facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ปี 1985 ดอกเหมยอย่างเธอได้ผลิบานกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง ด้วยลิขิตที่ขีดไว้บน 'รอยแค้น'

ตอนที่ 73 ความอิจฉาของอู่เยวี่ย / ตอนที่ 74 ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในฉับพลัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 73 ความอิจฉาของอู่เยวี่ย / ตอนที่ 74 ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในฉับพลัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2563 17:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 73 ความอิจฉาของอู่เยวี่ย / ตอนที่ 74 ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในฉับพลัน
แบบอักษร

ตอนที่ 73 ความอิจฉาของอู่เยวี่ย 

เหอปี้อวิ๋นยอมอ่อนข้อให้เป็นครั้งแรก ในใจอู่เหมยรู้สึกแช่มชื่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เธอคิดอะไรง่ายเกินไป ทำอะไรด้วยความบุ่มบ่าม ตอนนี้เธอต้องหัดฉลาดขึ้นบ้าง แข็งปะทะแข็งนั้นไม่ได้การแน่นอน ต้องใช้ไม้อ่อน 

อู่เยวี่ยอารมณ์ไม่ดีขึ้นเลยสักนิด ตอนนี้เจ้าน้องโง่ได้รับการปฏิบัติเท่าเทียมกันกับเธอแล้ว อู่เยวี่ยรู้สึกได้ถึงสัญญาณอันตรายอย่างชัดเจน อู่เหมยกำลังค่อยๆ หนีห่างจากการควบคุมของเธอไปทีละนิดแล้ว 

ถ้าอู่เหมยเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าอาจเปลี่ยนเป็นผีเสื้อที่สวยงามน่าหลงใหล ไม่ใช่คนที่น่าสงสารอย่างในตอนนี้อีกต่อไป 

อู่เยวี่ยเจ็บปวดใจ แล้วกัดริมฝีปากอย่างแรง อู่เหมยจะมาบดบังจุดสนใจไปจากเธอไม่ได้เด็ดขาด เจ้าน้องโง่คนนี้จะต้องได้แต่ใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยต่อหน้าเธอไปตลอดกาล เจ้าหญิงของตระกูลอู่ต้องเป็นเธออู่เยวี่ยเท่านั้น 

ใบหน้าสวยงามของอู่เหมยปรากฏขึ้นตรงหน้า อู่เยวี่ยอิจฉาจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว สักวันร่างกายย่อมโรยราเอย ความสามารถต่างหากที่ยั่งยืนเอย เหลวไหลทั้งเพ บรรดาคนที่พูดคำพูดพวกนี้ล้วนงี่เง่าทั้งนั้น 

สิ่งที่สำคัญที่สุดของผู้หญิงคืออะไร 

หน้าตาที่สวยงามไม่ใช่หรือ! 

ผู้หญิงที่สวยหยาดเยิ้มแต่ไม่รู้หนังสือกับผู้หญิงที่เปี่ยมด้วยความสามารถแต่หน้าตาธรรมดา จักรพรรดิจะเลือกใครเป็นพระสนม 

แน่นอนว่าคือผู้หญิงแบบแรก! 

พวกผู้ชายล้วนเป็นสัตว์ที่มองแต่รูปลักษณ์ภายนอก ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน บรรดาผู้หญิงที่มีชื่อจารึกอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ มีคนไหนบ้างที่ไม่ได้สวยหยาดฟ้ามาดิน 

บูเช็กเทียน เสี้ยวจวงไทเฮา... 

หากพวกเธอไม่ได้สวยงามจนโลกตะลึง แล้วจะดึงดูดใจจักรพรรดิได้อย่างไร หากไม่สามารถเข้าวังของจักรพรรดิได้ ต่อให้พวกเธอมีความสามารถ มีความมุ่งมั่นขนาดไหน ก็ไม่มีโอกาสที่จะแสดงให้เห็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องมีชื่อเสียงเลื่องลือไปเป็นร้อยๆ ปีเลย 

อู่เยวี่ยหยิบกระจกบานเล็กขึ้นมาส่องดูใบหน้าตัวเอง เป็นใบหน้าที่ดูดี หลังจากบรรจงเสริมแต่งแล้ว ก็พูดว่าสวยงามได้ แต่ไม่ได้สวยจนชวนตกตะลึง เธอรู้ตัวดี 

คางกว้างไป ดั้งแบนไป ริมฝีปากบางไปนิด ตาก็ไม่ค่อยกลมโต คิ้วค่อนข้างบาง สิ่งเดียวที่ทำให้เธอพออกพอใจก็คือรูปร่างที่สูงเพรียวกับผิวที่ขาวผุดผ่อง หากเธอไม่ได้แต่งตัวทันสมัย อีกทั้งสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน ตำแหน่งดาวโรงเรียนคงไม่ตกอยู่ในมือเธอ 

ถ้าให้เธอยืนอยู่กับอู่เหมย เธอต้องถูกเหมารวมว่าเป็นเด็กเรียนแย่ทันที ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่เธอเกลียดอู่เหมย คนโง่มีสิทธิ์อะไรมาหน้าตาสวยกว่าเธอ 

ไฝที่หว่างคิ้ว ลักยิ้ม ใบหน้ารูปไข่ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสัญลักษณ์ของคนสวย แต่เธอไม่มีเลยสักอย่าง ทุกอย่างอยู่ที่เจ้าน้องโง่หมด! 

