ชานมปั่น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่10

คำค้น : ...นายสุดที่(ร้าย)รัก10

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2563 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10
แบบอักษร

...นายสุดที่(ร้าย)รัก 

***ตอนที่10*** 

"เฮ้ยข้าว ทำไมมึงดูซีดๆวะ ไหวมั้ยเนี่ย" ไอ้อาร์ทถามผมในเช้าของอีกวัน จะไม่ให้กูซีดได้ไงเมื่อคืนแทบจะไม่ได้นอน ไอ้ทอสก็ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน เฮ้ออ รอดมาจากพวกขี้ยาก็ไม่รอดไอ้ทอสอยู่ดี แต่น่าแปลกที่สัมผัสที่ได้เมื่อคืนมันต่างออกไป มันไม่น่าขยะแขยงเหมือนไอ้พวกนักเลงขี้ยา และก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนครั้งแรกที่ไอ้ทอสมันข่มขืนผมในครั้งแรก ถึงผมจะไม่ชอบและไม่ต้องการ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงยอมัมนง่ายจังก็ไม่รู้ คงอาจเพราะเคยมาแล้วมั้ง แต่มันก็ยังโคตรจะเจ็บเหมือนเดิมเลย เจ็บจนน้ำตาเล็ด 

"ข้าว เราว่าถ้าไม่ไหวก็ไปพักเถอะ หรือว่าไข้จะกลับมาอีก" ไอ้มนต์พูดอย่างเป็นห่วง 

"คงงั้นมั้ง แต่กูพอไหว" จริงก็เหมือนมึนๆหัวด้วยแหละ 

"ไอ้มนต์ งั้นมึงไปหายามาให้มันหน่อยดิ" ไอ้อาร์ทหันไปทางไอ้มนต์ 

"เห้ย ไม่เป็นไรกูเอายากูมาด้วย...อ้าวเห้ยอยู่ไหววะ" ผมบอกไปเพราะเกรงใจเพื่อนแต่พอค้นดูในกระเป๋า กลับไม่มียา สงสัยลืมที่ห้องไม่งั้นก็ในรถไอ้ทอสแน่ๆ 

"เอ่อ ให้ไอ้มนต์ไปซื้อให้แหละดีแล้ว ร้านยาข้างหน้ามอเอง" ไอ้อาร์ทพูดขึ้น มนต์ก็รีบลุกไปทันที ขอบคุณมากคุณเพื่อน 

"ไอ้ข้าว บอกกูมาว่าตกลงเรื่องมันเป็นยังไง" ไอ้อาร์ทหันมาถามผมทันทีที่ไอ้มนต์ไป 

"เรื่องอะไร" 

"ทุกเรื่อง ทั้งที่มึงโดนรุมยำ ทั้งเรื่องเข้าโรงพยาบาล แล้วก็คอที่รอยมึงด้วย" เห้ย คอกูมีรอยด้วยเหรอเนี่ย 

"จะให้กูเล่าเริ่มจากตรงไหนละ" ผมคงจะต้องเล่าความจริงให้ไอ้อาร์ทฟังล่ะครับ เพราะมันคือเพื่อนที่ผมสนิทที่สุดตั้งแต่เด็กแล้ว มีเรื่องอะไรผมกับมันจะไม่ปิดบังกันเลย ถึงเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ 

"เมื่อเช้ากูเห็นมึงมากับพี่ทอส เรื่องที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับพี่มันด้วยใช่มั้ย" โห วันนี้มึงโคตรฉลาดเลยไอ้อาร์ท 

"ใช่" ผมตอบมันเบาๆ สายตามองไปไหนไม่รู้ 

"หมายความว่าที่มึงมีสภาพแบบนี้ เพราะมันใช่มั้ยข้าว!!" ไอ้อาร์ทเริ่มขึ้นเสียง 

"เห้ย หูกูจะแตกพูดเบาๆก็ได้ มันก็ใช่แหละ เพราะมันแหละ มึงพอใจยัง" ไอ้บ้า คนมองกันทั้งมหาลัยแล้วมั้งเสียงดังไปถึงเกาหลีใต้เลย 

"เพราะอะไรไอ้ข้าว ทำไมมันทำมึงถึงขนาดนี้ แล้วทำไมมึงยังให้มันมารับมาส่งมึงอยู่ได้" ไอ้อาร์ทเสียงเบาลงแต่สีหน้ามันยังโกรธอย่างเห็นได้ชัด 

