ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 53

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 778

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2563 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
53
แบบอักษร

       ตะวันขึ้นบ้านมา ใบหม่อนกับอชิยังไม่หลับ เพราะแค่สามทุ่มเอง ทั้งสองยังนั่งคุยกันอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน 

            “พี่ตะวันทานข้าวมาหรือยังคะ คิดว่าจะกลับดึกกว่านี้เสียอีก” 

            “ยังครับ หิวจะแย่” ชายหนุ่มถือโอกาสอ้อนเมีย 

            “รอเดี๋ยวนะคะ ใบหม่อนไปอุ่นให้” 

            “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่ไปทานในครัวเอง” 

            “ได้ไงคะ ใบหม่อนพาไปค่ะ” ใบหม่อนกอดแขน พาสามีเข้าไปในครัว แต่ก็ไม่วายหันมาหลิ่วตากับอชิ ที่ยกนิ้วให้ 

  

            “พี่ตะวันคะ พรุ่งนี้ใบหม่อนจะกลับแล้วนะคะ” 

            “ทำไมรีบกลับล่ะจ๊ะ...อืม....” ตะวันทำท่าคิด ว่าเขามีงานด่วนอะไรหรือเปล่า 

            “อชิต้องกลับกรุงเทพแล้วค่ะ  แต่พี่ตะวันไม่ต้องห่วงนะคะ คุณแม่สั่งไว้ว่าจะกลับเมื่อไหร่ให้โทรไปบอกคนขับรถที่โรงแรม ให้มารับ” ใบหม่อนรีบบอกเกรงว่าจะทำให้เขาเสียงาน 

            “พี่ไปส่งเองจ๊ะ จะได้อยู่กับใบหม่อนต่ออีกสักคืน” ตะวันส่งสายตากรุ้มกริ่มข้ามโต๊ะมาให้ 

            “พี่ตะวันไม่เสียงานเหรอคะ” 

            “ช่วงนี้ไม่ค่อยยุ่ง พี่ว่าจะไปคุยกับช่างรับเหมาด้วย” 

            “จะทำอะไรเหรอคะ” 

            “ปลูกเรือนหอ” 

            “ปลูกทำไม ใบหม่อนชอบบ้านหลังนี้” 

            “ไม่ชอบบ้านสวย ๆ หลังใหญ่ ๆ เหรอครับ” ตะวันมองหน้าเมียสาว เพื่อให้แน่ใจว่าหล่อนรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ 

            “ไม่ค่ะ ใบหม่อนชอบหลังนี้” 

            “พี่ให้เวลาคิด ยังไม่ต้องรีบตอบก็ได้” ตะวันอิ่มพอดี เขาช่วยเก็บจาน ล้างจานกันสองคนกับใบหม่อนจนเรียบร้อย จึงได้ขอตัวไปอาบน้ำ ใบหม่อนอยากตามไปดูแล แต่ก็กลัวอชิจะเหงา เลยเดินกลับมาหาเพื่อน 

 

            “แกไม่ตามไปดูแลสามีแกล่ะยะ  ฉันอุตส่าห์เปิดโอกาสให้” 

            “ไม่ล่ะ ฉันยังอยู่กับเขาอีกทั้งชีวิต  แต่พรุ่งนี้แกจะกลับแล้วอ่ะ” ใบหม่อนทำตาปรอย 

            “เออน่า ฉันว่างเมื่อไหร่จะกลับมาหาแก  ว่าแต่แกเถอะ เดี๋ยวมีลูกก็จะไม่มีเวลา” 

            “ยังหรอก อย่างน้อยก็อีกสามสี่ปี รอเรียนจบก่อน” 

            “พี่ตะวันจะให้แกเรียนต่อเหรอ” 

            “อื้อ...สิ้นเดือนนี้คุณแม่จะให้ลงทะเบียนเรียนที่เชียงใหม่” 

            “เลิศน่ะแก สามีก็ได้ เรียนก็ได้ อย่างนี้ต้องขอบคุณพ่อแกนะ” 

