facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ปี 1985 ดอกเหมยอย่างเธอได้ผลิบานกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง ด้วยลิขิตที่ขีดไว้บน 'รอยแค้น'

ตอนที่ 35 ไม่มีใครออกตัวให้ความช่วยเหลือ / ตอนที่ 36 ความสามารถสำคัญกว่าหน้าตา

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 ไม่มีใครออกตัวให้ความช่วยเหลือ / ตอนที่ 36 ความสามารถสำคัญกว่าหน้าตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2563 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 ไม่มีใครออกตัวให้ความช่วยเหลือ / ตอนที่ 36 ความสามารถสำคัญกว่าหน้าตา
แบบอักษร

ตอนที่ 35 ไม่มีใครออกตัวให้ความช่วยเหลือ  

ตี๋ชิวเยวี่ยตั้งใจเดินรั้งท้าย ความจริงเธอไม่เห็นด้วยกับถ้อยคำของอู่เจิ้งต้าวเมื่อสักครู่อย่างมาก เด็กผู้หญิงรักสวยรักงามเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่เกิด ทำไมต้องไม่เห็นดีเห็นงามด้วยขนาดนั้น? 

เธอที่เป็นเพียงลูกสะใภ้คนหนึ่งและอุปนิสัยของเธอที่ไม่แข็งกร้าว ต่อให้เห็นใจอู่เหมยมากเพียงใดก็ไม่อาจออกหน้าช่วยเธอได้ ปีหน้าจะมีการสอบเลื่อนขั้นเป็นศาตราจารย์แล้ว เธอยังต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าสองอีกต่างหาก! 

“เหมยเหมย มัวยืนอยู่ทำไม? รีบเข้าบ้านเร็ว!” 

ตี๋ชิวเยวี่ยปรายตามองอู่เหมยด้วยความเห็นใจแวบหนึ่งพลางโบกมือให้เธอหน่อยๆ อู่เหมยมองเธออย่างขอบคุณ ตอนนี้เธอต้องการความรักอันน้อยนิดนี้มาช่วยให้หัวใจเธออบอุ่นอย่างมากทีเดียว 

พอกุมมือหนาอุ่นร้อนของตี๋ชิวเยวี่ยจนอู่เหมยใจนิ่งขึ้น เดินตามตี๋ชิวเยวี่ยเข้าไปในบ้านช้าๆ หากแหงนหน้ามองจากมุมนี้จะเห็นคางเป็นชั้นๆ ที่อุดมสมบูรณ์ของตี๋ชิวเยวี่ยก็ยิ่งรู้สึกอุ่นใจ 

อู่เหมยอดไม่ได้ที่อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เก็บไว้ในใจออกมา ตั้งแต่เกิดใหม่ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่เธอพูด ล้วนแต่เชื่ออู่เจิ้งซือกับเหอปี้อวิ๋น คุณป้าจะเป็นเหมือนคนอื่นหรือไม่? 

“คุณป้าคะ หนูไม่มีตุ่ม ไม่ได้ไม่อยากไปโรงเรียนด้วย!” อู่เหมยพูดเสียงเบา 

ตี๋ชิวเยวี่ยชะงัก ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ถึงเข้าใจในสิ่งที่อู่เหมยกล่าว พลางมองใบหน้าสวยงามของสาวน้อยอย่างตกตะลึง เมื่อได้เห็นสีหน้าจริงจังที่มองมาด้วยสายตาคาดหวังปนหยดน้ำตา 

ไม่รู้ทำไม ตี๋ชิวเยวี่ยไม่นึกสงสัยเลยว่าอู่เหมยกำลังโกหก เธอเชื่อหลานสาวคนเล็กคนนี้ 

แต่ต่อให้เธอเชื่อแล้วอย่างไรล่ะ อู่เหมยไม่ใช่ลูกสาวของเธอแถมคุณพ่อคุณแม่ยังอยู่ทั้งคู่ คุณป้าอย่างเธอเกรงว่าจะไม่เหมาะหากยื่นมือเข้าไปยุ่งถึงแม้ว่าเธอจะเห็นใจหลานสาวคนเล็กคนนี้มากแค่ไหนก็ตาม 

“ตอนนั้นเธออายุเท่าไหร่เองจำอะไรได้บ้าง? อีกอย่างคุณพ่อคุณแม่เธอจะพูดผิดได้ยังไงล่ะ เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าคิดอะไรเหลวไหล มา วันนี้เป็นวันสำคัญมีของอร่อยๆ เต็มเลย ดูสิเธอผอมขนาดไหน เดี๋ยวทานให้เยอะๆ เลยนะ!” 