"กูก็ไม่รู้เพราะอะไร กูก็อยากรู้เหมือนกัน ส่วนเรื่องที่กูยังให้มันมารับมาส่ง เพราะกูย้ายไปอยู่กับมันอ่ะดิ" 

"ห๊ะ ไอ้ข้าว มึงบ้าไปแล้วเหรอมันทำมึงขนาดนี้ยังจะย้ายไปอยู่ทำหอกไรว่ะ" ไอ้อาร์ทเสียงดังอีกครั้ง 

"ใช่ว่ากูจะอยากไปเว้ย แต่มันบังคับ" 

"มึงยอม?" 

"ไม่ให้กูยอมได้ไง ก็มันขู่จะเอาคลิปกูไปปล่อย" 

"คลิป? คลิปไรไอ้ข้าว" 

"เอ่อ...คือ" มึงจะให้กูบอกยังไงวะว่าคลิปตอนกูมีผัว 

"ไอ้ข้าว!!" 

"คลิปตอนกูกับมันมีไรกัน" ผมพูดเบาๆ  โคตรอายเลยสัด 

"ห๊าาาา" ไอ้อาร์ทร้องออกมาสุดเสียงพร้อมกับเสียงไอ้มนต์ที่ไม่รู้เดินมาถึงตอนไหน โอ้ยกูจะบ้าได้ ไอ้อาร์ทรู้คนเดียวก็อายแทบแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว ยังจะไอ้มนต์อีก ดีที่มันไว้ใจได้ 

"มึงไปชอบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรไอ้ข้าว" ไอ้อาร์ทถามขึ้น 

"นั่นดิ ข้าวออกจะแมน" ไอ้มนต์พูดเสริม 

"กูไม่ได้ชอบมัน มันข่มขืนกูหรอก" แล้วผมก็เลยตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ไอ้อาร์ทฟังและฉายซ้ำให้ไอ้มนต์ฟังอีกที เอ้า ตอกย้ำตูเข้าไปไอ้เพื่อนบ้า พวกมันก็ตั้งใจฟัง ไอ้อาร์ทโกรธเป็นฟื้นเป็นไฟจะไปเอาเรื่องไอ้ทอสให้ได้แต่ก็มีไอ้มนต์ช่วยห้ามไว้ ขืนไอ้อาร์ทไปหาเรื่องไอ้ทอสคนที่ซวยน่ะต้องเป็นผมแน่นอน 

"ไอ้ข้าว" เสียงชวนขนลุกดังขึ้นข้างหลังผมขณะที่ผมกับเพื่อนๆนั่งปรึกษากันเรื่องของผมอยู่ 

"พี่มีไรกับเพื่อนผม" เป็นไอ้อาร์ทที่ลุกขึ้นประชันหน้ากับไอ้ทอสเสียงแข็ง 

"กูไม่ได้มีธุระกับมึง หลบไป" ไอ้ทอสเสียงนิ่งกลับแต่ดวงตามันโคตรน่ากลัวอ่ะ 

"อาร์ท เดี๋ยวกูคุยกับมันแปป" ผมพูดแทรกขึ้น ไม่อยากให้พวกมันมีเรื่องตอนนี้ ผมปวดหัว 

"มึงยังจะคุยกับมันอีกเหรอไอ้ข้าว มันทำมึงถึงขนาดนี้เนี่ยนะ" ไอ้อาร์ทหันมาพูดกับผมเสียงดุ แล้วไอ้มนต์ก็เข้าไปพยายามดึงไอ้อาร์ทออกมา 

"หึ แสดงว่ามึงเล่าให้เพื่อนมึงฟังแล้วสิ แล้วมึงได้บอกพวกมันด้วยมั้ยว่ากูกับมึง..." 

"มึงหุบปากแล้วก็รีบพูดมาไอ้ทอส ว่ามึงมีอะไร กูรำคาญ"ผมพูดตัดทันที เพราะไม่อยากได้ยินคำพูดคำนั้นที่ออกมาจากปากมัน 

"กูก็แค่มาดูว่ามึงเป็นไง เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนไม่ใช่เหรอ" มันทำหน้าเจ้าเล่ห์ 

"ไอ้สัด!!" 

