Michelle 123

ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ ❤

หัวใจไม่รักดี

ชื่อตอน : หัวใจไม่รักดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 146

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจไม่รักดี
แบบอักษร

" ตุ๊บ! โอ๊ย! " ม่านฟ้าล้มก้นกระแทก มัวแต่เดินก้มหน้าเลยไม่ทันมองว่ามีคนเดินสวนมาตรงหัวมุมตึก 

ปถวีขมวดคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะร้องอ๋อออกมาเมื่อจำได้ว่านี่คือคนเดียวกันกับสาวแว่นเพื่อนน้องชาย  

" ฟ้าเจ็บตรงไหนบ้าง " มือหนารีบช่วยพยุงให้ลุกขึ้น ปัดดินออกให้พร้อมกับมองสำรวจไปตามร่างเพรียวระหง  

" พี่ดินนั่นเอง หนูนึกว่าเดินชนยักษ์เสียอีก หนูไม่เป็นอะไรค่ะ แล้วพี่ดินมาทำอะไรที่นี่คะ " ปถวีนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้มองหญิงสาวเต็มๆ ตา เมื่อก่อนตอนใส่แว่นก็พอดูออกว่าสวย แต่พอถอดแว่นแล้วกลับสวยหวานปานหยาดน้ำผึ้ง ดวงตาหวานซึ้งปนเศร้านั้นหวานปานหยดน้ำผึ้ง ดึงดูดให้เหล่าภมรเข้าดอมดม  

" พี่...พี่มาทำธุระเลยแวะมาหาไอ้ไฟ แล้วนี่ฟ้าจะไปไหน "  

" หนูจะไปทานข้าวค่ะ พี่ไปกับหนูไหมคะ " ที่เอ่ยชวนไม่ใช่สนิทชิดเชื้ออะไรมากหรอก แต่เพราะไม่อยากให้ไปเจอคู่รักกำลังทะเลาะกันต่างหาก  

" ไปสิ เดี๋ยวพี่พาไปกินร้านอร่อยๆ " พูดจบปถวีก็จูงมือบางให้เดินตาม ก่อนจะหันไปอุ้มขึ้นเมื่อพบว่าหญิงสาวเดินกะโผลกกะเผลก  

" ว๊าย พี่ดินปล่อยหนูลงเถอะค่ะ " ม่านฟ้าบอกหน้าแดง อายสายตาชาวมหาลัยที่มองมาจนแทบอยากจะหายตัวได้  

" เจ็บแบบนี้จะให้พี่ปล่อยได้ยังไง รถพี่อยู่ตรงนี้เอง " ปถวีบอกด้วยรอยยิ้มขำ ดูแล้วหญิงสาวคงไม่เคยมีแฟนถึงได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเช่นนี้  

" เดี๋ยวค่ะพี่ดิน กินที่นี่ไม่ได้หรือคะ ที่นี่ก็มีอาหารอร่อยเหมือนกัน แล้วเพื่อนหนูก็กำลังรออยู่ "  

" หากเป็นไอ้ไฟ ฟ้าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ส่งข้อความบอกมัน ฟ้าไปกินข้างนอกเป็นเพื่อนพี่เถอะนะครับ " บอกเสียงอ้อนจนม่านฟ้าปฏิเสธไม่ออก  

" ไปครับ " ไม่รอให้หญิงสาวเอ่ยอะไร ปถวีก็อุ้มเธอเดินตรงไปที่รถ ที่ทำแบบนี้ไม่ได้มีจิตอกุศลอะไร เพียงแค่อยากจะถามไถ่เรื่องน้องชายเท่านั้น เพราะถึงบางวันอัคคีจะเข้าไปช่วยงานที่บริษัท แต่ก็ไม่เคยได้พูดคุยกันนอกจากเรื่องงาน ทุกครั้งที่เขาถามเรื่องส่วนตัวก็จะปลีกตัวหนี บ้านช่องมีก็ไม่ยอมกลับจนแม่เป็นห่วง 

