facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 แรกพบสบตา (ตอนนั้น) 50%

ชื่อตอน : บทที่ 2 แรกพบสบตา (ตอนนั้น) 50%

คำค้น : #น่ารัก #คลั่งรัก #เจ้าเล่ห์ #โรแมนติก #หวาน #ถ่านไฟเก่า #ยังรักอยู่ #ซึ้ง #นางเอกรุก #คนคลั่งรัก #ลูก #ภรรยา #ทวงรักคืน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 แรกพบสบตา (ตอนนั้น) 50%
แบบอักษร

บทที่ 2 แรกพบสบตา (ตอนนั้น) 50% 

  

10 ปีที่แล้ว 

ถ้าถามว่าชีวิตตอนมหาวิทยาลัยของไอรดาเป็นอย่างไร 

ต้องบอกว่า 20% ของเธอไปกับการเรียน 30% ไปกับการกิน แต่ 50% ไปกับการวิ่งตามผู้ชายคนหนึ่ง 

ความรู้สึกแรกเมื่อเจอเขาคนนั้น 

โห สูงชะมัด 

ไอรดามองผ่านไปยังผู้ชายที่ถนนฝั่งตรงข้าม ความสูงของเขาทำให้ตัวเขาดูโดดเด่นกว่าคนรอบข้าง และยิ่งเมื่อเขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ เธอจึงได้เห็นหน้าตาเขาชัดขึ้น 

ใจเจ้ากรรมของสาวน้อยวัย 17 ปีถึงกับเต้นไม่เป็นส่ำ เกิดมา 17 ปีไม่เคยชอบใคร จนสงสัยว่าจริงๆ ตัวเองอาจชอบผู้หญิงอย่างที่คนอื่นกล่าวหากันก็ได้ แต่ทำไมถึงใจสั่นระรัวกับผู้ชายคนนี้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ เอ…เขาบอกถ้าเจอใครครั้งแรกแล้วรู้สึกคุ้นเคยหน้าใคร แปลว่าชาติที่แล้วเคยพบหน้ากันมาก่อน หรือเราจะเป็นเนื้อคู่กันนะ ไอรดาเพ้ออยู่ในใจ 

“ยัยไอ ยืนเหม่อทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทันหรอก” 

เสียงเพื่อนข้างๆ ปลุกเธอหลุดออกจากภวังค์ 

เอ้ะ เดี๋ยวนะ ลืมถามชื่อเลย 

กว่าไอรดาจะนึกขึ้นได้ ผู้ชายคนนั้นก็เดินลับเข้าตึกไปแล้ว ตัวอักษรหน้าคณะโชว์หรา ‘คณะแพทยศาสตร์’ 

เอาวะ คนที่ดูโดดเด่นขนาดนั้น ไม่น่าจะหาตัวยาก 

  

“ยัยลิน ชั้นมีเรื่องจะถาม” เด็กสาวตากลมโตแก้มยุ้ยป้องปากกระซิบเพื่อนสาวข้างๆ ที่กำลังจดเลคเชอร์อยู่ในคาบเรียน 

“มีอะไร ไว้ถามหลังคาบไหม ตั้งใจเรียนหน่อยสิยะ” 

เสียงกระซิบของไอรดาส่งผลให้เด็กสาวตัวเล็กเบือนสายตาหนีออกมาจากกระดานไวท์บอร์ดข้างหน้า 

“ไม่ได้นี่ ฉันรีบ” เมื่อไม่เห็นเพื่อนเอ่ยปราม ไอรดาเลยกล่าวต่อ 

“แก สแกนหนุ่มหล่อมาแล้วทุกคณะทุกชั้นปีใช่ปะ” 

“แกมองฉันเป็นคนยังไงเนี่ย” 

“แล้วใช่ไหมล่ะ” 

“เอออออ รู้แล้วยังมาถาม” 

“แกรู้จักผู้ชายหล่อๆ สูงๆ ที่เรียนหมอปะ ใส่ชุดนักศึกษาเต็มยศน่าจะปีหนึ่ง” 

ลลิลดาหรือลินทำสายตาแปลกใจเล็กน้อย ร้อยวันพันปีไอรดาเพื่อนเธอไม่เคยถามถึงผู้ชาย วันๆ นอกจากคิดว่ามื้อต่อไปจะกินอะไรดีก็ไม่เคยสนใจอะไรสักอย่าง 

“ฟ้าจะถล่มไหมเนี่ย คนอย่างไอสนอย่างอื่นนอกจากหมูกรอบ” 

หน้าของไอรดาแดงระเรื่อเล็กน้อย 

“อย่าเพิ่งกวนโอ๊ยได้ไหม ตอบมาว่ารู้ไม่รู้” 

“สูง ขาวนี่มันกว้างไปปะวะ” 

“ไม่เว้ยแก สูงแบบ 185 ได้ ตัวผอมๆ หน่อย หน้าแบบบึ้งๆ แบบงี้อะ” 

