facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ปี 1985 ดอกเหมยอย่างเธอได้ผลิบานกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง ด้วยลิขิตที่ขีดไว้บน 'รอยแค้น'

ตอนที่ 47 ทำใจไม่ได้ / ตอนที่ 48 หญิงงามดั่งภาพวาดเช่นเดียวกับดาบชั้นดีเสมือนรุ้งสายยาว

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 ทำใจไม่ได้ / ตอนที่ 48 หญิงงามดั่งภาพวาดเช่นเดียวกับดาบชั้นดีเสมือนรุ้งสายยาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2563 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 ทำใจไม่ได้ / ตอนที่ 48 หญิงงามดั่งภาพวาดเช่นเดียวกับดาบชั้นดีเสมือนรุ้งสายยาว
แบบอักษร

ตอนที่ 47 ทำใจไม่ได้ 

 “เหมยเหมย รอพี่ด้วย!” 

อู่เยวี่ยวิ่งไปตะโกนเรียกไป ไม่นานก็ไล่ตามอู่เหมยทัน อยู่ข้างนอกเธอเป็นพี่สาวที่ดีมาเสมอ จะปล่อยให้ไปโรงเรียนโดยไม่แสร้งเป็นพี่น้องที่รักกันดีได้อย่างไร? 

อู่เหมยกลับไม่หยุดแถมยังเร่งฝีเท้า เธอไม่อยากแสดงละครพี่น้องน้ำเน่ากับอู่เยวี่ยเลย 

“เยวี่ยเยวี่ย!” 

เหยียนหมิงต๋าที่มาโรงเรียนเช่นเดียวกันวิ่งมาหน้าระรื่น การที่เขาเพิกเฉยต่ออู่เหมยทำให้อู่เยวี่ยอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย นานทีจะส่งยิ้มหวานให้เหยียนหมิงต๋า เขาก็ดีใจแทบตายได้แต่ยิ้มหน้าบานเหมือนคนโง่ 

“พี่หมิงซุ่น สวัสดีค่ะ!” 

อู่เหมยยิ้มทักทายเหยียนหมิงซุ่นที่ทำหน้าเย็นชาข้างๆ เหยียนหมิงซุ่นก้มหัวให้เล็กน้อย แสงอรุณสาดใส่ใบหน้าอ่อนใสของเด็กสาวทำให้เห็นไรขนอ่อนๆ บนใบหน้าอย่างชัดเจน รวมถึงผิวเนียนละเอียดที่ไม่แม้แต่จะเห็นรูขุมขนสักนิด 

แพขนตายาวกะพริบปริบเหมือนดั่งปีกผีเสื้อโบยบิน แม้จะสวมใส่กระโปรงที่ไม่เข้ากับขนาดตัวแต่ยังงดงามปานภาพวาด เหยียนหมิงซุ่นพอจะเข้าใจว่าเหตุใดตามหนังสือกำลังภายในต่างๆ ถึงได้ใช้ประโยคที่ว่าหญิงสาวงดงามดั่งภาพวาดมาอธิบายคนงามแล้ว 

“อรุณสวัสดิ์!” 

พอได้เห็นใบหน้ายิ้มเขินอายของเด็กสาวแล้วเหยียนหมิงซุ่นข่มใจไม่ได้จนต้องตอบกลับอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

อู่เหมยมองเหยียนหมิงซุ่นด้วยความดีใจพบว่าสีหน้าของเขาอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่ได้เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งเช่นเดิม 

“พี่หมิงซุ่นบ๊ายบาย หนูไปโรงเรียนก่อนนะ!” 

อู่เหมยยิ้มโบกมือให้เขาและเดินตัวปลิวไปให้ผมหางม้าที่มัดไว้สะบัดไปมา เหยียนหมิงซุ่นมองแผ่นหลังเด็กสาวสดใสร่าเริงคนนั้นพลางยิ้มมุมปากน้อยๆ แล้วเดินต่อไปข้างหน้า ไม่สนใจเหยียนหมิงต๋ากับอู่เยวี่ยที่รั้งท้าย 

อู่เหมยกับอู่เยวี่ยเรียนที่โรงเรียนชั้นนำของเมืองจิน โรงเรียนถูกแบ่งออกเป็นสองอาคารฝั่งประถมและฝั่งมัธยมต้น เมื่อก่อนอู่เยวี่ยจะคอยไปส่งอู่เหมยที่อาคารประถมอย่างอบอุ่นถึงเดินกลับไปเรียนที่อาคารมัธยมต้น นี่จึงเป็นที่มาของฉายาพี่สาวที่แสนดี 

“เหมยเหมย เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งกลับ รอพี่แล้วกลับบ้านพร้อมกันนะ!” อู่เยวี่ยตะโกนบอก 

อู่เหมยไม่อยากสนใจเธอได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วขึ้นบันไดไป ฝั่งประถมจะเลิกเรียนก่อนฝั่งมัธยมต้นสิบห้านาที เมื่อก่อนเธอจะรออีกฝ่ายเหมือนคนโง่ ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้เธอไม่โง่ขนาดนั้นหรอก 