"เอานี่ ยามึง" มันโยนถุงยาให้ผมจนเกือบรับไม่ทัน แล้วมันก็หันหลังให้ผมแล้วเดินจากไป ปล่อยให้ไอ้อาร์ทโกรธหัวฟัดหัวเหวียงอยู่ ดีที่ไอ้มนต์ดึงมันไว้ไม่งั้นคงได้ดูมวยสดกันละ แล้วตกลงไอ้ทอสมันเป็นห่วงผมหรือแค่มันอยากมาหาเรื่องผมกันแน่ 

แล้ววงจรชีวิตผมก็วนเวียนอยู่กับไอ้ทอสไปเรื่อยๆ หน้าที่ผมก็แค่ต้องทำตามที่มันบอกอย่างที่มันเคยพูด ส่วนมากก็งานบ้านทั่วไป เอาผ้ามันไปซัก เก็บห้องทำโน่นนี่นั่นตามที่มันสั่ง ตอนเช้าผมจะมากับมันตลอดตอนเย็นก็กลับกับมันมีบางวันที่มันไม่ว่างผมก็ให้ไอ้อาร์ทไปส่ง ส่วนไอ้อาร์ทกับไอ้ทอส เจอกันทีไรกัดกันตลอดบางครั้งห้ามไม่ทันถึงกับได้เลือดก็มี ส่วนเรื่องอย่างว่าน่ะ ไอ้ทอสมันบังคับให้ผมมีอะไรกับมันแทบทุกวันตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ดีที่ไม่หนักเหมือนช่วงแรก ถามว่าผมเจ็บมั้ยก็เจ็บนะ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาโดนมันจ้องตาแล้วผมต้องแพ้มันตลอดเลย แต่สถานะผมก็ยังเหมือนเดิมคือ โซฟา 

"ทอสวันนี้กูไม่กลับกับมึงนะ"ผมพูดขึ้นเมื่อมันมาส่งผมที่ตึกคณะตามเดิม 

"ทำไม" มันถามเสียงนิ่ง 

"วันนี้พวกกูนัดกันจะไปซื้อของ เดี๋ยวกูรีบกลับ" ผมบอกไปตามตรงเพราะจะไปซื้อของทำงานจริงๆ 

"ที่ไหน" มันถามเสียงนิ่ง 

"ที่ห้างxy" ผมตอบ 

"เรื่องของมึง รีบกลับมาทำงานมึงด้วย " มันตอบแค่นั้นผมจึงลงจากรถแล้วมันก็ขับรถออกไป มึงไม่คิดจะห้ามกูหน่อยเหรอ ปกติเห็นห้ามกูจัง อย่างน้อยก็ในฐานะเจ้านายยังดี(คิดไรอยู่วะเนี่ย) 

แล้วการเรียนวันนี้ก็เป็นปกติดี ไม่มีไรมากเพราะส่วนใหญ่ผมก็หลับในห้องเรียนตามเคย จนเรียนคาบสุดท้ายเสร็จผมกับกลุ่มเพื่อนๆที่ประกอบด้วย ไอ้อาร์ท ไอ้น้ำมนต์ พลอย(เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มดูมุ้งมิ้งๆชอบอ่านนิยายวาย)ก็นัดแนะกันในเรื่องที่จะไปซื้อของที่ห้าง แต่จุดประสงค์หลักๆคงหนีไม่พ้นเรื่องการไปเดินเที่ยวชิลๆกัน 

"ไปยังไงกันอ่ะ ไปรถกูเลยมั้ย" ไอ้อาร์ทพูดขึ้นหลังจากเดินออกมาจากตึกพร้อมกัน 

"ก็ดีนะ เดี๋ยวตอนกลับเราโทรบอกพ่อไปรับที่โน้นเลย" พลอยพูดตอบ จริงๆพลอยมันก็น่ารักดีนะแต่ติดตรงที่มันชอบให้ผู้ชายรักันเอง ผมก็โดนมันจิ้นกับไอ้อาร์ทบ่อยๆ 

"มึงอะไอ้มนต์" ไอ้อาร์ทหันไปถามไอ้มนต์ 

"ก็ได้ " มันก็ตอบสั้นสั้นๆ 

จากนั้นพวกผมก็เดินไปรถไอ้อาร์ทกันโดยที่ไอ้มนต์กับพลอยเดินนำหน้าไปก่อน 

"มึงบอกผัวมึงยังว่าจะไปซื้อของ" ไอ้อาร์ทเอาแขนเกี่ยวคอผมแล้วพูดแซวเบาๆ 

"ผัวพ่องมึงดิ มันไม่ใช่ผัวกู" 

"แหม๋ๆ มึงโดนมันทำก็แสดงว่ามันเป็นผัวมึงเป็นเมียกูก็พูดถูกแล้วไง" 

"สัดอาร์ท" 

"รึจะเถียง ตั้งแต่อยู่กับมันมาโดนไปกี่ดอกแล้วมึงอ่ะ ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะมึง ฮาๆๆ" 

"..." 

