facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ (ติดตามข่าวสารอื่น ๆ ที่เพจ Writer ใจดินสอ / เดือนสิบสอง)

EP.11 ความรู้สึกแปลก ๆ 2/2

ชื่อตอน : EP.11 ความรู้สึกแปลก ๆ 2/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2563 18:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.11 ความรู้สึกแปลก ๆ 2/2
แบบอักษร

เกี๊ยว… 

หลังจากที่ฉันเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวเสร็จแล้ว  ใครบางคนที่เนื้อตัวเลอะเทอะเพราะฉันก็ไปอาบน้ำโดยไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำอีก  ทั้งพี่เขายังให้คนมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้าห่มให้ด้วย  เพราะกลัวว่าฉันจะอ้วกพุ่งใส่อีกถ้านอนบนพื้นที่ที่พี่เขาเพิ่งใช้ทำกิจกรรมบางอย่างกับคนอื่นไป 

  

“คืนนี้เธออยู่ห่าง ๆ ฉันซะ  แล้วก็อย่าเข้ามาใกล้ฉันด้วย” 

คนที่เดินออกมาจากห้องนอนชักสีหน้าใส่ฉัน  ก่อนจะโยนหมอนกับผ้าห่มให้ฉันแล้วเดินกลับเข้าห้องไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก  สงสัยจะไม่พอใจที่ฉันปฏิเสธแล้วก็ทำพี่เขาเลอะแน่ ๆ เลย 

  

“คืนนี้ให้เกี๊ยวนอนข้างนอกเหรอคะ” 

ฉันรีบถามขณะที่หยิบหมอนที่ร่วงลงพื้นขึ้นมากอดไว้แนบอก  คนหันหลังให้ชะงักเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันมาตอบด้วยใบหน้านิ่ง ๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องไป 

  

“อืม” 

  

“โกรธเราเหรอ…” 

ฉันพึมพำเบา ๆ ขณะจัดแจงพื้นที่บนโซฟาก่อนจะล้มตัวลงนอน  ฉันไม่ได้ลำบากใจที่จะนอนตรงนี้แต่เห็นสีหน้าและท่าทางของพี่เขาแล้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก  ในเวลานี้นอกจากลูกปลาเพื่อนรักกับพี่ปอยแล้ว  ฉันก็มีแค่พี่เขาเท่านั้นที่เป็นที่พึ่ง  ถ้าเกิดว่าเขาโกรธหรือไม่พอใจที่ฉันอ้วกใส่แล้วพาลยกเลิกข้อตกลงไปด้วยล่ะก็… 

  

“จะหายโกรธมั้ยนะ  ถ้าจะยกเลิกข้อตกลงของเราจริง ๆ ก็ขอให้ได้อยู่ต่อไปถึงเทอมหน้าด้วยเถอะ” 

ฉันพูดกับเพดานพลางนึกถึงใบหน้าของใครบางคนก่อนจะหลับตาลง  อย่างน้อยให้ฉันได้พอมีเวลาตั้งตัวบ้างก็ยังดี 

  

“แล้วถ้าพรุ่งนี้พี่เขาให้เราออกไปจากที่นี่จะทำยังไงนะ” 

พอได้นึกเรื่องนึงขึ้นมาก็มีอีกหลาย ๆ เรื่องให้นึกตาม  ยิ่งเห็นว่าพี่เขามีผู้หญิงคนอื่นตอนแรกก็คิดว่าคงเป็นเรื่องดีที่ได้รับเงินโดยไม่ต้องทำงาน  แต่พอเกิดเรื่องวันนี้ขึ้นฉันก็ชักไม่มั่นใจแล้วว่าถ้าพี่เขาให้ฉันไปจากที่นี่แล้วจะทำยังไง  พี่มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นทั้ง ๆ ที่มีฉันอยู่ก็ชัดเจนแล้วว่าพี่เขาอาจไม่ต้องการฉันและพร้อมจะยกเลิกข้อตกลงได้ทุกเมื่อ 

  

แกร๊ก! 

เสียงประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของคนด้านในเดินออกมา  เราไม่ได้คุยอะไรกันจนกระทั่งพี่เขาเดินเข้าไปในครัวแล้วเดินกลับออกมาฉันจึงตัดสินใจทักขึ้นก่อน 

  

“พี่ทัพ…” 

ฉันเรียกชื่อคนที่กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอนพร้อมกับลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองพี่เขาเอาไว้เพราะมีคำถามมากมายในหัว 

  

“มีอะไร?” 