อู่เยวี่ยคว่ำกระจกลงบนโต๊ะด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าเธอบูดบึ้งเล็กน้อย ไม่ได้การ เธอต้องคิดหาวิธีทำให้เจ้าน้องโง่ดูน่าเกลียดให้ได้ ขอเพียงเจ้าน้องโง่ไม่ได้มีหน้าตาสะสวย ทีนี้ก็จะได้แต่หมอบอยู่แทบเท้าเธอไปตลอดชีวิต ไม่มีโอกาสได้เงยหน้าอ้าปากอีกต่อไป 

อู่เหมยผลักประตูเดินเข้ามาในห้อง ส่วนเหอปี้อวิ๋นเดินตามมาข้างหลัง พอเห็นอู่เยวี่ยตั้งอกตั้งใจทำการบ้าน เหอปี้อวิ๋นก็ยิ้มปลื้มปริ่ม “เยวี่ยเยวี่ยรีบมาดื่มนมรสมอลต์เร็ว ดื่มเสร็จแล้วค่อยทำการบ้านนะ” 

“ขอบคุณค่ะแม่ แม่ดีกับหนูจริงๆ” 

อู่เยวี่ยเงยหน้ายิ้มหวานให้เหอปี้อวิ๋น แถมยังพูดออดอ้อน แล้วมองไปทางอู่เหมยที่นิ่งเงียบด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ชอบอวดความเป็นลูกสุดที่รักของเหอปี้อวิ๋นอยู่ตลอดเวลา เมื่อก่อนอู่เหมยรู้สึกเศร้าเสียใจ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว อู่เหมยมองอู่เยวี่ยอย่างไม่สนใจและยิ้มเยาะที่มุมปาก 

เด็กจริงๆ! 

เธอไม่สนใจการยั่วยุของอู่เยวี่ย แล้วเดินตรงเข้าไปด้านใน เธอเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะที่เหอปี้อวิ๋นซื้อมาใหม่ ห้องที่มืดสลัวก็พลันสว่างไสวขึ้นมาก ดูแล้วอบอุ่นมาก นอกจากนี้ยังมีพัดลมเครื่องใหม่เอี่ยมวางตั้งอยู่ด้านข้าง เหอปี้อวิ๋นเพิ่งซื้อมาเช่นกัน มิน่าล่ะเธอถึงได้โมโหกระฟัดกระเฟียดขนาดนั้น 

อู่เหมยมองดูห้องที่พลิกโฉมใหม่แล้วยิ้มมีความสุข ต่อไปจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน เธอมั่นใจ! 

.................................................... 

ตอนที่ 74 ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในฉับพลัน 

ไม่ง่ายเลยกว่าจะทำโจทย์สระว่ายน้ำบ้อบอข้อนั้นได้ อู่เหมยหาวหวอดใหญ่ หนังตาบนล่างเริ่มต่อสู้กัน เธอไม่ได้รีบเข้านอน แต่หยิบเงินสองหยวนเก็บใส่ในกล่องใบเล็กแล้วซ่อนไว้ด้านหลังตู้ ตรงนั้นมีช่องกำแพงอยู่หนึ่งช่อง ซึ่งเธอเจอเข้าโดยบังเอิญ เธอเก็บเงินไว้ตรงนี้ คงจะไม่ถูกใครเอาไป 

เงินหนึ่งเจี่ยวที่หายไปเมื่อเช้า ตอนนี้เธอลองมาหวนคิดดู เป็นไปได้สูงว่าอู่เยวี่ยเป็นคนเอาไป เพราะตอนที่ตื่นนอน เธอไม่ได้รีบร้อนเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แต่ว่าเดินไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งตอนนั้นอู่เยวี่ยยังอยู่ในห้อง นอกจากอู่เยวี่ยแล้วจะมีใครอีก 

อู่เหมยโกรธแค้นจนกัดฟันกรอดๆ แล้วมองไปที่เตียงของอู่เยวี่ย เจ้าพี่สารเลวนอนหลับแล้ว ลมหายใจทอดยาว เธอหลับสนิทเลย อู่เหมยสอดส่ายสายตา แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ข้างเตียงอู่เยวี่ย จากนั้นค้นดูในกระเป๋าเป้ของเธออย่างระมัดระวัง 

โดยปกติอู่เยวี่ยจะเก็บเงินค่าขนมไว้ในกล่องดินสอ แล้วเธอก็เจอธนบัตรหนึ่งเจี่ยวสองใบในกล่องดินสอจริงๆ ด้วย ด้านบนของธนบัตรใบหนึ่งมีตัวอักษร “หวัง” สีแดงอยู่หนึ่งตัว อู่เหมยเห็นแล้วอดยิ้มเยาะไม่ได้ 

เจ้าพี่สารเลวเอาเงินเธอไปจริงๆ บนธนบัตรหนึ่งเจี่ยวของเธอมีตัวอักษรหวังอยู่พอดี เส้นขีดตัวอักษรครบถ้วน 

นี่ทำให้เธอได้เห็นด้านที่แสนไร้ยางอายของพี่สารเลวคนนี้ เงินค่าขนมของตัวเองยังใช้ไม่หมด แล้วยังจะมาเอาเงินอันน้อยนิดของเธออีก ทำไมเจ้าพี่สารเลวคนนี้ถึงได้จิตใจชั่วร้ายนักนะ! 