"ไม่เถียงด้วย แสดงว่าจริง โหยๆเพื่อนกูทุกวันนี้ผัวเลี้ยงดีดูสดใสขึ้นนะมึง" มันยังแซวไม่เลิก 

"ไอ้อาร์ทถ้ามึงไม่หยุดพูดกูจะบอกลูกน้องมันมาเอามึงไปรุมโทรม" ถึงกลับเงียบ 

"นับวันมึงยิ่งเหมือนไอ้พี่ทอสมันเข้าไปใหญ่ล่ะไอ้ข้าว โหดสัด ฮาๆๆ" ยัง มึงยังไม่หยุด 

"ไหนบอกไม่ชอบหน้ามันไง แล้วทำไมเชียร์ให้กูเป็นเมียมันจัง" ผมตอกกลับ 

"เอ๋า ก็กูห้ามไม่ได้แล้วนิ แล้วยิ่งตอนนี้ดูเหมือนเพื่อนกูจะเริ่มชอบมันแล้วด้วยโทรหากันเช้าเย็น วันๆพูดแต่เรื่องพี่มันได้ทั้งวัน มันไปกับคนนู้นบ้างล่ะคนนี้บ้างล่ะ เหมือนเมียจับผิดผัวมีเมียน้อย" ได้ทีเอาใหญ่เลยนะไอ้อาร์ทเอาซะกูฟังไม่ทันเชียว 

"ชอบเหี้ยไรล่ะ...แต่ถึงชอบจริงเรื่องกูกับมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีมันเกลียดกูยังกะขี้" ผมพูดเสียงเบาลง ทำไมพอคิดแบบนั้นแล้วมันหดหู่ใจจังนะ 

"เห้ยคิดมากน่ะมึง แล้วตกลงมึงบอกพี่มันยัง" เหมือนไอ้อาร์ทมันจะรู้ท่าทีคิดมากของผมมันเลยเปลี่ยนเรื่อง 

"บอกแล้ว" ผมก็ตอบไปสั้นๆ 

"กูถามอีกเรื่อง ตกลงมึงรู้สาเหตุที่ไอ้พี่ทอสมันจองเวรมึงยัง" ไอ้อาร์ทถามขึ้นอีกครั้ง ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะผมก็ยังหาสาเหตุไม่ได้เลย แต่ผมก็ยังทนมาจนครึ่งเดือนล่ะ 

"กูว่าที่มันไม่ยอมปล่อยมึงไปอาจจะไม่ใช่เรื่องที่มันเกลียดมึงก็ได้นะ คนบ้าที่ไหนเกลียดแล้วไม่ยอมให้ห่างสายตา" ไอ้อาร์ทพูดยิ้มๆ 

"มึงหมายความว่าไง" ไอ้อาร์ทมองหน้าผมยิ้มๆ แล้วก่อนที่มันจะพูดอะไรขึ้นอีกไอ้มนต์กับพลอยก็ตะโกนด่าเดินที่เดินช้า ดูพวกมันร่าเริงกันจังนะ 

แล้วไม่นานพวกผมก็มาถึงห้า่งกัน พวกผมก็เดินซื้อของตามที่ได้แผลนกันไว้ ส่วนมากก็เป็นไอ้มนต์กับพลอยที่เป็นคนอ่านโน๊ตแล้วเดินเลือกของตามที่ต้องใช้ ผมกับไอ้อาร์ทมีหน้าที่ในการถือ ของส่วนใหญ่ก็ซื้อในร้านเครื่องเขียนก็เลยไม่ได้เสียเวลามาก การซื้อของของพวกผมเลิกเสร็จเร็วกว่าที่คิด ผมกับไอ้อาร์ทเอาของไปเก็บแล้วกลับเข้ามาหาพลอยกับไอ้มนต์ที่ยืนรออยู่ในห้าง เพราะนัดกันจะไปกินไอติม 