อู่เหมยลอบถอนหายใจเสียงเบา เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรคาดหวัง ในครอบครัวนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้ ไม่มีแม้แต่คนเดียว ต่อให้เป็นคุณป้าที่แสดงท่าทีเป็นมิตรกับเธอเพียงคนเดียวคนนี้ก็ตาม 

ตี๋ชิวเยวี่ยชะงักฝีเท้ากึก เสียงถอนหายใจของอู่เหมยแผ่วนักแต่เธอก็ได้ยินอยู่ดีจนเริ่มหวั่นไหว เด็กผู้หญิงอายุสิบสองควรมีชีวิตร่าเริงแจ่มใสไม่ต้องคิดมากอะไรแท้ๆ อู่เหมยกลับทำท่าคล้ายคุณยายแก่ๆ เธอมีชีวิตอย่างไรในบ้านกันแน่? 

อดใจอ่อนลงไม่น้อย แตะศีรษะอู่เหมยเบาๆ พูดเสียงอ่อน “เหมยเหมย บางเรื่องอย่าคิดมาก ยิ่งคิดมากก็ยิ่งเหนื่อยนะ!” 

อู่เหมยเงยหน้ามองตี๋ชิวเยวี่ย เผยยิ้มอ่อนๆ “หนูรู้แล้วค่ะ คุณป้า” 

ในเมื่อไม่มีใครยอมช่วยเธอ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องพึ่งตัวเองเสียแล้ว! 

ทุกคนรวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงในห้องโถงขนาดไม่ใหญ่นัก ท่านผู้เฒ่าอู่กำลังตำหนิอู่เจิ้งซือเสียงดุดันโดยอู่เจิ้งซือโค้งตัวลงไม่กล้าโต้กลับแม้แต่ประโยคเดียว เช่นเดียวกับเหอปี้อวิ๋น อู่เยวี่ยกลับถูกฮูหยินผู้เฒ่าอู่ดึงตัวไปปลอบโยนข้างๆ สนิทสนมเสียเหลือเกิน 

บนโซฟามีเด็กหนุ่มสามคนกับเด็กสาวคนหนึ่งกำลังแย่งเปิดช่องโทรทัศน์อย่างออกรส ดูแล้วความสัมพันธ์ดีไม่เลว คนโตสองคนคือลูกชายของอู่เจิ้งต้าว หรืออู่เจี๋ยอายุสิบเจ็ดกับอู่เชาอายุสิบสอง อู่เชาเป็นเพื่อนร่วมห้องของอู่เหมย ส่วนพี่น้องอีกคู่คือลูกของอู่เจิ้งหง ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลอู่ จี้เหวินเฟิงอายุสิบห้ากับจี้เหวินฮุ่ยอายุสิบสอง 

จี้เหวินฮุ่ยกับอู่เชาแม้จะอยู่คนละห้องแต่ผลการเรียนไม่แย่ ถึงจะไม่ดีเทียบเท่าอู่เยวี่ยแต่ก็นับได้ว่าเป็นเซียนแห่งการเรียนแล้ว จี้เหวินฮุ่ยพ่ายแพ้ในการแย่งชิงดูช่องที่เธออยากดูเลยหันไปอ้อนชายที่นั่งข้างๆ แทน 

อู่เหมยเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้ก็เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบเด้งถึงคอหอย 

 

ตอนที่ 36 ความสามารถสำคัญกว่าหน้าตา  

ผู้ชายคนนี้เป็นสามีของอู่เจิ้งหง จี้เจี้ยนโป หากเล่าตามชีวิตหลังเกิดใหม่ จี้เจี้ยนโปนับเป็นตัวอย่างของคนที่ได้ดีจากการพึ่งพาคู่ชีวิตที่กลายเป็นตำนานให้เห็นกันจะๆ เลยก็ว่าได้ 

