RISSIE_P

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2563 06:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 01
แบบอักษร

- มหาวิทยาลัย K -

“ไปก่อนนะคะ”

“จ้ะ เลิกแล้วก็โทรมาหาแม่”

“สวัสดีค่ะแม่”

“ตั้งใจเรียนล่ะ”

“รับทราบ”

ฉันขานรับแม่ตัวเองเสียงใสก่อนจะเปิดประตูลงจากรถหรูและเดินเข้าไปยังตึกคณะ ระหว่างที่เดินก็แชทไลน์หาเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ฉันเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนอันดับต้นของประเทศแต่ดันมีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวคือบลูและบลูก็เป็นเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกันตอนมัธยมปลาย

คีย์ซอล : อยู่ไหน

รอสักพักใหญ่ ๆ บลูก็อ่านไลน์และตอบกลับมา

บลูซี่ : โรงอาหาร

คีย์ซอล : เดี๋ยวไป

บลูอ่านไม่ตอบ จากตอนแรกที่จะเดินขึ้นตึกเรียนฉันเลยเปลี่ยนเส้นทางเป็นการมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารแทน

ระหว่างเดินขอแนะนำตัวก่อนนะ ฉันชื่อกุญแจซอลหรือเรียกสั้น ๆ ว่าซอล อายุ 19 ปี เรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่หนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ นิสัยส่วนตัวก็ น่ารักและเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้อ่านะ : ) บอกแค่นี้แหละเพราะเดี๋ยวก็ได้รู้จักฉันมากขึ้น

“ซอล!”

ขวับ!

ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เจอบลูโบกมือให้หยอย ๆ อยู่หน้าร้านข้าวต้มในโรงอาหาร ขายาวเรียวเหมือนนางแบบของฉันค่อย ๆ ก้าวไปหาเพื่อนอย่างระมัดระวังเพราะวันนี้ใส่ทรงเอความยาวสิบหกผ่าหน้ามาน่ะ หลังจากที่เทอมหนึ่งได้ใส่แค่กระโปรงพลีทคุมเข่า -.-

“ทำไมมาเช้า”

“ตั้งนาฬิกาปลุก จะปลุกเจ็ดโมงมือเสือกไปโดนเลขหก” บลูตอบ

“เออ เจริญ” ฉันพยักหน้าเข้าใจ

“มึงไม่กินข้าวหรอ”

“ไม่ กูกินมาแล้ว” ทุก ๆ เช้าน่ะแม่จะต้องทำอาหารให้กินก่อนมาเรียนอยู่แล้ว แม่บอกว่าอาหารเช้าสำคัญซึ่งถ้าวันไหนฉันสายและกินไม่ทันแม่จะมีแซนวิชให้กินบนรถแทน

“ดีว่ะ แม่มึงทำกับข้าวให้ทุกวัน กูเนี่ยต้องหากินเอง”

“แล้วใครบอกให้มึงออกมาอยู่คอนโดล่ะ”

“ก็บ้านกูมันไกล”

“บ้านกูก็ไกลจ้า”

“แล้วไมมึงไม่มาอยู่คอนโดอ่ะ ห้องข้าง ๆ กูว่างนะ ขอให้พ่อมึงซื้อให้ดิ”

“พ่อกูไม่ให้มาอยู่อ่ะดิ” ฉันตอบพลางถอนหายใจ อันที่จริงฉันอยากมาอยู่คอนโดมากกว่าเพราะมันเดินทางสะดวกดี แต่พ่อบอกว่าขึ้นปีสองพ่อจะให้มาอยู่ ฉันก็ไม่อยากเถียงเพราะเถียงสู้พ่อไม่ได้

แต่อยู่บ้านก็ดี มันดีคนละแบบแหละ แต่ถ้าโตกว่านี้อยากลองออกมาอยู่คนเดียวมากกว่า

อ้อ พ่อฉันน่ะไม่ใช่คนที่กักบริเวณหรือเป็นพ่อที่เผด็จการหรอกนะ พ่อฉันน่ะนิสัยวัยรุ่นมากแต่แค่เป็นพ่อที่มีความห่วงลูกสาวมากกว่าคนทั่วไปเขาทำกันน่ะ

