ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2563 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10
แบบอักษร

“ลุกออกไปได้แล้วคุณ แน่ใจนะว่าเป็นนางแบบ” อลันใช้ปลายนิ้วผลักเบา ๆ ที่หน้าผากของคนที่นอนทับอยู่ด้านบน 

“เฮอะ......ฉันนี่แหละ ปานอัปสรฉายานางฟ้าบนแคทวอล์ค ไม่เคยได้ยินหรือไงคะ” หญิงสาวขืนตัวเอาไว้ อวดอ้างอย่างภาคภูมิใจ จนลืมไปว่าลอยหน้าลอยตาพูดอยู่เหนือใบหน้าคมดุไม่ถึงคืบ 

“นางแบบอะไร ตัวหนักฉิบ.....” คราวนี้อลันกระชับเอวคอดกิ่วด้วยสองฝ่ามือ แล้วยกเรือนร่างระหง ออกจากตัวเองก่อนที่อะไร ๆ ในร่างกายของเขาจะลุกขึ้นผงาดง้ำ สวนทางกับคำพูด 

“ฉันเนี่ยนะหนัก...” ปานอัปสรหน้างอเป็นจวัก รีบยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล....เชอะ...ทำมาเป็นรังเกียจชะนี...อย่ากลับใจทีหลังก็แล้วกัน......หรือเราจะแกล้งปลุกปล้ำอีตาคุณหมอหน้านิ่งให้แต๋วแตกซะดีไหมเนี่ย......ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า 

“เป็นบ้าอะไรของคุณ.....หรือว่าหิวจนเพี้ยน” อลันส่ายหัวให้กับความไม่เต็มเต็ง เขานึกภาพไม่ออกเลยถ้าไม่ได้เห็นกับตาว่าหล่อนโก๊ะ ๆ แบบนี้....แต่ก็น่าเอ็นดูดีเหมือนกัน...อืม...ต้องไม่ใช่อย่างนี้สิ...อย่าลืมว่าหล่อนเคยหมิ่นศักดิ์ศรีทางที่ดี คือต้องเอาคืนให้สาสมถึงจะถูกต้อง.......อลันเตือนตัวเอง 

“จริงสิ...กี่โมงแล้วคุณ” ปานอัปสรยืดคอขึ้นมองนาฬิกาข้อมือของชายหนุ่ม ที่คาดอยู่ที่ข้อมืออีกด้านหนึ่ง ทำให้เขาลุกหนีไม่ยอมตอบคำถาม  เดินนำไปที่มอเตอร์ไซด์แล้วก็ก้าวขึ้นคร่อม ส่งสายตากดดันให้นางแบบสาวตามมา 

“อะไรกันคุณ ถามแค่นี้ตอบหน่อยไม่ได้เหรอ” 

“แล้วคุณไม่พกมาเองล่ะ ดูเอาเถอะ ใส่มาแต่ของที่หาประโยชน์ไม่ได้ สร้อยแหวนกำไล ต่างหูมันใช้ดูเวลาได้ที่ไหน” วาจาร้ายกาจ สาดเข้าใส่ไม่ยั้งหวังให้หล่อนเจ็บ 

“โอ้โห...มากไปหรือเปล่า ทำไมต้องด่ากันขนาดนั้นด้วย ไอ้ที่ฉันใส่มาน่ะ มันบ่งบอกรสนิยมอันเป็นเลิศของฉันย่ะ....เชอะ...” อีตานี่อารมณ์เสียมาจากไหนวุ้ย หรือว่าอยากใส่บ้างแต่ไม่กล้า เลยอัดอั้นตันใจ….โถ......คนสวยอภัยให้ก็ได้เห็นแก่อิเจ๊ที่ต้องปกปิดตัวตนหรอกนะ.... 

“จะกลับไหมบ้านน่ะ หรือจะอยู่รอเจ้าลายพาดกลอนที่นี่” 

“กลับดิ...แหม...คุณก็หงุดหงิดไปได้”ปานอัปสรวิ่งพรวดเดียวขึ้นมานั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์อย่างเรียบร้อย อย่าว่าแต่เสือเลย น้องแมวหล่อนยังกลัว...... 