พวกผมนั่งคุยกันเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในร้านไอติม 

"เดี๋ยวไปห้องน้ำแปปนะ" ผมรู้สึกปวดฉี่จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ 

"โอ้ยยย แม่งใครวะเดินไม่ดูทาง" คงเพราะผมรีบมากไป หรือไม่ก็มีคนเดินไม่ดูทาง จนชนกับผมหน้าห้องน้ำ ทำเอาผมล้มคะมำเลย เขารีบพยุงผมลุกแล้วขอโทษของโพยเป็นการใหญ่ แต่ตอนนี้ผมปวดมาก ไม่มีเวลามาตอบรับอะไรทั้งนั้นรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที แล้วก็กลับมานั่งกับเพื่อนต่อ 

"อ้าวน้อง ที่ชนกันหน้าห้องน้ำนิ" ในขณะที่ผมนั่งคุยกับเพื่อนต่อว่าจะไปดูหนังกันดีมั้ย ก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านข้างโต๊ะพวกผม ผมหันไปดูก็ไม่แน่ใจนะว่าใช่คนที่ชนมั้ยเพราะผมไม่ได้มองหน้า 

"เมื่อกี้พี่ขอโทษนะ พอดีพี่รีบเลยไม่ได้มองทาง" ชายวัยทำงานท่าทางดูดีพูดขึ้น 

"มะ...ไม่เป็นไรครับพี่ผมไม่โกรธ" ผมรีบตอบไปเพราะก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว 

"ใครวะไอ้ข้าว" ไอ้อาร์ทกระซบถามข้างหูผม ผมเลยตอบเบาๆว่าเดินชนหน้าห้องน้ำ 

"ออ ลืมแนะนำตัว พี่ชื่อนนท์นะ แล้วน้องชื่อ..." พี่เขาพูดต่อ แล้วพวกผมก็เลยแนะนำตัวกันทีละคน 

"เอางี้มั้ย เพื่อเป็นการขอโทษเดี๋ยวพี่เลี้ยงไอ้ติมน้องต้นข้าวกับเพื่อนได้มั้ย ที่กินมาเนี่ยเดี๋ยวพี่จ่ายเอง" พี่นนท์พูดขึ้น 

"ไม่เป็นไรครับพี่เกรงใจ และอีกอย่างคือ..พวกผมจ่ายไปแล้วน่ะ ไว้โอกาสหน้าเนาะ" ไอ้อาร์ทพูดตัดขึ้น ตกลงมึงเกรงใจพี่เขาจริงเปล่าเนี่ย 

"อ้าวเหรอ เสียดายจัง แล้วนี่ต้นข้าวจะไปไหนต่อรึเปล่าครับ" ทำไมต้องถามตูคนเดียวฟะ 

"พอดีผมกับเพื่อนๆ จะไปดูหนังกันต่อครับ" ผมตอบกลับอย่างสุภาพ เพราะพี่เค้าก็ดูสุภาพดี 

"งั้นเลี้ยงไอติมไม่ได้ พี่เลี้ยงหนังต้นข้าวกับเพื่อนๆแทนละกัน" พี่นนท์พูดต่อยิ้มๆ 

"จะดีเหรอครับ พวกผมเกรงใจ จริงๆพี่ก็ไม่ได้ทำไรผิด ผมก็รีบจนไม่ได้ดูทางเหมือนกัน" ผมรีบตอบกลับเพราะเกรงใจพี่เค้าจริงๆ 

"ไม่เป็นไรครับ ถือว่าฉลองการรู้จักเพื่อนใหม่ด้วยไง ว่าแต้ต้นข้าวกับเพื่อนเถอะจะให้พี่ไปดูด้วยรึเปล่า" พี่มันพูดต่อ 

"คงไม่ได้ เพราะมันต้องกลับแล้ว" ไม่ทันที่พวกผมจะพูดตอบ เสียงที่คุ้นหูผมก็ดังขึ้นด้านหลัง 

"ไอ้ทอส!!" เล่นเอาซะผมตกใจเลย 

"ไหนมึงบอกว่าจะมาซื้อของไง" มันตรงเข้ามาถามผมโดยไม่แคร์สิ่งรอบข้างเลย มึงจะรู้มันว่าพลอยมันชักดิ้นชักงออยู่แล้ว(ติ่งไอ้ทอสตัวแม่) 

"ซื้อเสร็จแล้ว"ผมตอบกลับ 

"แล้วทำไมไม่รีบกลับ" มันถามต่อเสียงดุ 

"ต้นข้าวนี่..." พี่นนท์ถามแทรกขึ้นคงเพราะไอ้มนุษย์หินนี่เป็นใคร 

"เป็น.." 

