกรล่ะคะ ตอนนั้นมีแฟนหรือเปล่า” ณิชาถามด้วยความอยากรู้ ถึงเธอจะคิดว่าเขาไม่น่าจะคบใครหรอก เขาทิ้งระยะห่างกับผู้หญิงทุกคนขนาดนั้น 

“แต่พูดถึงแฟนของคุณทินกร ผมก็ได้ข่าวมาอยู่นะครับ” ภูริตอบขึ้นมาแทน 

“หา น้ำแข็งเดินได้แบบพี่ทินเนี่ยนะมีแฟน” พิชญ์ถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ พี่ชายเขาจะพูดกับผู้หญิงยังนับคำได้ด้วยซ้ำ เลขาหรือคนสนิทยังต้องเป็นผู้ชาย จนตอนแรกๆ เขาถึงกลับคิดว่าพี่ชายเขาเป็นเกย์ 

“แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะคะ” เบญจาถามต่อ 

“นั่นสิ ผมเองก็อยากรู้” ทินกรเอ่ยขึ้นมาลอยๆ 

“คุณไอล่ะครับ รู้หรือเปล่า” พิชญ์ถาม 

เธอนิ่งไปอึดใจ ก่อนตามมาเสียงเบา “ไม่รู้สิคะ” แม้ไอรดาไม่ได้เหลือบไปมองสายตาคนข้างๆ แต่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาทิ่มแทงและเรียบนิ่งจนทำให้อุณหภูมิตรงนั้นลดต่ำไปอย่างรวดเร็ว 

“ว้า เสียดายจังเลย” พิชญ์ร้องขึ้นมา แต่วันนี้ก็นับว่าแปลกแล้ว เพราะพี่ชายเขาไม่ค่อยชอบพูดเรื่องส่วนตัวเท่าไร ปกติต้องส่งพลังน้ำแข็งเย็นยะเยือกให้เขาตั้งแต่เริ่มบทสนทนาแล้ว แต่จะว่าไปเหมือนจะได้ยินคลับคล้ายคลับคลาว่าทินกรมากลับมาทำงานที่บริษัท เพราะแฟนหนีไปอเมริกาและทินกรต้องการเงินจากพ่อเพื่อไปตามหาเธอที่อเมริกา 

เขามองไปที่หญิงสาวข้างๆ พี่ชายอย่างครุ่นคิด ไม่สิ คงไม่ใช่หรอกมั้ง เหมือนคุณไอจะจบจากอังกฤษ แต่สายตาของพี่ชายเวลามองเธอ … 

“แล้วคุณไอล่ะครับ ตอนนี้ยังคบกับแฟนอยู่หรือเปล่า” กวินทรวกมาที่เรื่องของไอรดา พิชญ์รีบสังเกตคนข้างๆ ทันที 

ไอรดามีท่าทางอึดอัดเล็กน้อยเหมือนไม่อยากตอบคำถาม 

“ผมว่าไอรดาเขาคงอึดอัด ที่ต้องพูดเรื่องส่วนตัวให้คนนอกฟัง” ทินกรตอบเสียงเรียบ บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบขึ้นมาทันที ภูริกระแอมไอเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่น บรรยากาศจึงค่อยๆ ดีขึ้น 

แม้จะสังเกตได้ยาก แต่กับคนที่ทำงานกับทินกรมาหลายปี ก็ดูรู้ว่าสายตานั้นฉายแววไม่พอใจครู่นึง ก่อนปรับเป็นเรียบเฉย 

ผิดปกติ! แถมทินกรยังออกหน้าแทนคนอื่นอีกต่างหาก ผิดปกติ! 

ท่ามกลางโต๊ะอาหารที่ครื้นเครง สายตาของคู่หนึ่งกำลังจับตามองคนคู่หนึ่งอย่างจับผิด 

 

“คุณไอกลับอย่างไงครับ” กวินทรถามขึ้น เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ ไอรดายิ้มรับเป็นมารยาท 

“กลับกับคนขับรถค่ะ” ร่างบางลุกขึ้นยืน ผู้ชายในชุดสูทที่ยืนอยู่มุมห้องรีบเดินมาดึงเก้าอี้ออกให้ทันทีเมื่อเห็นเธอลุกขึ้นยืน เธอก้มหัวเล็กน้อยเป็นการบอกลา 

“ไอกลับก่อนนะคะ” โดยไม่รีรอคำตอบ ไอรดารีบเดินออกไปโดยไม่แม้แต่หันมองคนข้างๆ เมื่อมีคนเริ่มลุก ทุกคนจึงทยอยลุกขึ้นเพื่อกลับบ้าน 

“เอ่อ คุณทินกรคะ” เบญจารีบเรียกไว้ เมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังลุกออกไป 

“สนใจไปนั่งชิลๆ ด้วยกันต่อไหมคะ” ริมฝีปากสีสดยิ้มอย่างเชิญชวน ทินกรมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง 

“ไม่ครับ” 

