facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 การกลับมา 50%

ชื่อตอน : บทที่ 1 การกลับมา 50%

คำค้น : #น่ารัก #คลั่งรัก #เจ้าเล่ห์ #โรแมนติก #หวาน #ถ่านไฟเก่า #ยังรักอยู่ #ซึ้ง #นางเอกรุก #คนคลั่งรัก #ลูก #ภรรยา #ทวงรักคืน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 การกลับมา 50%
แบบอักษร

บทที่ 1 การกลับมา 

 

ขาเรียวยาวของหญิงสาวในกระโปรงทรงสอบสีขาวก้าวฉับออกมาจากลิฟต์ แว่นสีชาแบรนด์ Prada ปิดหน้าเรียวเล็กไปมากกว่าครึ่ง เห็นเพียงริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงอิฐขับผิวขาวผ่องของเจ้าตัว ผมยาวตรงถึงกลางหลังส่ายตามจังหวะการก้าวเดินของเจ้าตัว แขนเรียวกระชับกระเป๋า Hermes รุ่นลิมิเต็ด 

ทันทีที่เห็นเธอ พนักงานในเสื้อกั๊กสีเทาสวมทับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่มีผ้าผูกคอสีแดงมัดเป็นโบก็ก้มหัวต่ำ ไม่สบตาราวกับถ้าสบตาแล้วพวกเธอจะถูกสาป เมื่อหญิงสาวผ่านพ้นไป จึงหันไปกระซิบกระซาบกัน 

“ดูแขกวีไอพีคนนั้นสิ เรื่องมากชะมัด เธอสั่งฉันไปเปลี่ยนผ้าขนหนูในห้องน้ำตั้งหลายรอบเพราะมีรอยเปื้อน” หญิงสาวที่หน้าอกมีป้ายบ่งบอกว่าตำแหน่ง Front of House Manager กล่าวขึ้น 

“อย่าพูดเสียงดังสิแก ถ้าเขาฟังออกทำไง” 

“ฉันได้ยินนางคุยกับคนอื่นเป็นภาษาอื่น แถมหน้าก็ดูไม่ใช่คนไทย นางฟังไม่ออกหรอก” 

“จริงเหรอ ค่อยยังชั่ว” อีกคนลูบอก “รู้ไหมว่าฉันต้องเอาอาหารเย็นไปเปลี่ยนให้ใหม่เพราะนางติว่ามันเย็นเกินไป” 

ทันทีที่หญิงสาวในหัวข้อสนทนานั่งลงบนโต๊ะอาหาร พนักงานเสิร์ฟหน้าตาธรรมดาในห้องอาหารของโรงแรมก็ออกมาต้อนรับเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงไทย 

“Good morning, Madam. Did you sleep well? Our soup today is pea soup but you’ re allergic to pea so we made carrot soup for you instead. This is hot croissant and Earl grey tea. (สวัสดีตอนเช้าค่ะมาดาม หลับสบายไหมคะ … ซุปประจำวันวันนี้เป็นซุปถั่ว แต่คุณแพ้ถั่ว เราจึงจัดซุปแครอทมาให้แทน ส่วนนี่ ครัวซองต์อุ่นๆ และชาEarl Grey ค่ะ) ” พนักงานเสิร์ฟเอ่ยทักทายและเสิร์ฟอาหารแต่ละจานบนรถเข็นช้าๆ ถึงจะใช้ภาษาไม่ถูกบ้าง แต่ว่าเธอก็พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มดูน่ามอง หญิงสาวถอดแว่นกันแดดออก แล้วส่งยิ้มสวย 

“Thank you Alisa” เธออ่านชื่อบนหน้าอกของพนักงานเสิร์ฟ “You always know what I want” 

มือเรียวเริ่มยิ้มช้อนตักซุป ในขณะที่พนักงานเสิร์ฟอีกคนกำลังก้มหัวใส่พนักงานที่ยูนิฟอร์มแปลกตากว่าคนอื่น บนหน้าอกเขียนว่า manager 

“ผู้จัดการค่ะ คือดิฉันพูดภาษาจีนไม่เป็น ดิฉันไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร” 

“ก็พูดภาษาอังกฤษใส่สิ” 

“ดูเหมือนว่าเธอจะพูดภาษาอังกฤษไม่เป็นน่ะค่ะ” 

พนักงานเสิร์ฟคนแรกมองหญิงชาวจีนที่รอห่างออกไปด้วยสายตากล้าๆ กลัวๆ ผู้จัดการที่ได้ยินดังนั้นก็บ่นออกมาอย่างหงุดหงิด 