“มาอยู่มึงก็เที่ยวทุกวันอ่ะดิ”

“บ้าหรอ ใส่ร้ายกู”

“เหอะ ขนาดมึงอยู่บ้านมึงยังเที่ยวเก่งเลยซอล ถ้ากูเป็นพ่อมึงกูก็ไม่ให้มาอยู่หรอกคอนโดอ่ะ”

“มึงเพื่อนกูจริงป่ะเนี่ย”

“เออ กูแหละเพื่อนมึง คนคอยแบกมึงกลับจากร้านเหล้าไง”

“สาสสสสส” ฉันทำหน้างอและด่าเพื่อนแบบไม่จริงจังมากนัก ต่างจากบลูที่นั่งหัวเราะจนข้างต้มจะกระเด็นออกจากปาก

ไลน์! ไลน์!

ฉันหยิบโทรศัพท์มาดูและกดเข้าไปในไลน์เพราะเห็นว่ามีข้อความเข้า

“ใครไลน์มาวะ มึงมีคนคุยไม่บอกกูหรอ~”

“มึงรีบกินเลยบลู อาจารย์จะเข้าแล้วเนี่ย” ฉันบอกมันปัด ๆ และทำท่ายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นท่าประกอบ

“เออ ๆ แต่มึง...”

“ไม่มีแต่ รีบกิน!”

“เอออ!”

เถียงกับเพื่อนที่แสนอยากจะรู้เรื่องของฉันเสร็จก็ก้มหน้าดูโทรศัพท์ต่อ กดเข้าไปก็เห็นว่ารุ่นพี่ในคณะคนหนึ่งที่มีนามว่าสายฟ้าไลน์มา พี่แกเป็นตาหัสฉันน่ะพี่มันอยู่ปีสี่ ตั้งแต่จับสายรหัสมาก็เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเอง

เฮียสายฟ้า : อยู่ไหน

หลานรหัส : อยู่มอ เฮียมีไรกะซอลป่ะ

เฮียสายฟ้า : จะเลี้ยงสาย

หลานรหัส : อ๋อค่ะ ร้านไหนแล้วกี่โมงอ่ะ

เฮียสายฟ้า : ร้าน… ตอนสามทุ่ม

หลานรหัส : โอเค ๆ เดี๋ยวซอลไป

เฮียสายฟ้า : มาไง ไปรับไหม

หลานรหัส : เดี๋ยวซอลให้พ่อไปส่งดีกว่า บ้านซอลไกลจากร้านนั้นอยู่

เฮียสายฟ้า : อือ

เป็นการจบบทสนทนาที่ห้วนมาก แต่ก็นั่นแหละเฮียสายฟ้าน่ะ พี่แกชอบพูดชอบเจรจาที่ไหน คือเป็นคนนิ่ง ๆ แต่หล่อ หล่อมาก…ยืนยันด้วยเกียรติของเนตรนารีว่าพี่แกสุดจริงเรื่องความหล่อและอีกเรื่องที่สุดมากคือเรื่องเปย์ เฮียมันเปย์หนักมากไม่ใช่แค่ฉันแต่สายรหัสโดนเฮียเปย์ทุกคนอ่ะและก็สปอยล์น้องหนักมาเช่นกัน แต่ลุงรหัสกับพี่รหัสฉันมักจะบอกเฮียสายฟ้าโอ๋ฉันมากสุด

ก็แน่ดิ เป็นผู้หญิงคนเดียวในสายจะให้กระโชกโฮกฮากใส่คงไม่ใช่…

- เวลาต่อมา -

“นักศึกษาทำความเคารพพพ~”

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ”

ฉันและบลูเดินเข้าห้องเรียนขณะที่เพื่อนกำลังทำความเคารพอาจารย์พอดี ดีนะที่แกยังไม่เช็คชื่อไม่งั้นโดนหักไปอีก 0.5 คะแนน ซึ่งสำหรับวิชานี้เนี่ย 0.5 คะแนนก็เหมือน 50 คะแนนวิชาอื่นอ่ะ