ไอรดาขมวดคิ้ว เม้มปากแน่นเลียนแบบชายหนุ่มเป็นตัวอย่าง 

“ไม่แน่ใจว่ะแก แต่ถ้าหมายถึงปีหนึ่งปีนี้ ก็น่าจะคนนั้นมั้ง มีคนหนึ่งชื่อทินกร เห็นเพื่อนดาวเดือนพูดกันว่าหล่อมาก แต่ไม่ค่อยทำกิจกรรมเท่าไร เลยไม่เคยเจอตัวจริงสักที” 

ลลิลดาเป็นตัวแทนดาวคณะของคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีนี้ ซึ่งมีกิจกรรมดาวเดือนร่วมกับตัวแทนดาวเดือนคณะอื่น ย่อมมีโอกาสได้พบเจอหนุ่มสาวตัวท๊อปของคณะอื่นเป็นธรรมดา 

“แกมีรูปปะวะ” 

“ฉันจะไปมีได้ไงยะ แต่ขุนพล เดือนคณะแพทยศาสตร์ บอกว่าหมอนั่นหน้าตาดีกว่าเขาที่เป็นเดือนคณะอีก ถ้าแกบอกว่าสูงมากๆ แต่หน้านิ่งๆ ก็น่าจะมีทินกรคนเดียว” 

“Student there, if you don’ t want to study. I allow you tot talk outside (นี่คุณนักศึกษาสองคนนั้นน่ะ คุยอะไรกัน ถ้าไม่ตั้งใจผมอนุญาตให้ไปคุยกันข้างนอก) ” 

เสียงโหดๆ ของอาจารย์วิชาแคลคูลัส จอมเฮี้ยบ ดังขัดบทสนทนาของทั้งสอง ทำเอาหญิงสาวทั้งสองเอ่ยขอโทษพร้อมหดหัว ก้มหน้าก้มตาจดต่อลงบนกระดาษ 

เอาวะ อย่างน้อยก็ได้เบาะแส เดี๋ยวไปตามสืบต่อก็ได้ 

รอก่อนนะ คุณพรหม (ลิขิต) 

  

หลังจากการตามสืบอย่างยากลำบาก (ที่จริงแค่ให้ลลิลดาไปติดสินบนเดือนคณะแพทย์) ไอรดาก็ได้ข้อมูลส่วนตัวยันตารางเรียนของทินกร 

ทินกร พัชรปราชญ์สกุล นอกนั้นหน้าตาที่โดดเด่นแล้ว ฐานะทางบ้านและความสามารถก็โดดเด่นไม่แพ้กัน เขาเป็นลูกของนักธุรกิจชื่อดังของบียอนด์กรุ๊ป ที่มีธุรกิจในเครือมากมาย แต่สอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ได้คะแนนสูงสุดเป็นอันดับหนึ่งของคณะ 

ฐานะทางบ้านเขาไม่ทำให้เธอยินดีเท่าความเก่งของเขาเท่าไร เพราะเธอเองก็มีเงินอยู่แล้ว เธอเกิดมาในครอบครัวที่ทำธุรกิจโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ แด๊ดและพี่ชายของเธอทำงานเก่งมาก ทำให้เธอชื่นชมผู้ชายที่เก่งมาตั้งแต่เด็กๆ แด๊ดบอกว่าคนเก่งต่อให้ไม่รวย อาศัยความขยันมุมานะ เดี๋ยวก็รวยได้ 

แต่นี่เขาหล่อ รวย เก่ง นี่แหละอนาคตพ่อของลูก 

ไอรดาพร่ำเพ้ออยู่ในใจ 

จากนั้นแผนต่อไปก็เริ่มขึ้นคือ … 

การแอบไปเจอบ่อยๆ ให้กลายเป็นเรื่องบังเอิญ บังเอิญบ่อยๆ เขาคงจะคุ้นชินบ้าง พอไม่เจอก็คงจะคิดถึง เธอคิดเข้าข้างตัวเองอย่างฮึกเหิม นอกจากตึกเรียน ทินกรมักไปที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยในทุกๆ เย็น ดังนั้นวันนี้เธอจะไปดักรอเขาที่ห้องสมุด 

เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงเปิดเทอม ไม่ใช่ช่วงสอบ ห้องสมุดจึงไม่มีคนเท่าไร การมองหาผู้ชายสูง 185 ในห้องสมุดจึงไม่ใช่เรื่องยาก ไอรดาทำเป็นหยิบหนังสือจากชั้นหนังสือมาสุ่มๆ แล้วนั่งลงบนโต๊ะยาวตรงข้ามชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมาย 

“เฮ้อ คนเยอะจัง หาที่นั่งไม่ได้เลยเนอะ” ซะที่ไหนกัน เงียบเหงาอย่างกับป่าช้า 

------------------------------------------------------------------------------ 

อ่านแล้วเป็นอย่างไร คอมเมนท์ให้หน่อยนะคะ <3 

ความคิดเห็น