อีกฝ่ายยังไม่ลดละ ด้วยเห็นว่าเป็นโอกาสสุดท้าย การเจอทินกรไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ถ้าไม่ใช่วันนี้จะวันไหนล่ะ “คือบริษัทฉันสนใจจะทำงานกับคุณ” 

“คุณบานครับ” 

“เบญค่ะ” เธอหน้าเสีย 

พิชญ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หันไปกลั้นหัวเราะ จนทินกรส่งสายตาไปดุ สำหรับญาติผู้พี่คนนี้แล้ว ถ้าไม่ใช่หุ้นส่วนหรือคนที่ต้องทำสัญญาสำคัญ เขาไม่เคยจำชื่อผู้หญิงคนไหนได้ถูกต้องมาก่อน 

“ถ้าผมสนใจ เดี๋ยวผมติดต่อไปเอง” สายตาทินกรฉายแววรำคาญเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่รู้สึกตัว 

“แต่เบญ …” 

“ผมมีแฟนแล้วครับ ผมไม่สนใจจะไปกับคนอื่นสองต่อสอง” ทินกรพูดตัดบท แล้วเดินออกไป พิชญ์หันไปมองสาวสวยอย่างสงสาร 

จุ๊ๆ กี่คนแล้วที่เข้ามาในกับดักน้ำแข็ง 

“ถ้าพี่ทินกรไม่สนใจ ไปกับผมก็ได้นะครับ ผมยินดี” เบญจามองหน้าคนพูดอย่างอารมณ์เสีย ถึงพิชญ์จะหน้าตาดีและฐานะดีเหมือนกัน แต่โดนฉีกหน้าโดยชายหนุ่มที่หมายปองก็ทำให้เธอไม่สบอารมณ์เท่าไร เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไป 

พิชญ์หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเดินออกไป เปิดประตูรถเข้าไปนั่งโดยมีทินกรนั่งอยู่ก่อนแล้ว 

“จะมีครั้งไหนไหมเนี่ย ที่ไปติดต่องานกับใครแล้วไม่ได้สาวกลับมา” พิชญ์เอ่ยขึ้นกับพี่ชายอย่างล้อเลียน อีกฝ่ายไม่สนใจ ก้มเช็กข้อมูลแท็ปเล็ตในมือ ซึ่งพิชญ์เองก็ชินแล้ว เขาเลยพูดคนเดียวต่อไป “แต่คุณเบญเขาก็สวยนะ พี่ไม่สนสักนิดเลยเหรอ” 

“ก็เหมือนกัน” 

“อะไรเหมือนกัน พี่หมายถึงว่าผู้หญิงทุกคนก็หน้าตาเหมือนกันน่ะเหรอ พี่นี่ใจร้ายชะมัด ครั้งก่อนคุณณิชา บริษัทเอสดีก็สวยจะตาย เซ็กซี่ด้วย พี่กลับไม่มองหน้าเธอสักนิด” 

รูปปั้นหินแกะสลักยังคงเงียบต่อไป 

“เฮ้อ แต่พี่ใช้ข้ออ้างว่ามีแฟนแล้วทุกรอบไม่ได้นะ ไม่มีหลักฐานแบบนี้ ใครจะไปเชื่อ ใครๆ เขาก็รู้ว่าพี่โสด ถึงได้มีสาวๆ ชม้อยตาให้ทุกวัน” 

ทินกรร้องหึออกมา 

“ฉันไม่ได้โสด รอคนอยู่” 

“แค่กๆๆๆ พี่พูดว่าอะไรนะ รอคน? รอใคร? ผมนึกว่าพี่พูดแค่ใช้ข้ออ้างเพื่อไล่สาวๆ พวกนั้นออกไปซะอีก สรุปคือเว้นที่ว่างข้างตัวไว้รอคน? อย่าบอกนะว่าคุณไอ ผมเห็นสายตาที่พี่มองเขา” 

ทินกรไม่ตอบอะไร แต่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พิชญ์ที่มองเห็นรอยยิ้มนั้นถึงกลับหนาวสั่น มือหนาลูบแขนตัวเองไปมาให้ขนที่ลุกกลับไปนอนดังเดิม คนอื่นมีแต่ยิ้มแล้วทำให้โลกสดใส มีพี่ชายเขาคนเดียวที่นานๆ จะยิ้มออกมาที แต่ยิ้มทีก็มีเรื่องไม่ดีตลอด 

พิชญ์นึกถึงสายตาที่พี่ชายใช้มองไอรดาที่ร้านอาหาร รวมถึงคำพูดคำจาแปลกๆ วันนี้ จริงๆ มันก็แปลกตั้งแต่พี่ชายเขามาเข้าประชุมแล้ว ปกติงานยิบย่อยแบบนี้ถีบเขาออกมาทำอย่างเดียว ชายหนุ่มลูบคางครุ่นคิด 

กลับไปต้องสืบหน่อยแล้ว!!!! 

--------------------------------------------- 

รอใครอยู่กันน้าาา 

คอมเมนท์ได้นะคะ  

ความคิดเห็น