อู่เยวี่ยกระทืบเท้าอย่างนึกขุ่นใจ หางตาเหลือบเห็นเหยียนหมิงต๋าข้างๆ ก่อนถอนหายใจแผ่ว อย่างที่คิดเหยียนหมิงต๋าแสดงสีหน้าเป็นห่วง ถามเธอว่าไม่สบายหรือเปล่า 

“พี่หมิงต๋า ไม่รู้ว่าเหมยเหมยเป็นอะไรไป งอนฉันแล้ว ไม่คุยกับฉัน เมื่อคืนยังทะเลาะกับฉันด้วย” 

อู่เยวี่ยถอนหายใจเสริมอีกทีพร้อมทำหน้าเสียใจ เรียกความปวดใจจากเหยียนหมิงต๋าได้อย่างดี กล่าวอย่างไม่พอใจ“เหมยเหมยนี่เกินไปจริงๆ เยวี่ยเยวี่ยดีกับเธอขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่สำนึกเอาซะเลย!” 

“เหมยเหมยเป็นน้องสาวของฉัน ฉันควรเสียสละให้เธอ เมื่อวานฉันแค่เอาผลสอบของเธอไปบอกคุณแม่ คุณแม่โกรธเลยดุเหมยเหมยไป เธอเลยโกรธฉันตั้งแต่นั้นมา เฮ้อ!” 

เหยียนหมิงต๋าเข้าใจทันที “มิน่าเมื่อวานแม่ของเธอถึงตีเหมยเหมย เธอสอบได้คะแนนไม่ดีใช่มั้ย?” 

อู่เยวี่ยนิ่งไป เมื่อคืนคุณย่าหยางเห็นแผลเหมยเหมยเข้าจริงๆ ด้วย โชคดีที่ตอนนี้เธอพูดเรื่องนี้จะได้ถือว่าเป็นการทำโทษจากคุณแม่เพราะผลสอบแย่ นี่คงไม่ใช่เหตุผลไม่เข้าท่าหรอกนะ? 

“ใช่สิ คะแนนสอบคณิตศาสตร์แปดคะแนน ภาษาอังกฤษสิบแปดคะแนน ภาษาสี่สิบคะแนน คุณแม่โกรธจนทานข้าวเย็นไม่ลง อดไม่ได้ถึงตีเหมยเหมยไป ตอนนั้นฉันเข้าไปห้ามแล้วแต่ห้ามไม่ไหว” อู่เยวี่ยลอบถอนหายใจ 

เหยียนหมิงต๋าสีหน้าแปลกใจ ได้ยินมานานแล้วว่าอู่เหมยผลการเรียนแย่มาก แต่ไม่คิดว่าจะแย่ถึงขนาดนั้นได้ 

แปดคะแนน สิบแปดคะแนน สี่สิบคะแนน มิน่าคุณน้าที่อ่อนโยนในวันปกติถึงได้ตีคนไงล่ะ! 

                                           

ตอนที่ 48 หญิงงามดั่งภาพวาดเช่นเดียวกับดาบชั้นดีเสมือนรุ้งสายยาว 

อู่เหมยมองโรงเรียนในความทรงจำที่เริ่มเลือนรางอย่างไม่นึกดีใจที่ได้กลับมาเหยียบตรงนี้สักนิด โรงเรียนเป็นเหมือนฝันร้ายสำหรับเธอ เธอดีใจไม่ขึ้นจริงๆ 

เธอยืนอยู่ตรงสนามคอยมองเหล่านักเรียนวัยเยาว์ต่างสะพายกระเป๋าอู่เหมยถึงรู้สึกได้จริงๆ ว่าตัวเองได้กลับมาช่วงวัยสิบสองปี วัยเดียวกับเด็กกลุ่มนี้ ต้นกล้าแห่งความสดใสและความหวังของประเทศชาติ 

อารมณ์ดีขึ้นแปลกๆ อู่เหมยจุดยิ้มบนใบหน้าอย่างมีเสน่ห์ ดึงดูดนักเรียนให้มองมาไม่น้อย 

“นักเรียนหญิงสวยๆ คนนั้นคือใคร?” 

“ไม่รู้จัก ไม่เคยเจอมาก่อน คงไม่ใช่นักเรียนใหม่หรอกนะ?” 

“สวยจริงๆ หญิงงามดั่งภาพวาดเช่นเดียวกับดาบชั้นดีเสมือนรุ้งสายยาว” 

“นายแอบอ่านนิยายกิมย้งอีกแล้วใช่มั้ย? ระวังแม่นายตีก้นลายนะ!” 

อู่เหมยยืนเหม่อตรงกลางสนามโดยไม่รู้ตัวว่า ตัวเองได้กลายเป็นภาพๆ หนึ่งในสายตาคนอื่นไปแล้ว เธอกัดปากด้วยความหนักใจเพราะเธอลืมว่าห้องเรียนของเธอต้องไปทางไหน 

“เธอเป็นนักเรียนใหม่เหรอ?” นักเรียนชายที่อ่านนิยายกิมย้งเดินเข้ามาถาม 

อู่เหมยส่ายหัวปฏิเสธและกำลังจะถามเขาว่าห้องเรียนประถมปีที่ห้าห้องสามต้องไปทางไหนก็มีเสียงหนึ่งดังมาแต่ไกล 

“อู่เหมยมัวแต่ยืนบื้อตรงนั้นทำไม? ไม่รีบเข้าห้องล่ะ?” 

