RISSIE_P

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2563 01:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 02
แบบอักษร

“ไงเรา”

“ซอลไม่ขออะไรพ่อเลยนะ นอกจากเรื่องฟ้องแม่อ่ะ”

หลังจากที่เจรจาตกลงกันในห้องคณบดีเสร็จฉันก็เดินออกมาพร้อมกับพ่อของตัวเอง ระหว่างทางเดินมายังลานจอดรถก็ขอร้องอ้อนวอนพ่อต่าง ๆ นา ๆ ว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับแม่ ขืนแม่รู้ว่าฉันทำเพื่อนฟันหักไปสามซี่แม่ด่าหูชาแน่ ถึงเพื่อนคนนั้นจะตัวเท่าหมีควายก็เหอะ -_-

“คิดว่าจะปิดแม่อยู่หรอ?”

“อยู่ดิพ่อ เนี่ยตามตัวซอลไม่มีรอยแผลเลย แม่จะรู้ได้ไงอ่ะว่าซอลมีเรื่องกับไอ้เหม ถ้าพ่อไม่พูดซอลไม่พูดแม่ก็ไม่รู้นะ” ฉันเกาะแขนของพ่อและเขย่าไปมา ฉันมักจะอ้อนพ่อแบบนี้เสมอแหละถ้าทำผิดหรือเวลาขอให้พ่อช่วยอะไรสักอย่าง

“แล้วคราวหน้าจะทำอีกไหม”

“ทำ ถ้ามันมาปากดีใส่ซอลอีก”

ปึกปึก!

“ให้มันได้แบบนี้สิลูกพ่อ ป่ะ พ่อพาไปเลี้ยวก๋วยเตี๋ยว บลูอยู่ไหนชวนบลูไปด้วยดิ” พ่อตบบ่าฉันเบา ๆ และยิ้มอ่อน ตอนเแรกเหมือนจะดุใช่ไหมล่ะ แต่พอฉันน่ะตัวตั้งตัวตีเลย ที่วันนี้สู้กับไอ้เหมได้ก็เพราะพ่อส่งไปเรียนเทควันโด้ตั้งแต่เด็กและเรียนมาเรื่อย ๆ จนได้สายดำ เจ๋งไหมล่ะ ^^

“พ่อไปรอที่รถเลย เดี๋ยวตามไปพร้อมบลู”

“ได้” พ่อบอกและเดินตรงไปยังลานจอดรถของคณะ

ฉันเลยหยิบมือถือขึ้นมาไลน์ตามบลู รอเพื่อนสักพักมันก็วิ่งหอบลงมาจากอาคาร

“แฮ่ก!”

“รีบไรขนาดนั้น”

“ไม่อยากให้พ่อมึงรออ่ะดิ”

“พ่อกูชิว ๆ ไม่ซีเรียส” ฉันไหวไหล่ให้เพื่อนก่อนจะเริ่มเดินไปยังรถพร้อมกันกับบลู

“เออ ละเรื่องมันจบแบบไหนวะ?”

“ก็ต่างฝ่ายต่างขอโทษแหละ ตอนแรกพ่อแม่ไอ้เหมจะไม่ยอมแต่พอคุยกับพ่อกูอีท่าไหนไม่รู้เลยยอม แต่บลู! มึงต้องเห็นไอ้เหมตอนมันนั่งในอกพ่อมันอ่ะ โคตรปัญญาอ่อนเลย ไม่เหมือนตอนที่ตีกับกูสักนิด”

“ฮ่า ๆ มึงน่าจะถ่ายรูปมา กูอยากเห็น” บลูหัวเราะเยาะ สักพักฉันและเพื่อนเดินมาถึงรถที่จอดรออยู่ เลยจบบทสนทนาและขึ้นไปนั่งประจำที่

ปึก!

“ลุงโซ่สวัสดีค่ะ”

“อื้ม” พ่อรับไหว้บลูที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“พ่อ ไปร้านที่มันอยู่แถวร้านพ่ออ่ะ ที่มันเปิดใหม่ซอลกับบลูอยากกิน”

“จะพาไปร้านนั้นแหละ เห็นเด็กในร้านมันชอบไปกินกัน”

“เค ๆ ออกรถเลยดิ แต่พากลับมาให้ทันเรียนตอนบ่ายนะ”

“จัดไปลูกรัก” รถซุปเปอร์คาร์คันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของตึกคณะวิศวะ

ระหว่างนั่งไปบนรถก็ขอคุยหน่อยเหอะว่าพ่อฉันน่ะ ตำนานวิศวะของที่นี่ สิบต่อหนึ่งพ่อก็เจอมาแล้วแถมยังเจอที่ลานจอดรถของคณะด้วย อาจารย์คนเก่าคนแก่ที่นี่ไม่มีใครไม่รู้จัก ศิวัฒน์ โรจนวัฒน์ หรอก มันเป็นตำนานอ่านะ ตอนที่ฉันเข้ามาเรียนที่นี่แล้วเจออาจารย์เมย์ อาจารย์ยังบอกเลยว่าพ่อฉันน่ะเจ๋งสุดในรุ่น

ส่วนแม่ แม่ก็ศิษย์เก่าที่นี่เหมือนกัน อาจารย์เมย์เล่าให้ฟังว่าแม่น่ะเป็นสาววิศวะโยธาหนึ่งเดียวในรุ่นนั้น แต่แม่จะโดนอาจารย์เรียกเพราะชอบให้เพื่อนลอกการบ้านมาส่ง นี่คิดภาพตอนนั้นรุ่นพ่อรุ่นแม่คงมีความสุขน่าดูอ่ะ

ต่างจากฉันที่ทั้งมหาลัยมีเพื่อนอยู่คนเดียว…

- ก๋วยเตี๋ยวเรือหลังมอ -

“ตามสบายเลยนะบลู ลุงเลี้ยงเอง”

“ขอบคุณล่วงหน้าเลยค่ะลุงโซ่”

พ่อฉันพยักหน้า

ตอนนี้มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวที่ว่าแล้ว คนเยอะมากแต่ก็มีโต๊ะนั่ง เราสามคนสั่งก๋วยเตี๋ยวคนละชามสองชามสามชามสี่ชามเพราะมันเป็นชามเล็กไงล่ะ

“เออพ่อ”

“ว่าไง”

“เย็นนี้มีนัดเลี้ยงสายอ่ะ บลูขอไปนะ”

“ไม่มีปัญหา ให้พ่อไปส่งไหมล่ะ”

“พ่อจะให้บลูขับรถไปเองหรอ?”

“ถ้าไม่ดื่มพ่อก็ให้เอารถไปได้”

“พูดจริงดิ?” ฉันวางช้อนและตะเกียบพร้อมทำตาลุกวาว นาน ๆ ทีพ่อจะให้ฉันขับรถ เมื่อก่อนนี้นะกว่าจะได้ขับรถแต่ละทีอย่างยากทั้ง ๆที่ฉันขับรถเป็นตั้งแต่มอปลายและก็มีใบขับขี่รถยนต์แล้วด้วยแต่พ่อไม่ค่อยให้ขับ แต่รอบนี้ยอมง่ายเว่อร์

“แต่ห้ามดื่ม แก้วเดียวก็ไม่ให้ถ้าขับรถ”

“อื้อ ๆ ซอลสัญญาว่าจะไม่ดื่ม ไม่แตะเลย”

“งั้นก็เอาไปได้”

“เยส! ละให้เอาคันไหนไปอ่ะ”

“ก็ไปเลือกเอาอยู่บ้าน อยากเอาคันไหนไปก็เอา” โห่ วันนี้พ่อฉันโดนผีเข้าป่ะเนี่ย

“โอเค~” ฉันตอบพ่อและกินต่อ “เออ บลู สายมึงเลี้ยงยัง?”

“ยัง”

“อยากรู้จริง ๆ ว่าคนพิเรนทร์ ๆ อย่างพี่กัมป์จะพามึงไปเลี้ยงร้านไหน”

“กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะพากูไปพิเรนทร์ที่ไหน”

“ถ้ารุ่นพี่บังคับพาไปทางที่ไม่ดีให้บอกพ่อบอกแม่ ไม่ต้องไปยอมมัน” จู่ ๆ พ่อฉันที่นั่งซดน้ำก๋วยเตี๋ยวเรืออยู่ก็แทรกขึ้นมา

“ค่ะลุงโซ่”

“ถ้าไม่กล้าบอกพ่อแม่ก็บอกกุญแจซอล ซอลก็ค่อยมาบอกพ่อ”

“ได้ ๆ ถ้ามีเรื่องไม่ดีซอลจะบอกพ่อ”

“ดีมากลูกรัก กิน ๆ ๆ”

“โอเค~”

..

..