“พูดภาษาอังกฤษไม่เป็นแล้วมาพักโรงแรมระดับนี้ได้ไงเนี่ย โง่จริงๆ เลย” 

“ทำไงดีคะผู้จัดการ” 

“จะทำยังไงล่ะ ก็ไปตามคนพูดภาษาจีนเป็นสิ” 

ขณะที่ฝ่ายผู้จัดการกำลังชักสีหน้าใส่ หญิงสาวที่กำลังกินซุปก็ทำท่าจะลุกออกไปให้ความช่วยเหลือ แต่พนักงานเสิร์ฟที่ชื่ออลิสาก็เดินตัดหน้าไปถามก่อน เมื่อคุยสักพักหญิงสาวชาวจีนก็พยักหน้าอย่างพอใจแล้วเดินตามพนักงานเสิร์ฟไปนั่งที่โต๊ะ 

“ยัยนั่นอีกแล้ว วุ่นวายกับงานคนอื่นไปทั่ว ดิฉันเห็นนางตามแต่แขกวีไอพีต้อยๆ สงสัยหวังทิปหนัก” พนักงานเสิร์ฟหันไปป้องปากกระซิบกระซาบกับผู้จัดการ 

“นั่นสิ จบแค่ม.6 ไม่รู้ใครรับเข้ามาทำงาน พูดภาษาอังกฤษยังไม่ค่อยถูกด้วยซ้ำ ทำเป็นเสนอหน้าคุยกับแขกต่างชาติ” 

 

ทางอีกฝั่ง พนักงานต้อนรับคนหนึ่งก็กำลังเล่นโทรศัพท์มือถือ จนผู้ชายร่างสมส่วนใบหน้าค่อนข้างไปทางชาวญี่ปุ่นต้องเดินมาสะกิด 

“Excuse me. Could you help me with this luggage please? (ขอโทษนะครับ ช่วยยกกระเป๋าใบนี้หน่อยได้ไหม) ” 

พนักงานชายคนนั้นชักสีหน้าเล็กน้อย “Sorry It’ s not my responsibility ขอโทษครับ มันไม่ใช่หน้าที่ผม) ” 

ชายญี่ปุ่นมองชื่อบนหน้าอกที่เขียนว่า Bell captain แล้วเกาหัวเล็กน้อยด้วยความงุนงง ก่อนพยายามลากกระเป๋าแล้วเดินไปยังลิฟต์ 

“จ้อน ลูกสาวท่านประธานมาหรือยัง” พนักงานต้อนรับสะกิดพนักงานที่นั่งกดโทรศัพท์ 

“อะไรเนี่ยแพ้เลย” เขากล่าวอย่างหงุดหงิดแล้วหันไปเอ็ด “บอกให้เรียกว่าจอห์นไง จะได้เข้ากับโรงแรมหรูห้าดาวหน่อย” 

พนักงานต้อนรับเบะปากเล็กน้อย “จอห์นก็จอห์น แล้วเห็นลูกสาวประธานหรือยัง” 

“ยังไม่เห็นเลย เห็นว่ามีประชุมตอน 9.00 แต่ตอนนี้ 8.45 แล้วไม่เห็นจะมาเตรียมตัว” 

“เกิดมานอนบนกองเงินกองทอง มาถึงก็ได้รับช่วงต่อเลยจะทำอะไรเป็น” พนักงานผู้หญิงวัยกลางคนหน้าอกมีป้าย general manager กล่าวพร้อมยิ้มเยาะ “อายุน้อยขนาดนั้น แค่เลียแข็งเลียขาชมเข้าหน่อย เราก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วล่ะมั้ง” 

“มิน่า ผู้จัดการเลยรีบมายืนรอที่ประตูรอต้อนรับเลยใช่ไหมคะ ดิฉันนึกว่าคุณต้องเช็กอาหารที่อยู่ที่ห้องอาหารซะอีก” 

“แน่นอนสิ ก็ต้องสร้างภาพสักหน่อย ลูกสาวประธานเขาคงไม่เช็กหรอกมั้งว่าเราละเลยหน้าที่หรืออะไร แค่เสนอหน้ามารับเขาก็คิดว่าเราทำงานดีแล้ว” 

ขณะที่ทั้งสามกำลังจับกลุ่มนินทาว่าที่เจ้านาย ชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟาข้างๆ ก็ยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย 

ความคิดเห็น