เจ้าอ้วนน้อยอู่เชากวาดมองอู่เหมยด้วยสายตาประเมินปนสงสัย รู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้สวยมากขึ้นกว่าเมื่อวานอีก นี่มันสุดยอดยิ่งกว่าคนที่เกิดใหม่ตามนิยายกำลังภายในเสียอีก! 

ต้องมีเรื่องเร้นลับแน่ๆ ต่อให้อู่เหมยไม่ถูกภูตผีปีศาจเข้าสิงร่างก็ต้องรู้จักเซียนที่ช่วยให้คนสวยขึ้นได้ 

อู่เชาตาวาววับมองอู่เหมยด้วยสายตาเหมือนตอนเห็นภูเขากองเงินกองทอง คิดจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไว้ เช่นนี้แล้วไม่แน่เขาอาจจะกลายเป็นหนุ่มรูปงามหล่อเหลาเข้าสักวัน!        

หุ่นอวบอ้วนกลมกลึงของเขานี้ไม่เข้ากับความสามารถอันน่าทึ่งของเขานี่นา! 

อู่เหมยเห็นอู่เชาเหมือนเห็นฮีโร่ก็ไม่ปานแต่ก็ทำเป็นนิ่งกล่าวเสียงเรียบ “สนามไม่ใช่ของบ้านนายสักหน่อย ฉันเดินมาเหนื่อยขอยืนพักหน่อยไม่ได้หรือไง?” 

“ได้สิ ได้แน่นอน เธอจะยืนจนเลิกเรียนเลยก็ได้” อู่เชาพูดเอาใจด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

อู่เหมยกลับตีหน้าเย็นชาเช่นเดิมพลางเดินไปยังห้องเรียนตามหลังอู่เชาโดยไม่รู้ว่าได้สร้างกระแสฮือฮาที่สนามกลางเรียบร้อยแล้ว 

“นักเรียนหญิงคนสวยเมื่อกี้ชื่ออู่เหมยเหรอ? ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย?” 

“ไม่ผิดหรอก อู่เหมยนั่นแหละ ลูกพี่ลูกน้องของอู่เชา” 

“โอ้โห อู่เหมยไปทำอะไรมา? หรือกินเซียนตันมาเหรอ?” 

“ระวังอ่านนิยายมากจนเป็นบ้านะ พวกนายไม่คิดบ้างหรือไงว่าเมื่อก่อนใครเคยเห็นหน้าจริงๆ ของอู่เหมยบ้าง?” 

อย่างน้อยยังมีคนแยกแยะได้อยู่บ้าง ทุกคนเข้าใจในทันที นั่นสิ เมื่อก่อนอู่เหมยชอบปล่อยผมสยาย หน้าตาจริงๆ เป็นอย่างไรไม่มีใครรู้ 

“นี่สิถึงเรียกว่าคนไม่เปิดเผยหน้าตาที่แท้จริง อู่เหมยสวยกว่าพี่สาวของเธอเยอะเลย!” 

ประโยคนี้ได้รับการยอมรับจากเหล่านักเรียนชายกันถ้วนหน้าจนนักเรียนหญิงบ้างส่วนเริ่มไม่พอใจเพราะเป็นแฟนคลับไร้สมองของอู่เยวี่ย บางส่วนเพราะอิจฉาโฉมหน้าของอู่เหมย ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรนักเรียนหญิงเหล่านี้นานทีจะมีความคิดเห็นไปในทิศทางเดียวกัน 

“ต่อให้สวยมากแค่ไหนแล้วจะมีประโยชน์อะไร? โง่เหมือนหมู สวยแต่เปลือก” 

“ไม่หรอกไม่หรอก จะพูดแบบนั้นไม่ได้ เด็กผู้หญิงถ้าหน้าตาสวยแต่ผลการเรียนไม่ดีก็ให้อภัยได้ อย่างน้อยก็เป็นอาหารตาไง พวกนายว่ามั้ย?” 

นักเรียนชายที่ชอบอ่านนิยายโต้กลับด้วยท่าทีจริงจังพร้อมได้รับเสียงสนับสนุนจากเหล่านักเรียนชายส่วนมาก 

“พูดมีเหตุผล หน้าตาขี้เหร่แล้วผลการเรียนแย่ ผู้หญิงแบบนี้ต่างหากถึงน่ากลัวที่สุด!” 

“นั่นสิ น่ากลัวกว่าไดโนเสาร์ซะอีก!” 

เหล่านักเรียนหญิงที่หน้าตาธรรมดาแล้วผลการเรียนอยู่ในระดับปานกลางต่างเปลี่ยนสีหน้า ถลึงตาจ้องกลุ่มนักเรียนชายด้วยสายตาแค้นเคือง เร่งฝีเท้าเข้าห้องเรียนตัวเองไป 

ความคิดเห็น