- 20.40 น. -

ฉันขับรถมาจอดหน้าร้านที่เป็นกึ่งร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่ง เป็นร้านที่เฮียสายฟ้าส่งโลเคชั่นมาในไลน์ พอมาถึงก็ต่อสายหาพี่ไฟที่เป็นพี่รหัส พี่ไฟพี่รหัสฉันเลยบอกว่าให้รออยู่หน้าร้านพี่แกจะออกมารับ

ยืนรอสักพักก็มาจริง ๆ แต่คนที่มาไม่ใช่พี่ไฟแต่เป็นเฮียสายฟ้าต่างหาก

“สวัสดีค่ะเฮีย”

“อืม” คนตัวสูงในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ขายาวสีซีดขาดเข่าไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันเลยงงนิดหน่อย นี่ฉันว่าฉันก็แต่งตัวดีนะทำไมเฮียมองงั้นอ่ะ

“มาครบกันยังอ่ะ”

“ครบแล้ว”

“ซอลมาสายสุดเลยอ่ะดิ”

“…ก็ใช่”

“แต่เฮียนัดสามทุ่มนี่ เพราะฉะนั้นซอลก็ไม่ผิดนะ”

“ก็ไม่ได้บอกว่าผิด” สายตาคมมองฉันและพูดขึ้นนิ่ง ๆ แต่นิ่ง ๆ ที่ขนลุกมาก

“แต่สายตามองเหมือนผิดชัด ๆ...” ฉันพึมพำเบา ๆ ให้ได้ยินคนเดียวก่อนที่จะเดินตามเฮียสายฟ้ามาที่โต๊ะก็เห็นว่าพี่ไฟกับเฮียปราบนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ดีพี่ไฟ หวัดดีค่ะเฮียปราบ”

“เออ” สั้น ๆ ห้วน ๆ

พี่แกรับไหว้ทั้งคู่ ฉันเลยทิ้งสะโพกนั่งลงที่ข้าง ๆ เฮียปราบที่เป็นลุงรหัส

“ไปนั่งข้างเฮียฟ้าไป”

“นั่งตรงนี้เป็นไรอ่ะเฮีย?” ฉันเชิดหน้าถามอย่างท้าทาย

ผลั่ก!

“มึงก็ดูสายตาพ่อมึงด้วยซอล นั่นก็หวงไม่เข้าเรื่อง...” มือหนาของลุงรหัสผลักเข้าที่หัวฉัน พอฉันหันไปมองหน้าคนเป็นตารหัสรังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านเหมือนยมบาลกำลังจ้องหน้าวิญญาณที่หนีออกมาจากนรก เหอะ! ย้ายก็ได้วะ!

พรึบ!

ฉันย้ายก้นตัวเองไปนั่งข้องเฮียสายฟ้า เขาเองก็นั่งที่โซฟาตัวกลางคนเดียวโดยมีพี่ไฟและเฮียปราบที่นั่งอยู่สองฝั่ง บนโต๊ะก็มีเหล้า มีเบียร์เพียบ แต่บับ ขอโทษนะวันนี้ซอลแตะน้อง ๆ เขาไม่ได้เพราะพ่อสั่งห้ามเด็ดขาด

“เบียร์หน่อยน้องรัก” ไม่ทันไรพี่ไฟก็ยื่นแก้วมาให้ฉัน

“ไม่เอาอ่ะ”

“กูหูฝาดปะวะเฮียปราบ มันบอกว่ามันไม่กินเบียร์” พี่ไฟทำหน้าแปลกใจ ก็แหงสิ เพราะมาทีไรฉันดื่มหนักสุดและคนที่ไปส่งที่บ้านกะคือ ตารหัสผู้คอแข็งสุดนั่นเอง แต่รอบนี้ไม่จ้ะ : )

“วันนี้โนแอลกอฮอล์นะคะพี่ ๆ เฮียสั่งโค้กให้หน่อย” ฉันบอกสองคนนั้นและหันมาทำตาปริบ ๆ บอกเฮียสายฟ้าให้สั่งน้ำอัดลมให้

เขาเองก็จัดการให้

“เฮียไม่สงสัยหรอว่าทำไมวันนี้ซอลไม่ดื่ม”

“ไม่”

“สงสัยสักนิดก็ดีนะ”

“ไม่เคยอยากให้ดื่มตั้งแต่แรก”

อ่า

“เค๊”

ฉันเลิกสนทนาธรรมและมองบรรยากาศรอบ ๆ ร้าน มันค่อนข้างดีเลย หมายถึง…ผู้ชายอ่ะ ดีมากเลยดูแบบดารานายแบบเกาหลียังไงอย่างงั้น ถามจริงว่าร้านนี้เขาคัดคนหน้าตาดีเข้าหรอ ดีไปหมดเลย~

“แล้วทวดรหัสเขาไม่อยากเจอหลานสวย ๆ แบบซอลหรอเฮีย ทำไมเขาไม่มาอ่ะ”

“ทำงาน”

“อ๋อ เออเฮีย!”

“มีอะไร”

“เชื่อป่ะว่าวันนี้ซอลมีเรื่องกับไอ้เหมอ่ะ ที่มันเป็นเด็กซิ่วในสาขาซอลอ่ะ” ฉันเริ่มเล่า เพราะมีอะไรฉันก็เล่าให้เฮียสายฟ้าฟังหมดอ่ะ เพระเฮียมันปรึกษาได้ไม่เหมือนสองคนที่นั่งกระดกเบียร์อยู่

“เหม? ผู้ชาย?”