บ้านเกิดของจี้เจี้ยนโปอยู่ในเขตป่าเขาของเมืองจิน อู่เหมยไม่รู้ว่าบ้านจนมากขนาดไหนแต่อู่เจิ้งหงไม่ยอมกลับไปอีกเลยหลังจากไปเพียงครั้งเดียว สองพี่น้องจี้เหวินเฟิงและจี้เหวินฮุ่ยก็ยังไม่เคยไป 

ได้ยินมาว่าจี้เจี้ยนโปเป็นศิษย์เอกของท่านผู้เฒ่าอู่ หน้าตาหล่อเหลาเอาการบุคลิกดูสง่าผ่าเผย อู่เจิ้งหงมีหน้าตาธรรมดาแต่พอผ่านการตกแต่งตามประสาสาวๆ ก็พอไปวัดไปวาได้ แต่หลังมีลูกยิ่งไม่เข้าตาไปกันใหญ่ ให้ความรู้สึกเหมือนคุณแม่เมื่อเดินขนาบคู่จี้เจี้ยนโป 

อีกทั้งอู่เจิ้งหงขี้หงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย หากทะเลาะเกินสามประโยคต้องมีการทำลายข้าวของ จี้เจี้ยนโปทนมาถึงตอนนี้แล้วถึงไปมีคนอื่นข้างนอกนี่มันช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่านินจาเต่าเสียอีก 

ถึงจะรู้สึกย่ำแย่กับการนอกใจของจี้เจี้ยนโปแต่อู่เหมยยังอิจฉาจี้เหวินฮุ่ยอย่างมาก เพราะจี้เจี้ยนโปเป็นคุณพ่อใจดีที่แท้จริง จี้เหวินฮุ่ยหน้าตาคล้ายอู่เจิ้งหงในรูปร่างอ้วนท้วมตัวเล็ก อารมณ์ร้อนเช่นเดียวกับอู่เจิ้งหง แต่จี้เจี้ยนโปกลับรักและเอ็นดูเธอยิ่งกว่าอะไร ขออะไรก็ให้ทุกอย่าง 

ชาติก่อนอู่เหมยเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่าถ้าจี้เจี้ยนโปเป็นคุณพ่อของเธอ เป็นเช่นนั้นเธอจะได้ออดอ้อนเต็มที่ได้อย่างจี้เหวินฮุ่ย ยามปีนเขาแล้วเหนื่อยก็มีคุณพ่อช่วยแบกขึ้นหลัง ไม่ชอบทานเนื้อติดมันก็ให้คุณพ่อช่วยกัดส่วนนั้นทิ้ง... 

ดีจังเลย... การที่มีคุณพ่อใจดีคนหนึ่งช่างเป็นเรื่องที่มีความสุขอะไรเช่นนี้! 

อู่เหมยจัดลำดับความคิดเสร็จรีบเอ่ยทัก “คุณปู่ คุณย่า คุณลุง คุณป้า คุณอา คุณอาเขย สุขสันต์วันเทศกาลค่ะ” 

ทุกคนต่างถูกเสียงหวานหยดนั่นดึงดูดความสนใจไปให้หันมองเด็กสาวตัวน้อยตรงประตูอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะหันมามองกันและกันอย่างอดไม่ได้ 

สาวน้อยหน้าตางดงามคนนี้มาจากไหน? 

ทำไมถึงเรียกพวกเขาได้สนิทสนมขนาดนั้น? 

ตี๋ชิวเยวี่ยระเบิดเสียงหัวเราะ “คุณพ่อ คุณแม่ ตกใจล่ะสิ? นี่เหมยเหมยไง ดูยายคนนี้สิหน้าตาน่ารักขนาดนี้ เมื่อก่อนหลอกเราซะแย่เชียว!” 