" เฮ้ย! นั่นมันยัยฟ้านี่ แล้วคนที่อุ้มมันเป็นใครวะ " ธนวัตรชี้ให้กวินดูเพื่อนสาวที่เห็นอยู่ไกลๆ  

" เออ จริงด้วย กูคุ้นๆ ผู้ชายคนนั้นวะ รีบไปดูเถอะ " พูดจบสองหนุ่มก็ออกวิ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน รถสปอรต์คันหรูวิ่งออกจากมหาลัยไปแล้ว  

" Shit! โทรหายัยฟ้าเร็ว! " ธนวัตรรีบล้วงเอามือถือขึ้นกดกระหน่ำโทร แต่ดูเหมือนหญิงสาวผู้ชอบความสงบจะปิดเสียงตามเคย  

" พวกแกมาทำอะไรตรงนี้ แล้วฟ้าไปไหน " อัคคีเอ่ยถามสองหนุ่มที่พากันกดมือถือเป็นพัลวัน แต่ไม่ต้องรอคำตอบเขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยถึงม่านฟ้าที่มีหนุ่มหล่อมารับถึงมหาลัย แถมยังอุ้มกันสวีทหวานไปขึ้นรถอีก  

" ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร! " อัคคีถามเสียงเข้ม หงุดหงิดจากชะเอมยังไม่ทำให้เดือดเท่ากับคนซื่อบื้อไปกับใครก็ไม่รู้  

" พวกฉันก็ไม่รู้ เห็นแต่หลังไวๆ วิ่งตามก็ไม่ทันจนต้องมายืนกดมือถือหาฟ้ามือหงิกอยู่แบบนี้แหละ " กวินบอกอย่างนึกหวั่นกับคนอารมณ์กำลังเดือด 

" บัดซบ! " อัคคีสบถอย่างหัวเสีย รีบวิ่งไปที่รถ ส่วนสองหนุ่มก็รีบวิ่งตาม พอขึ้นรถได้ก็รีบบึ่งออกจากมหาลัยทันที  

" ไอ้ไฟ แกรู้รึว่าจะไปตามที่ไหน " กวินนั่งเกาะเบาะแน่น กลัวคนหน้าเหี้ยมจะพาลงข้างทางจนมือชื้นเหงื่อ...ให้ตายเถอะ หากจะหวงขนาดนี้ทำไมมันถึงยังไม่รู้ใจตัวเองอีกวะ!  

" GPS " ตอบหน้าเรียบ แต่คนฟังกลับไม่อยากจะเชื่อหู นี่มันถึงกับติดตั้ง GPS ไว้ติดตามเลยเหรอวะ  

" กูถามจริง แล้วมึงจะตามฟ้าไปทำไม มันโตแล้ว มันจะมีแฟนก็เรื่องของมัน! " ธนวัตรพูดออกไปตามที่คิด  

" เอี๊ยดดด! " อัคคีเหยียบเบรคจนหัวทิ่มเมื่อเจอคำถามจี้สติ… นั่นสิ เขาจะตามเธอทำไม เธอกำลังอยู่ในวัยเจริญพันธุ์จะคบหาดูใจกับใครก็ไม่แปลก แต่ทำไมใจเขามันถึงได้อึดอัดเพียงแค่คิดว่าเธอจะมีแฟน  

" ไอ้เวร! มึงจะเบรคหาพระแสงอะไร ดีแค่ไหนที่ถนนว่าง ไม่เช่นนั้นได้พังยับทั้งคันแน่! " กวินว่าอย่างนึกเคือง แต่ดูเหมือนคนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่คงไม่ฟังอะไร ยังคงออกรถขับไปต่อด้วยความเร็ว และสุดท้ายก็มาจอดหน้าโรงแรมหรูที่พ่อมันเป็นเจ้าของ พอเข้ามาจอดหน้าโรงแรมมันก็โยนกุญแจรถให้พนักงาน แล้วเดินย่างสามขุมเข้าไปในโรงแรมยิ่งกว่ากำลังจะไปจับชู้อย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็เดินไปที่ห้องควบคุม  