“ใช่ค่ะ”

“...ตัวแค่นี้”

“แต่ซอลสู้มันได้นะเฮีย”

“หรอ?”

“อื้อ มันเหมือนลูกแหง่เอาพ่อแม่มาเอาเรื่องซอล แต่ดีนะที่พ่อซอลเจรจาได้ เหอะ ทั้งที่มันง้างมือจะตบซอลก่อนแท้ ๆ...” เสียงฉันหายไปในลำคอเพราะขณะที่กำลังเล่าอย่างออกรสออกชาติก็ดันไปสบสายตาเย็นยะเยือกของตารหัสตัวเองเข้า “ทำไมมองแบบนั้นอ่ะ”

“เปล่า” เฮียสายฟ้าปรับสายตาให้ปกติ แต่เมื่อกี้เขาสายตาเขาน่ากลัวมากอ่ะ

“สงสัยซอลกลัวเฮียจนคิดไปเองมั้ง” ฉันยิ้มแหย ๆ และละสายตาของเฮียแล้วมองบรรยากาศรอบร้านเหมือนเดิม

“คนไหน?”

“คือ? คนไหนคืออะไรอ่ะ”

“ที่มีเรื่องด้วย”

“อ๋อ มันชื่อเหมแต่ซอลไม่มีรูปมันหรอก ไม่ได้รู้จักมันขนาดนั้น”

คนตัวโตพยักหน้า

“ทำไมไม่โทรบอก” น่ะ สายตาดุ ๆ นั่นมาอีกละ-.-

“โห่ มันยืนด่าซอลตั้งท่าจะเข้ามาตบซอลขนาดนั้นจะให้ซอลเอาเวลาไหนไปโทรบอกเฮีย”

พอพูดจบก็ได้ยินเสียงเขาถอนหายใจ

“ไอ้ไฟ” เขาพยักหน้าให้ฉันและหันไปเรียกพี่ไฟ

“ครับเฮีย”

“มึงรู้จักไอ้เหมไฟฟ้าปีหนึ่งไหม”

“เหม? อ่า รู้เฮียมันเด็กซิ่ว เฮียถามทำไมวะ?”

“…ถ้าเจอมันตอนอยู่กับกู สะกิดบอกด้วย”

“ได้เฮีย ว่าแต่มีเรื่องอะไรป่ะ” พี่ไฟถามแต่เฮียเลือกที่จะไม่ตอบ ฉันเองก็เหมือนกันเพราะยังขนลุกกับประโยคก่อนหน้าของเขาไม่หาย

“อ่ะ เมินคำถามผมอีกละ มีอะไรก็รู้กันอยู่แค่สองคน...ใช่ซี้~ ไอ้ไฟมันเก่าแล้วนิ” จัดพ้อเสร็จก็หันไปดื่มเบียร์กับเฮียปราบต่อหน้าตาเฉย

- 00.30 น.-

“ซอลกลับก่อนนะ”

“ถึงบ้านต้องทำยังไง?”

“โทรบอกเฮียไง ซอลไม่ลืมหรอก” ฉันยิ้มร่าไม่ได้เกิดจากอาการเมาโค้กแต่อย่างใด แต่ยิ้มให้ตารหัสที่เดินมาส่งถึงลานจอดรถของร้านขณะที่คนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไป

“อืม”

“ซอลกลับก่อนนะเฮีย ขอบคุณสำหรับคืนนี้ค่ะ”

“อย่าขับรถเร็ว”

“ไม่เร็วอยู่แล้ว” ถึงพ่อจะเคยเป็นนักแข่งแต่เลือดนักซิ่งพ่อฉันมันไม่ได้แรงขนาดนั้น “ไปก่อนนะ”

“เดี๋ยว”

“คะ”

“เจอกันคราวหน้า...”

หืม?

“หวังว่าจะไม่สั้นเหมือนวันนี้”

“ดุอีกแล้ว” ฉันหน้างอเมื่อสายตาเฮียจับจ้องมาที่กางเกง ไอ้อาการที่นั่งหน้าตึงใส่คือไม่พอใจที่ฉันใส่กางเกงสั้นสินะ “อย่าดุนักเลยเฮีย”

“ไม่เคยอยากดุ”

“แล้วดุทำไม”

“แล้วตัวเล็กดื้อกับเฮียทำไม”

“...”

 

- ตัด -

ดื้อกับใครก็ดื้อได้นะซอล แต่กับตารหัส...

อิอิ กดไลค์ คอมเมนท์ให้ด้วยน้าทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น