คนหน้านิ่งหันกลับมาก่อนจะกระดกเบียร์กระบ๋องดื่มไปด้วย 

  

“เกี๊ยวขอโทษนะที่ทำพี่ตัวเลอะแล้วก็ปฏิเสธพี่” 

ฉันพูดเสียงอ่อยกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก่อนจะงุดหน้าลงมองมือตัวเองที่กุมกันไว้บนตักด้วยท่าทีประหม่า 

  

“พี่โกรธมั้ย” 

เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าร่างสูงใหญ่ของใครบางคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว  ถึงจะตกใจเล็กน้อยแต่ก็พยายามทำใจให้นิ่งไว้แล้วพูดต่อ 

  

“พี่อย่าโกรธเกี๊ยวเลยนะ  ต่อไปเกี๊ยวจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก  วันนี้เกี๊ยวแค่ตกใจเพราะไม่เคยเห็นเอ่อ…  เห็น…” 

เห็นอะไรที่มันติดเรทแบบนั้นน่ะ… 

  

“รู้ว่าผิดก็ดีแล้ว” 

คนหน้านิ่งพูดขึ้น  ทำให้ฉันที่เงยหน้าสบตาพี่เขาอยู่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเพราะคิดว่าจะโดนไล่ออกไปจากที่นี่แล้วเสียอีก 

  

“ต่อไปก็อย่าสำคัญตัวผิดแล้วมาพาลห้ามไม่ให้ฉันแตะต้องเธอเหมือนวันนี้อีก” 

คำพูดของคนตรงหน้าทำให้ฉันรู้สึกหน้าชาเล็กน้อย  แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยพี่เขาก็ยอมคุยด้วย 

  

“เข้าใจแล้วค่ะ” 

ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนตรงหน้าขณะที่มือทั้งสองข้างบนตักนั้นกุมกันแน่นขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ  และอาการจุกที่อกจนแทบพูดอะไรไม่ออกก็เกิดขึ้นเอาดื้อ ๆ ทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเหมือนกัน 

  

“คิดจะเป็นผู้หญิงของฉัน  เธอต้องรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าอยู่ในฐานะอะไร  วันไหนที่ฉันเบื่อเธอแล้วฉันจะเป็นคนปฏิเสธเธอเอง” 

  

“ค่ะ” 

  

“หน้าที่ของเธอคือทำให้ฉันพอใจ  ส่วนหน้าที่ของฉันก็คือจ่ายเงินให้เธอ  เราไม่มีอะไรติดค้างกันถ้าต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง” 

  

“ค่ะ” 

ฉันนั่งมองแผ่นหลังของคนที่หันหลังให้ด้วยความรู้สึกเจ็บจี๊ดในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ  ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พอเห็นแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปแล้วรู้สึกหน่วงมากขนาดนี้   

  

“ตอนนี้พี่หายโกรธเกี๊ยวแล้วใช่มั้ยคะ” 

ฉันถามคนที่กำลังปิดประตูห้องลงอย่างรอคอยคำตอบ  อย่างเดียวที่จะทำให้ฉันข่มตาหลับได้ในคืนนี้ก็คงเป็นคำตอบของพี่เขา  อย่างที่บอกไปว่านอกจากเพื่อนกับรุ่นพี่ที่มหาลัยแล้วตอนนี้ฉันก็ไม่เหลือใครอีกนอกจากพี่เขา… 

  

“สนใจทำไม  ยังไงฉันก็จ่ายเงินให้เธออยู่ดี” 

คนที่แง้มประตูออกตอบด้วยใบหน้านิ่ง ๆ ตามเดิมก่อนจะปิดประตูลง 

  

“เพราะตอนนี้พี่เป็นคนสำคัญของเกี๊ยวไง…” 

น้ำเสียงแหบแห้งของฉันที่ตอบไปคนด้านในคงไม่ได้ยิน  ฉันได้แต่ล้มตัวลงนอนและข่มตาให้หลับลงทั้งที่ความรู้สึกแปลก ๆ  นั้นวนเวียนอยู่ในหัว   

  

จากที่คิดว่าจะนอนไม่หลับแต่แปลกเพราะหลับดีจนไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งพลิกตัวอีกครั้งก็ตกโซฟาจนรู้สึกเจ็บ  พอมองไปพื้นที่รอบ ๆ ก็เห็นนาฬิกาเรือนสวยที่ประดับผนังห้องอยู่บอกเวลาว่าตีสามกว่าแล้ว   

  

“ทำไมหลับดีจังเลยนะ  หรือว่าเปลี่ยนที่นอนงั้นเหรอ” 

ฉันพึมพำกับตัวเองขณะเดินเข้ามาในครัวเพราะรู้สึกคอแห้งขึ้นมา 

  

“ตาสว่างเลยคราวนี้” 

หลังจากกระดกแก้วน้ำดื่มเย็น ๆ ลงคอ  อาการงัวเงียเหมือนจะหลับอีกครั้งก่อนหน้าก็หายไป  ถ้ากลับไปนอนคราวนี้มีหวังหลับยากแน่ ๆ  

  

“ขอน้ำแก้วนึง” 

เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง  ทำให้ฉันที่กำลังจะหันกลับมาต้องเผชิญหน้ากับพี่เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

  

“อ่อ  ค่ะ” 

ฉันพยักหน้าเล็กน้อยให้คนตรงหน้าก่อนจะหันกลับมาเปิดตู้เย็นแล้วรินน้ำใส่แก้วยื่นให้คนตรงหน้า  แต่ทั้ง ๆ ที่พี่เขารับแก้วน้ำไปแล้วก็ยังไม่ยอมถอยเปิดทางให้ฉันอีก   