" ว๊าว " สองหนุ่มมองห้องที่เต็มไปด้วยหน้าจอมอนิเตอร์ตาโต รู้ว่าเป็นโรงแรมใหญ่ แต่ไม่คิดว่าจะติดกล้องวงจรปิดทุกซอกทุกมุมขนาดนี้ ไม่ว่าใครจะทำอะไรก็เห็นหมด  

" ผมอยากดูเทปทางเข้าย้อนหลังเมื่อประมาณสามสิบนาทีที่แล้ว "  

" ได้ครับ " พนักงานรีบทำตาม ส่วนสามหนุ่มก็ยืนจ้องหน้าจอ ก่อนจะพากันยืนตาโตตกใจ เพราะคนที่พาม่านฟ้าออกมาไม่ใช่ใครที่ไหน  

" พี่ดินรึ " อัคคีรีบเดินไปขึ้นลิฟท์ พอมาถึงชั้นบนสุดที่เป็นห้องพักส่วนตัวของครอบครัว เขาก็เปิดประตูเข้าไปอย่างไม่คิดที่จะเคาะสักนิด  

" ไฟ กวิน วัตร? " ม่านฟ้าเลิกคิ้วสูงมองสามหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยความสับสน  

" โอ๋ ฟ้าเธอมาทำอะไรที่นี่ " อัคคีตีหน้าซื่อถามออกไปเหมือนไม่รู้อะไรทั้งสิ้น  

" ฉันควรถามพวกนายมากกว่าว่ามาทำอะไรที่นี่ " ไม่คิดจะตอบแต่ถามกลับ จนคนเดือดอยู่แล้วมือเริ่มสั่น  

" พวกเราไม่อยากกินข้าวในโรงอาหาร ไอ้ไฟมันเลยพามากินที่นี่น่ะ " กวินรีบตอบก่อนคนอารมณ์ร้อนจะทำให้ทุกอย่างพัง หากม่านฟ้ารู้ว่าพวกเขาตามเธอมาต้องโกรธแน่ๆ  

" อ้อ… ฉันก็มากินข้าวกับพี่ดินเหมือนกัน นั่นไงมาพอดีเลย "  

ปถวียิ้มให้น้องชาย ถือผ้าห่อน้ำแข็งไปประคบข้อเท้าให้หญิงสาว ดูก็รู้ว่าตามมาชัดๆ " ถ้างั้นก็กินข้าวด้วยกันที่นี่แหละ โทรสั่งเลยว่าอยากจะกินอะไร ของพี่กับฟ้าสั่งไปแล้ว "  

" ฟ้าเป็นอะไร " อัคคีรีบเดินไปดู  

" ฉันเดินชนฟ้าจนข้อเท้าแพลง เลยพามาที่นี่... เดี๋ยวประคบไว้สักสิบนาทีค่อยพันไว้นะครับ " ปถวีตอบน้องก่อนจะส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้หญิงสาว บอกตามตรงว่าเธอสวยถูกใจเขามากทีเดียว แต่ดูแล้วคงต้องถอยเพราะเจ้าของเขายืนมองตาเขียว หึงหวงออกนอกหน้าจนเห็นได้ชัด  

" ขอบคุณมากค่ะ " ม่านฟ้าหน้าแดงระเรื่อ ยิ้มทีก็ใจจะละลายที แต่ถึงจะหล่อดูดีแค่ไหนก็ไม่คิดจะเอาพี่ชายของคนที่แอบรักมาทำแฟน ลองคิดดูให้ดี เกิดเธอแต่งงานกับพี่ชายของอัคคีขึ้นมา คงยากที่จะมองหน้ากันด้วยความรู้สึกอันบริสุทธิ์  