พอรถออกตัวมาได้หน่อย หญิงสาวนึกสนุกอยากพิสูจน์บางอย่าง  สองแขนกอดรัดร่างแน่นปั๊ก  นอกจากกอดเอวหมอหนุ่มแล้วยังแนบแก้มกับแผ่นหลังกว้างไม่ต่างจากคู่รักหวานแหวว 

“เป็นอะไรคุณ ง่วงหรือไง” อลันเอี้ยวหน้ามาถาม นึกเป็นห่วงคนข้างหลังเกรงจะหล่นลงไปหัวร้างข้างแตก 

“เปล่าค่ะ แผ่นหลังคุณอุ่นจัง” นางแบบสาวกระชับอ้อมแขนแน่นเข้าไปอีกทำเอาคนโดนกอดถึงกับอึ้งไปไม่เป็น  แต่ถ้าเขามีตาหลังได้เห็นหน้าตาลิงหลอกเจ้าของสาวช่างมโนคงจะโมโหโกรธาจนแทบจะสลัดยัยตัวแสบให้ลงไปนอนข้างทางเชียวแหละ 

“เมาแดดหรือไง....เอ๊ะ....แดดก็ไม่ร้อนนี่” 

“ไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรอคุณ” ปานอัปสรค่อนข้างแน่ใจว่าผู้ชายร่างใหญ่ที่หล่อนกอดอยู่นี้ต้องไม่มองหญิง ไม่อย่างนั้นต้องมีหวั่นไหวกันบ้างเพราะหล่อนสวยสล้างออกอย่างนี้ แต่นี่กลับนิ่งสนิท 

“ฮึ....” 

“ถ้าคุณเก็บกักเอาไว้ไม่ไหวก็ปล่อยมันออกไปบ้างเถอะค่ะ เดี๋ยวเรากลับไปแต่งตัวสวย ๆ เล่นกันนะคุณ.... แอคเซสเซอรี่ของฉันเยอะแยะ รับรองว่าจะปิดปากเงียบ เก็บเอาไว้เป็นความลับสุดยอด ไม่บอกใครเด็ดขาด ว่าคุณเป็นสาว” ปานอัปสรยื่นหน้าเกยคางบนบ่าแกร่งอย่างสนิทใจ เข้าใจหัวอกของคนที่ต้องแอ๊บแมน ว่าอัดอั้นแค่ไหน ร้อยทั้งร้อยอยากแต่งสาวกันทั้งนั้น 

“คุณ...คู๊ณ...ช้า ๆ หน่อยไม่ต้องดีใจขนาดนั้น” ปานอัปสรตะโกนบอกผู้ชายร่างสูงใหญ่คิดว่าเขาสนใจข้อเสนอของหล่อน ในขณะที่อลันเพิ่งจะเข้าใจความคิดอันผิดเพี้ยนของยัยตัวแสบ ถึงกับกัดฟันกรอด บิดคันเร่ง พาเจ้าสองล้อพุ่งทะยานปานจะเหาะ ไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน 

“เดี๋ยว ....” ชายหนุ่มเรียกปานอัปสรไว้...มือหนาเอื้อมคว้าร่างบางเข้ามาปะทะกับอกกว้าง ก่อนจะก้มลงบดริมฝีปากอิ่มนุ่มเข้ากับเรียวปากบางด้วยความร้อนแรงที่ระอุขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นร้อนซอกซอนหลอกล่อดูดเม้มเบา ๆ หญิงสาวแข้งขาอ่อนแรงแทบจะทรุดลงไปกองแทบเท้าลมหายใจสั่นสะท้าน เหมือนจะสำลัก เมื่ออลันถอนปากออกมา...ทีแรกตั้งใจแค่สั่งสอนแต่ก็อดใจไม่ได้ที่จะก้มลงไปชิมความหวานอีกครั้งจนพอใจ 

“ตอบตัวเองด้วยนะว่าจูบอยู่กับเกย์หรือผู้ชาย” คุณหมอหนุ่มยิ้มสะใจ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ปานอัปสรยืนงงแข้งขาสั่น...ตกลงฉันเข้าใจไปเองใช่ไหมวะเนี่ย....หญิงสาวพูดออกมาคล้ายละเมอ 

ความคิดเห็น