  

“นอนไม่หลับหรือไง” 

เสียงทุ้มถามต่อขณะที่ขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าเราแทบชิดกัน  แขนยาว ๆ เอื้อมเอาแก้วไปวางด้านหลังทั้ง ๆ ที่ฉันยังยืนอยู่ตรงหน้า  ทำให้อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าใบหน้าของฉันนั้นร้อนวูบวาบขึ้นมา 

  

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง” 

  

“อ๋อ  เปล่าค่ะแค่หิวน้ำเลยตื่นขึ้นมา” 

เพราะมัวแต่งงกับการกระทำของพี่เขาเลยไม่ได้ตอบคำถามเมื่อครู่  แต่พอฉันตอบแล้วพี่เขากับทำสีหน้าแปลก ๆ เหมือนไม่พอใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น 

  

“สรุปคืนนี้เธอนอนหลับสบายดี?” 

คนตรงหน้าไม่ยอมเปิดทางให้แต่ถามต่อด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก   

  

“ค่ะ  เกี๊ยวหลับสบายดี” 

ฉันตอบทั้งที่ตัวเองยังงง ๆ กับคำถามและสีหน้าของเขา  หรือพี่เขาไม่พอใจที่ฉันหลับสบาย?  แต่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไม่พอใจล่ะ?  ฉันหลับสบายก็ดีแล้วนี่? 

  

“เธอ…  เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ตื่นขึ้นมาดื่มน้ำกลางดึกเพราะนอนไม่หลับน่ะ” 

หืม…  อะไรของเขา? 

  

“เกี๊ยวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกคอแห้งค่ะ” 

ฉันตอบก่อนจะเดินออกมาเมื่อพี่เขาเปิดทางให้ 

  

“เดี๋ยวก่อน…” 

หมับ! 

มือใหญ่ของคนที่ก้าวตามหลังมารั้งข้อมือฉันเอาไว้จนเราสองคนหันไปสบตากัน  แต่ทว่าถ้าฉันตาไม่ฝาดตอนนี้พี่เขากำลังหลบสายตาฉันอยู่หรือเปล่า  เพราะทันทีที่สบตากันพี่เขาก็เบือนหน้าหนีไปทิศทางอื่นแล้ว 

  

“พี่มีอะไรเหรอคะ” 

ฉันเอียงคอไปถามเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่หันไปมองทิศทางอื่น  แต่แล้วคนตรงหน้าก็หันหน้าหนีไปอีกทางจนฉันต้องเอียงคอตามอีกครั้ง 

  

“พี่คะ?” 

ฉันย้ำเมื่อเห็นว่าไม่ได้คำตอบ  

  

“ไปนอนข้างในด้วยกันสิ” 

เสียงเบาขนาดนั้นใครจะไปได้ยิน  พึมพำอะไรคนเดียวในลำคอน่ะ? 

  

“พี่พูดอะไรเกี๊ยวไม่ได้ยิน” 

  

“บอกว่าให้กลับไปนอนในห้อง!” 

จะตะโกนทำไมเนี่ย!   

  

“หายโกรธเกี๊ยวแล้วเหรอคะ” 

ฉันฉีกยิ้มให้คนตรงหน้าเมื่อได้ยินประโยคเมื่อกี้นี้  อีกทั้งตอนนี้พี่เขาก็ไม่ได้มีสีหน้าเหมือนตอนค่ำนั้นแล้วด้วย 

  

“อืม” 

คิก  ดีใจจัง 

  

“ตามมาเร็ว ๆ ฉันง่วงแล้ว” 

คนที่เดินเลยฉันไปพูดต่อก่อนจะหันกลับมามองฉันที่ยังยืนยิ้มให้แผ่นหลังของเขาอยู่แล้วดุอีกรอบ 

  

“มาเร็ว ๆ สิยืนบื้ออยู่ได้” 

ฉันรู้ว่าพี่เขาคงรู้สึกอายที่เป็นฝ่ายมาชวนฉันให้กลับเข้าไปนอนด้วยทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายไล่ฉันออกมา  ยิ่งรู้แบบนี้แล้วก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ 

  

“คืนนี้เกี๊ยวขอนอนข้างนอกก่อนไม่ได้เหรอคะ  พอเปลี่ยนบรรยากาศแล้วเกี๊ยวนอนหลับดีน่ะ” 

  

“แต่ฉันนอนไม่หลับ!” 

  

*** จากวันนั้นที่บอกว่าจะกลับมาอัปอีกรัว ๆ แต่กลายเป็นหายไปหลายวัน  ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ  มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นนิดหน่อยค่ะ  ตอนนี้กำลังพาตัวเองกลับมา ยังไงก็อย่าเพิ่งเทหรือหายไปไหนนะคะ // คิดถึง ๆ  

  

  

  

  

  

  

  

ความคิดเห็น