"พี่ชาย!! พี่ชายผมเองครับ" ไม่ทันที่ไอ้ทอสจะพูดอะไรผมก็พูดแทรกขึ้นทันที ขืนปล่อยให้มันพูดเสร็จได้อายคนทั้งห้างแน่ 

"จะไปได้ยัง" มันพูดเสียงดุ แถมยังทำตาดุใส่พี่นนท์ด้วย มึงเป็นหมาบ้ารึเปล่าเนี่ย 

"พี่นนท์ครับ เดี๋ยวผมกลับแล้วนะครับ ไปนะพวกมึง" ผมรีบบอกลาพี่นนท์ที่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกกับเพื่อนๆผมที่งงคูณสอง ผมไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายกัน ผมอายคน 

หลังจากที่ผมเดินตามมันออกมาจากร้านไอติมแล้ว ทีแรกนึกว่ามันจะพากลับออกไปลานจอดรถเลย แต่มันกลับพาเดินไปอีกทาง ผมก็ไม่รู้นะว่ามันมาที่นี่ได้ไง แล้วมันมาเจอผมได้ไง ถ้าจะว่ามันมาเพื่อตามผมกลับก็คงไม่ใช่หรอก เพราะปกติมันก็ไม่ค่อยใส่ใจอะไรผมอยู่แล้วนิ แล้วจะมาตามกลับทำไม ผมคิดไปเดินไปจนตามมันมาถึงหน้า 

โรงหนัง 

​"โรงหนัง? มึงพากูมาทำไมวะทอส" ผมถามขึ้นทันที 

"มาโรงหนังคงมากินก๋วยเตี๊ยวมั้ง โง่จังนะมึง" มันกวนผมกลับหลังจากที่มันเดินหน้าดุมาตลอดทาง 

"กูรู้ แต่มึงจะมาทำไมโรงหนัง มึงจะดูหนังเหรอ" ผมพยายามถามกลับดีๆ 

"แล้วแมวตัวไหนมันบอกว่าอยากดูหนังวะ"พูดพูดกลับเสียงนิ่งแล้วตาก็มองโปรแกรมหนัง 

"กูเหรอ? กูก็แค่พูดตามเพื่อนๆ จริงๆไม่ดูก็ได้นะมึง" นี่มึงจะพากูมาดูหนังเหรอ อเมซิงมากกกก ไอ้ทอส 

"ทำไม ดูกับกูมันไม่หน้าสนุกเหมือนดูกับไอ้หน้าตี๋นั่นเหรอถึงไม่อยากดูแล้วน่ะ" มันเริ่มขึ้นเสียงใส่ผม ไอ้บ้าคนเยอะเแยะเดี๋ยวเขาก็ว่าผัวเมียทะเลาะกันหรอก 

"ไม่ใช่แบบนั้น กูแค่เกรงใจมึงไง" พูดดีเข้าไว้ ยังไม่อยากทะเลาะ อายคน 

"งั้นก็มาเลือก จะดูเรื่องอะไร" พอมันพูดเสร็จมันก็ดึงแขนมันไปเลือกโปรแกรมหนังโดนที่มันยืนชิดหลังผมแบบจะว่าติดก็ติดนะ แต่ทำไมใจผมมันต้องเต้นแรงขนาดนี้ว่พเนี่ย มันจะดังกว่าเสียงเพลงโรงหนังแล้วเนี่ย 

"มึงเลือกได้ยัง จะดูเรื่องไหน" เร่งจังนะมึง 

"....... 

หนังผี 

" 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

มาแล้วๆ ตอนนี้ก็ยังไม่มีไรมากไร้สาระไปวันๆก่อนเนาะ คุณผู้อ่านมีความคิดเห็นยังไงก็ช่วยคอมเม้นต์กันมานะครับ เม้นมากันเยอะๆนะ จะตอบทุกคอมเม้นเลย 

...ชานมปั่น 

ความคิดเห็น