" ผมประคบให้เธอเอง " อัคคียื่นมือไปขอห่อน้ำแข็ง  

" ไม่เป็นไร ฉันอยากทำเอง ไปสั่งอาหารให้เพื่อนเถอะ " ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ มองพี่ชายกับม่านฟ้าที่ส่งยิ้มให้กันแล้วแทบจะคลั่ง หลังทานข้าวเสร็จเขาก็ชิ่งตัวม่านฟ้ากลับทันทีก่อนที่จะเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว ถึงพี่ชายจะพยายามรั้งตัวไว้เขาก็ไม่สน  

" พวกนายนั่งแท็กซี่กลับ " พูดจบก็เดินขึ้นรถ ปล่อยให้สองหนุ่มได้แต่ยืนก่นด่าตามหลังที่ถูกทิ้ง  

" ทำไมถึงตามพี่ดินเข้าโรงแรมง่ายๆ "  

" ทำไมนายถึงถามแบบนี้ล่ะ พี่ดินเป็นพี่ชายของนาย และเขาก็เป็นคนดี คงไม่คิดอะไรกับฉันที่เป็นเพื่อนนายหรอก และผู้ชายสุดเพอร์เฟกต์อย่างเขาคงไม่มามองคนหน้าตาบ้านๆ อย่างฉันหรอก " มือหนากำพวงมาลัยรถแน่น เพราะเธอเป็นแบบนี้อย่างไรล่ะเขาถึงได้ห่วงไม่เลิก ตั้งแต่ผ่าตัดตาเธอก็สวยวันสวยคืน เดินไปทางไหนผู้ชายก็มองกันตรึม แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวสักนิด  

" แล้วหากพี่ชายฉันคิดอะไรกับเธอล่ะ "  

" โอ๊ยยย หากเป็นแบบนั้น ฉันจะกลายร่างเป็นตุ๊กแกเกาะไว้ให้แน่นเลยล่ะ " พูดจบก็หัวเราะชอบใจ แต่คนฟังกลับขบกรามแน่นจนฟันแทบหัก หน้าอกข้างซ้ายปวดหนึบจนไม่รู้จะจัดการอย่างไรดีกับความรู้สึกที่เป็นอยู่  

" จริงสิ พี่ดินบอกว่าแม่นายบ่นคิดถึง ฉันว่านายควรจะกลับไปอยู่บ้านได้แล้วนะ "  

" ไม่ต้องมาไล่ทางอ้อม เพราะถึงยังไงฉันก็จะอยู่กับเธอจนเรียนจบ " ม่านฟ้านั่งกุมขมับมองข้างทาง ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีเขาถึงจะยอมย้ายออก  

" ฉันเลิกกับชะเอมแล้ว เธอไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะทำให้ชะเอมเข้าใจผิด " ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง หันขวับไปมองจนคอแทบหัก ความรู้สึกตอนนี้บอกไม่ถูกจริงๆ ว่าควรรู้สึกอย่างไร แต่ที่แน่ๆ รู้สึกเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้ทั้งสองเลิกกัน  

" ฉันอยากจะไปเที่ยวแก้อาการอกหัก เธอพาฉันไปหน่อยสิ " ที่พูดออกไปแบบนั้นแค่อยากจะหาเรื่องเที่ยวเท่านั้นแหละ อาการอกหักหรือเจ็บปวดที่เลิกกับแฟนไม่มีเลยสักนิด ออกจะรู้สึกโล่งอกด้วยซ้ำ  

" นะ นายอยากจะไปเที่ยวที่แบบไหน "  

" ที่ไหนก็ได้ที่มันสงบ ห่างไกลผู้คน " ม่านฟ้ากลืนก้อนความจุกลงคอ รู้สึกผิดจนเจ็บแปลบที่ใจ เขาคงจะรักชะเอมมากจนอยากหนีจากความจริง  