แม้อู่เยวี่ยที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนของฮูหยินผู้เฒ่าอู่ยิ้มฉาบหน้าอยู่แต่กลับรู้สึกไม่สบอารมณ์สักนิด เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดเหตุการณ์แบบไหนถ้าเจ้าโง่นี่รวบผมขึ้น นี่แค่ภายในครอบครัวเท่านั้น พรุ่งนี้ถ้าไปถึงโรงเรียนไม่รู้ว่าคุณครูและเพื่อนๆ ที่โรงเรียนจะคิดอย่างไร! 

ดีที่คุณปู่คุณย่าเห็นความสามารถสำคัญกว่าหน้าตา เมื่อกี้เธอได้เล่าถึงเรื่องผลสอบที่เละไม่เป็นท่าของเจ้าโง่ไปทั้งหมดแล้ว เห็นสีหน้าไม่พอใจของท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าอย่างชัดเจน หึ! ต่อให้เจ้าโง่นี่สวยสักแค่ไหนแล้วอย่างไร? 

เจ้าหญิงน้อยของตระกูลอู่ต้องเป็นเธอที่ผลการเรียนดีเยี่ยม – อู่เยวี่ยคนนี้เท่านั้น! 

จี้เจี้ยนโปตั้งสติได้ก่อนลำดับแรก หัวเราะในลำคอ “ที่แท้เหมยเหมยของเราเป็นเจ้าหญิงน้อยแสนสวยนี่นา พี่สองกับพี่สะใภ้สองใช้ไม่ได้เลย ทำไมถึงปกปิดเหมยเหมยได้มิดชิดขนาดนั้น” 

จี้เหวินฮุ่ยถลึงตาใส่อู่เหมยแวบหนึ่ง ยายขี้เหร่จะรวบผมขึ้นทำไม? 

เจ้าหญิงน้อยของคุณพ่อเป็นเธอ ยายขี้เหร่มีสิทธิ์อะไร? 

จี้เจี้ยนโปชำเลืองหางตาเห็นสีหน้าผิดแปลกของลูกสาวเลยหลุดเสียงหัวเราะอย่างฝืดๆ กระซิบปลอบจี้เหวินฮุ่ยข้างหู “ส่วนฮุ่ยฮุ่ยก็เป็นเจ้าหญิงน้อยที่คุณพ่อรักที่สุดเลยนะ!” 

จี้เหวินฮุ่ยถึงได้ฉีกยิ้มกว้าง ทั้งคิดแค้นอู่เหมยในใจ ยายขี้เหร่มีสิทธิ์อะไรเทียบกับเธอ? 

เจ้าโง่ที่โง่ยิ่งกว่าหมู! 

อู่เจิ้งหงเสมองอู่เหมยอย่างไม่ไยดี พูดประชดค่อนแคะ “สวยแล้วมีประโยชน์อะไร? ถ้าไม่มีความสามารถ คนอื่นมีแต่จะบอกว่าเป็นแค่ดอกไม้ประดับเท่านั้น” 

“เจิ้งหง!” 

จี้เจี้ยนโปถลึงตาใส่ภรรยาอย่างไม่พอใจวูบหนึ่ง จิตใจคับแคบมากขึ้นเรื่อยๆ พูดแบบนี้กับเด็กจะมีความหมายอะไร 

ท่านผู้เฒ่าอู่กวาดสายตาดุดันมองอู่เหมยตั้งแต่หัวจรดเท้า อู่เหมยรู้สึกเหมือนถูกไฟแรงสูงสาดเข้าใส่ ไม่กล้าหายใจเสียงดัง ได้แต่ยืนตัวตรงกุมมืออย่างนอบน้อม 

“หน้าตาสำคัญ แต่ถ้าให้เลือกระหว่างหน้าตากับความสามารถ ฉันอยากให้อู่เหมยมีความสามารถมากกว่า ไม่ใช่หน้าตาที่เป็นแค่เปลือกนอก เข้าใจมั้ย?” 

“ค่ะ!” 

อู่เหมยรับคำในใจอย่างยากลำบาก เธอเองก็อยากมีความสามารถแต่สิ่งนี้ไม่ใช่พลังงาน ที่จะทำแค่เพียงทานช็อกโกแลตสักหน่อยถึงจะได้มีพลังงานขึ้นมา! 

ความคิดเห็น