อู่เหมยหยิบเงินหนึ่งเจี่ยวของเธอคืนมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ส่วนธนบัตรอีกใบเธอไม่ได้แตะต้อง ของที่ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่ต้องการแม้แต่นิดเดียว เธอไม่ได้ไร้ยางอายเหมือนอู่เยวี่ย 

เธอปิดกล่องดินสอและเก็บใส่กระเป๋าเป้ เมื่อเห็นใบหน้าที่หลับสนิทของอู่เยวี่ย อู่เหมยก็นึกถึงภาพชาติที่แล้วก่อนที่จะตายขึ้นมาอีก หัวใจเธอหดเกร็งขึ้นมาทันที เวลานี้ทั้งดึกสงัดและเงียบสงบ ทุกคนนอนหลับกันหมดแล้ว ที่สำคัญคือเธออายุแค่สิบสองปี เธอสามารถ... 

ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในฉับพลัน อู่เหมยราวกับต้องมนตร์ สองมือของเธอยื่นไปทางลำคอของอู่เยวี่ย มือเข้าใกล้ลำคอขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจของอู่เหมยหนักหน่วงขึ้น เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ยื่นเข้าไปใกล้อีกหน่อย แค่อีกนิดเดียว เธอกับลูกก็จะได้ชำระแค้นแล้ว 

อู่เหมยรวบรวมความกล้า มือยื่นเข้าไปใกล้เพิ่มอีกนิด รอยยิ้มบนใบหน้าเธอดูประหลาดมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้ความมืดสลัวในเวลานี้ อู่เหมยที่ปล่อยผมสยายแทบจะไม่แตกต่างไปจากผีสาวเลย 

มือเธอสัมผัสโดนตัวอู่เยวี่ยแล้ว เพียงแค่ออกแรงบีบเท่านั้น อู่เยวี่ยก็จะตาย เธอเองก็จะได้ล้างแค้นด้วย อู่เหมยตัดสินใจอยู่ในใจ เธอหลับตาลงเตรียมออกแรงบีบคอ 

“ทำอะไรน่ะ” 

อู่เยวี่ยถามด้วยความตื่นตกใจ น้ำเสียงสั่นเครือ แล้วเธอก็ปัดมืออู่เหมยทิ้ง สองมือเธอกอดอกและขดตัวอยู่ที่มุมเตียง เมื่อกี้นี้พอเธอลืมตาขึ้นมาก็เห็นอู่เหมยมีท่าทีประหลาด ทำเอาเธอตกใจตื่นขึ้นมาทันที เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว เห็นได้ชัดว่าอู่เหมยคิดจะบีบคอเธอให้ตาย หากไม่ใช่เพราะเธอตื่นขึ้นมากะทันหัน ไม่แน่ว่าเธออาจกลายเป็นศพไปแล้วก็ได้ 

อู่เยวี่ยยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว เธอมองอู่เหมยที่มีท่าทางตะลึงงันด้วยความตื่นตกใจ เธออยากจะปลุกเหอปี้อวิ๋นขึ้นมา แต่กลับส่งเสียงไม่ออกเลยสักแอะ แม้แต่แข้งขาก็อ่อนยวบไปหมด 

อู่เหมยหงุดหงิดมาก แค่อีกนิดเดียวเท่านั้นก็จะสำเร็จแล้ว แต่เห็นท่าทางน่าสงสารของอู่เยวี่ยในตอนนี้แล้ว อู่เหมยก็รู้สึกมีความสุขมาก ต่อไปลองขู่อู่เยวี่ยบ่อยๆ คิดว่าต้องสนุกมากแน่นอน 

และแล้วอู่เหมยก็นึกขึ้นได้ นึกถึงภาพยนตร์ซอมบี้ที่เคยดูมาก่อน เธอฉุกคิดแผนขึ้นมาได้ เธอยกแขนขึ้นในแนวราบ ตามองตรง จ้องมองอู่เยวี่ยที่ขวัญหนีดีฝ่อ รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นที่มุมปาก หมุนตัวแบบแข็งทื่อ แล้วก็กระโดดหย็องแหย็งกลับไป 

ภายใต้แสงจันทร์สลัว ซอมบี้ที่ปล่อยผมสยายกระโดดไปกระโดดมาอยู่ในห้อง แม้แต่ผู้ใหญ่ก็อาจช็อกตายได้ อย่าว่าแต่อู่เยวี่ยที่ตอนนี้อายุแค่สิบสี่ปีเลย เธอไม่แม้แต่จะส่งเสียงฮึดฮัด แล้วเธอก็ตาเหลือกและเป็นลมสลบไป 

ความคิดเห็น