            “ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำยังไงดี” ใบหม่อนสับสน 

            “พ่อทั้งคนนะแก รีบปรับความเข้าใจกันซะก่อนจะสาย” อชิเตือนสติ 

            “อชิ ฉันโคตรรักแกเลยว่ะ” ใบหม่อนกอดกับอชิแน่น  

            ตะวันเดินออกมาเห็นเพื่อนกอดกันกลม ก็ได้แต่กระแอมในคอเบา ๆ  ถึงแม้จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่สรีระของอชิก็เป็นชาย เขาอดหวงไม่ได้อยู่ดี 

              

 32. กับดัก 

             “พี่ตะวันมองอะไรคะ” ใบหม่อนถามเสียงเข้ม หลังจากกลับมาจากการไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ก็เห็นสามีมองตามแม่สาวน้อยผมทองตาปรอย 

            “ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ ถ้าพี่มองผู้ชาย ถึงจะแปลก” ตะวันแกล้งกระเซ้าเย้าแหย่  เมื่อเห็นใบหม่อนหน้าหงิก หลังจากไปส่งอชิแล้ว เขาสังเกตุว่าอารมณ์ของสาวน้อยไม่ค่อยจะดี แตกต่างจากหลายวันที่ผ่านมา แต่เมียสาวไม่ขำด้วย แถมหน้างอง้ำกว่าเดิมเสียอีก 

 

            “เชิญพี่ตะวันมองสาว ๆ ตามสบายเลยค่ะ” ใบหม่อนบอกแล้วก็หยิบกระเป๋าสะพายไหล่ทำท่าจะลุกออกไป 

            “พี่ล้อเล่น  นั่งลงก่อนเถอะนะ ยังไม่ได้ทานอะไรเลย” ตะวันผวาเข้าไปรั้งแขนหญิงสาวไว้ก่อนที่หล่อนจะลุกหนี 

            “ใบหม่อนไม่อยู่พี่ตะวันจะได้สะดวกใจไงคะ” หญิงสาวยังไม่เลิกประชดประชัน 

 

            “ไม่เอาน่า เป็นอะไรฮึ..อยู่ ๆ ก็เกเร” ตะวันจงใจ ไม่อธิบายเรื่องสาวผมทองนั่น แท้จริงเป็นแค่ญาติห่าง ๆ แค่ผ่านมาเจอกัน ก็ทักทายตามปกติ แต่ใบหม่อนควรจะหนักแน่นและเชื่อมั่นเขามากกว่านี้ ไม่เอาเรื่องเล็กน้อยพวกนี้มาเป็นอารมณ์ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องอธิบายเรื่องอะไรต่อมิอะไร ให้เจ้าหล่อนฟังทุกวี่ทุกวัน 

 

            “สรุปว่าใบหม่อนผิดเหรอคะ” หญิงสาวตัดพ้อ  เขาโทษว่าเป็นความผิดของหล่อนได้ยังไง  ในเมื่อเขาต่างหากที่นั่งมองผู้หญิงอื่นอยู่แท้ ๆ 

          ตะวันมองหน้าคนเกเรนิ่งนาน  จนสาวเจ้าชักจะใจคอไม่ดี ก็พอจะรู้ตัวอยู่หรอก ว่าวันนี้หล่อนงี่เง่าไม่มีเหตุผล  แต่มันหงุดหงิดนี่นาแล้วเขาก็มีหน้าที่ต้องง้อเอาใจหล่อนไม่ใช่เหรอ จะมานั่งมองหน้าตาดุอย่างนี้ทำไม 

 

            “ทานข้าวก่อน เดี๋ยวจะพากลับบ้าน” ชายหนุ่มออกคำสั่ง ไม่มีความหวานเหมือนเคย เขาจำเป็นต้องกำราบเด็กเกเรเสียบ้าง 

            ใบหม่อนกระบึงระบอน ไม่พอใจ เรื่องเล็กทำท่าจะบานปลายเป็นเรื่องใหญ่ในเมื่อสามีไม่ยอมอ่อนข้อให้เหมือนเคย และที่สำคัญเรื่องนี้เขาเริ่มก่อนต่างหาก 

ความคิดเห็น