กดเกรดมากเว่อร์ จะงกคะแนนไปไหนล่ะอาจารย์ -_-

“มีสองสาวเกือบมาสายนะ”

“ขอโทษค่ะอาจารย์”

“ขอโทษค่า” ฉันและบลูยกมือไหว้และค่อย ๆ เดินไปนั่งที่ว่างโดยมีสายตาของเพื่อนร่วมคลาสมองตามเกือบทุกคน

“เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องไปมองคนมาใหม่ หันมามองหน้าอาจารย์”

“ค้าบบบ / ค่า”

หลังจากที่เหตุการณ์ปกติฉันจึงหยิบไอแพดในกระเป๋าออกมาเพื่อใช้เรียนในวิชานี้

ส่วนมากเพื่อนร่วมคลาสค่อนข้างมีผู้ชายมากกว่าเพราะอย่างว่า วิศวะอ่ะ ทั้งคณะผู้หญิงถึงสองร้อยคนไหมก็ไม่รู้ แต่ที่ฉันเลือกเรียนไม่ใช่เพราะผู้ชายเยอะหรอกนะ แต่เพราะอยากเป็นเหมือนแม่อ่ะ ตอนนี้แม่เป็นวิศวะอยู่บริษัทหนึ่ง โคตรเท่เลย แบบว่าไอดอลสุด ๆ อ่ะ

“เออซอล”

เรียนไปได้สักพักบลูก็กระซิบเรียก

“อะไร”

“เย็นนี้ไปกินเตี๋ยวเรือหลังมอป่ะ”

“ร้านไหน”

“เปิดใหม่ เห็นคนบอกว่าโคตรเด็ด ลงในเพจคนกดไลค์เป็นพัน กูอยากกินอ่ะ”

“เออ ไปแต่กลับก่อนสองทุ่มนะ”

“ทำไมวะ”

“มีนัดเลี้ยงสาย”

“อ๋อ เค ๆ”

“ดีล แต่ร้านมันอยู่หลังมอใช่ป่ะ”

“อือ”

“พอดี กูจะแวะหาพ่อด้วย” พ่อฉันเปิดศูนย์รถยนต์ครบวงจรอยู่แถวนั้นน่ะ

“เออ ๆ”

จากนั้นอาจารย์พิชญาก็สอนต่อไปเรื่อย ๆ ฉันมีแอบหลับบ้างนิดหน่อย สลับกับตั้งใจเรียนจนกระทั่งถึงตอนท้ายคาบ

“ให้นักศึกษาแบ่งกลุ่มทำรายงานตามหัวข้อที่อาจารย์ส่งให้ในไลน์ เลือกมาหนึ่งหัวข้อไม่ซ้ำกันนะ ถ้าซ้ำหารคะแนนจ้ะ”

“งานกลุ่มอีกละ”

“เออ เบื่อ”

“ให้จับกลุ่มสี่คนนะคะ ได้รายชื่อแล้วส่งให้อาจารย์ในไลน์ภายในหกโมงเย็นวันนี้”

“รับทราบครับ”

“รับทราบค่ะ”

“วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว ใครสงสัยอะไรตรงไหนก็ทักไลน์ส่วนตัวมาคุยกับอาจารย์ได้ วันนี้พอแค่นี้จ้ะ”

“ขอบคุณครับ”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์”

เมื่อสั่งงานเสร็จอาจารย์พิชญาก็เดินออกไปจากห้อง นักศึกษาหลาย ๆ คนก็เริ่มแตกตื่นเดินหากลุ่มอยู่ไปทั่วห้องเหมือนปูในกระด้ง

ยกเว้นฉันกับบลู เพราะอีกไม่นานเดี๋ยวจะมีคนมาขออยู่ด้วยเองแหละ

“กุญแจซอล”

นั่นไง

“ว่าไงพราว”

“ขออยู่ด้วยคนนะ” ฉันพยักหน้าให้เพื่อนผู้หญิงอีกคนในห้อง ยัยนี่แม่งโคตรแปลกเพราะไม่มีเพื่อนเดินด้วยเลยสักคน ฉันกับบลูเคยเดินเข้าไปทักยัยนี่ก็ทักทายปกติแต่พอถามว่ามาเดินด้วยกันไหมยัยนี่กลับส่ายหัวให้

เหอะ ตอนนั้นโคตรหน้าแตกเลย...

“ขอบใจนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ” ท่าทางก็ดูไม่มีพิษภัย แต่ทำไมไม่มีเพื่อนวะ

“อื้อ เดี๋ยวดึงเข้าไลน์กลุ่มแล้วกัน”

“โอเค งั้นวันนี้ไม่มีอะไรใช่ไหม”

“ไม่ล่ะ”

“งั้นกลับก่อนนะ บาย~”

“บาย” ฉันและบลูโบกมือกลับ สักพักยัยนี่ก็เดินออกไปจากห้อง

“เหลืออีกคน เอาไงดี”

“ไม่มีคนอยู่ด้วยก็ทำสามคนดิ”

“ตามนั้น”

“เก็บของเหอะ หิวข้าวล่ะ” ฉันบอกบลูและเก็บกวาดสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะเข้ากระเป๋า

“เห้ย กุญแจซอล!” แต่พอจะลุกขึ้นจากโต๊ะเลคเชอร์ก็มีเสียงใครสักคนตะโกนเรียกชื่อฉัน

พอหันไปก็เจอเพื่อนร่วมห้องที่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ฉันก็เคยเห็นหน้าหมอนี่นะและเคยรู้ชื่อเสียงของมันด้วยว่ามันเป็นคนเกเรและเพื่อนก็ไม่ค่อยมีคนอยากคบเท่าไหร่ เหมือนจะเป็นรุ่นพี่ที่ซิ่วมากจากที่อื่น

“เรียกไม่ตอบวะ”

“มีอะไร?”

“อยู่กลุ่มด้วยนะ คนหนึ่ง”

“...มึง ไอ้นี่มันไม่ค่อยช่วยทำงานห่าไรเลยนะ ตอนนั้นที่มันอยู่กลุ่มพวกไอ้เจ๋งอ่ะ ไอ้เจ๋งมันมาเล่าให้กูฟัง” บลูกระซิบบอกฉัน

“เอาเป็นว่าตามนี้”

“เดี๋ยว!” ฉันเรียกมันก่อนที่มันจะคิดเองเออเองไปมากกว่านี้

“อะไรวะ?”

“กลุ่มฉันคนเต็มแล้ว”

“เหอะ! ได้ข่าวว่ามีสามคนอยู่ไม่ใช่หรือไง?” มันแค่นยิ้มใส่และเดินล้วงกระเป๋ามาทางฉัน

“มึง มันจะต่อยมึงป่ะวะ”

“ก็ลองดูดิ มันมีมือมีตีนคนเดียวรึไง” ฉันหันไปบอกเพื่อนตัวเอง ตอนนี้ทุกคนในห้องก็มองมาที่ฉันและไอ้เหมนี่ เหอะ คิดว่ากลัวมากนักหรือไงไอ้ท่าทางนักเลง ๆ แบบนี้

“มองหน้ากวนส้นตีนหรอวะ?”

“เห้ยไอ้เหม ไอ้ซอลมันเป็นผู้หญิง” หนึ่งในเพื่อนผู้ชายตะโกนขึ้น

“มึงไม่เสือกดิ”

“ไอ้เวรนี่!”

“เดี๋ยวกูขอเคลียร์กับอีนี่ก่อนนะ แล้วต่อไปจะเคลียร์กับมึง”

“...”

“มองหน้าทำไมวะ?”

“แล้วมีปัญหาอะไรวะ?”

“ปากดี”

“ไม่เสือกดิ ปากกู”

“อีกุญแจซอล!”

“พ่อแม่กูยังไม่ตะคอกกูเลยแล้วมึงเป็นใครมาเรียกจิกกู” ฉันถามขึ้นด้วยความโกรธ

“มึงนี่มันปากดีอย่างที่เขาบอกกันจริง ๆ”

“นี่! ฉันว่านายพอเถอะ อยากเข้ากลุ่มคนอื่นก็พูดดี ๆ กับเขาดิเฮ้ย” บลูพูดขึ้น

“ไม่เสือก ปากกูกูจะพูดอะไรก็ได้ม้ะ” มันนี่เกินเยียวยาจริง ๆ พ่อแม่มันสอนมาแบบไหนวะ! “ไงอีกุญแจซอล เงียบเลยสิมึง”

“ไม่เงียบแล้วจะให้กูยืนด่าพ่อมึงหรอไอ้เหม?”

“อีนี่! ปากตีแบบนี้กูขอตบหน่อยเหอะ!”

“มึงก็มาดิ กูไม่ได้กลัวมึงสักเท่าไหร่หรอก!”

“เอออ! มึงแน่จริงมึงเข้ามา!”

“ท้าผู้หญิงต่อยหรอวะไอ้หน้าตัวเมีย!”

“อีนี่! แน่จริงนักหรอมึง!”

มันชี้หน้า กัดฟันกรามถามฉันด้วยความโกรธก่อนที่จะ...

ผลัวะ!

“เฮ้ยยยยยย!”

..

..

- เวลาต่อมา -

ตู้ดดดด ตู้ดดดด

ติ้ด!

“ฮัลโหล มีป่าวลูก?”

“พ่อ...” ฉันเรียกพ่อตัวเองเสียงแผ่วหลังจากที่ต่อสายหา

“ว่า?”

“พ่อมาหาซอลที่คณะหน่อยดิ”

“ทำไม มีเรื่องอะไร?”

“ซอลมีเรื่องทะเลาะกับเพื่อนในห้องนิดหน่อยอ่ะ ตอนนี้อยู่ห้องคณบดี พ่อรีบมาหน่อย”

“ทะเลาะกับเพื่อน? กับบลูหรอลูก?”

“หึ กับเพื่อนในห้องไง”

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย?”

“...ผู้ชาย”

“ผู้ชาย? ผู้ชายที่ไหนทะเลาะกับผู้หญิง แม่งหน้าตัวเมียจังวะ” ฉันได้ยินเสียงพ่อพึมพำเบา ๆ ในโทรศัพท์

“ช่างเหอะ ตอนนี้พ่อรีบมาก่อน”

“เดี๋ยวพ่อไป แล้วซอลเป็นไรมากไหม”

“ฟันหักสามซี่”

“ห้ะ! แม่งเอ้ย! นี่ตีลูกกูขนาดนี้เลยหรอวะ!…มันตีซอลหรอ หรือต่อยบอกพ่อมา” พ่อฉันตะโกนด้วยความโกรธแบบพร้อมบวกสุด ๆ ก่อนจะลดเสียงลงและเอ่ยถามฉันผ่านโทรศัพท์

“เปล่า”

“แล้วมันทำยังไง ซอลฟันหักตั้งสามซี่!”

“ซะ ซอลไม่เจ็บอะไร...”

“…”

“ส่วนคนที่ฟันหักสามซี่คือไอ้เหม คนที่ตีกับซอลอ่ะ”

“ห้ะ?”

“อื้อ ซอลตีมันฟันหักอ่ะพ่อ~ มันโทรเรียกพ่อเรียกแม่มันมา พ่อแม่มันจะเอาเรื่องซอล”

“…”

“พ่อรีบมาดิ ตอนนี้ซอลหัวเดียวกระเทียมลีบอยู่ในห้องคณบดีเนี่ย...แล้วก็อย่าโทรบอกแม่นะ ซอลไม่อยากโดนด่าหูชาอ่ะ”

 

- ตัด -

เปิดเรื่องมาก็เอาเลยนะหนู

เรื่องนี้เป็นเรื่องรุ่นลูกของเรื่องเฮียโซ่นะคะ ตามที่ไรท์บอกไว้ว่าเรื่องใหม่คือหนึ่งในตัวละครเรื่องเฮียโซ่นั่นก็คือกุญแจซอลเองจ้า ฝากกดไลค์ คอมเมนท์ด้วยนะทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น