" พรุ่งนี้ไปบ้านของแม่ฉันที่กาญจนบุรีไหมล่ะ ที่นั่นเงียบสงบเพราะตั้งอยู่บนเนินเขา และไม่มีคนอยู่ แต่ฉันคงอยู่ได้ไม่กี่วันเพราะวันพุธหน้าฉันก็ต้องเดินทางแล้ว "  

" ไปกันตอนนี้เลยแล้วกัน สุดสัปดาห์พอดี " พูดจบก็หักรถกลับ จนคนที่นั่งมาด้วยพูดอะไรไม่ออก จะห้ามก็กลัวว่าจะทำให้คนอกหักอาการแย่กว่าเดิม  

อัคคียืนมองบ้านพักสไตล์ยุโรปตายิ้ม แม้จะเป็นตอนกลางคืนก็ยังดูออกว่าบริเวณรอบด้านนั้นดูร่มรื่น และตอนกลางวันต้องสวยมากแน่ๆ  

" ที่นี่จะมีคนมาทำความสะอาดและทำสวนเดือนละ 2 ครั้งเท่านั้น ฉันเคยมาที่นี่แค่ไม่กี่ครั้ง ขอหากุญแจก่อนนะ " ม่านฟ้าเดินกะโผลกกะเผลกไปที่พุ่มไม้ ยกกระถางขึ้นก่อนจะหยิบกุญแจออกมา  

" ยังอยู่ที่เดิม " เธอยกกุญแจแกว่งให้อัคคีดู แล้วหันไปเปิดประตู สภาพภายในยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยังคงเป็นสถานที่ที่เธอไม่คุ้นชินเหมือนเคย  

บ้านหลังนี้แม่ซื้อไว้เพื่อให้เธอกับยายมาอยู่ เพราะเวลาที่ท่านกลับมาเยี่ยมจะได้ไม่ต้องเดินทางไกลๆ ไปจนถึงภาคอีสาน แต่ยายก็ไม่ยอมมาอยู่สักที ท่านจึงเอาไว้เป็นบ้านพักตากอากาศ แต่ทุกครั้งที่มาที่นี่เธอก็มักพบแต่ความว่างเปล่าในจิตใจ รู้สึกเป็นส่วนเกินของแม่ขึ้นมาทันที เพราะท่านเองก็มีลูกใหม่ ความรักความเอาใจใส่ทุ่มเทให้น้องชายต่างพ่อหมด ส่วนเธอก็ได้ความรักในรูปแบบของเงิน ซึ่งมันไม่มีความหมายสำหรับคนที่ต้องการความรักแม้แต่น้อย  

" เป็นอะไร " เพียงแค่เห็นแววตาก็รู้แล้วว่าเพื่อนรักอยู่ในอารมณ์ไหน  

" ที่นี่แมลงเยอะ นายจะอยู่ได้รึ " อัคคีหัวเราะขำ ขยี้ผมนุ่มด้วยความหมั่นไส้  

" นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้แม้แต่เสือสิงห์ฉันก็ไม่กลัว " ไม่ได้พูดเล่น เพราะเขาถูกพ่อกับพี่ชายจับไปละลายพฤติกรรมจึงเริ่มหายกลัว  

" สาธุ ขอให้จริง คืนนี้อย่าได้มานอนกอดฉันตัวสั่นอีกล่ะ "  

" ฮ่าๆๆ ไม่มีวัน " หัวใจดวงน้อยเริ่มชื่นขึ้นมาที่เห็นคนอกหักยังหัวเราะได้ ไม่นึกว่าเขาจะเลือกเพื่อนอย่างเธอมากกว่าแฟนที่หาได้ยากอย่างชะเอม นี่อย่างไรล่ะที่ทำให้เธออยากเก็บคำว่าเพื่อนไว้ไปตลอดชีวิต เพราะถึงอย่างไรมันก็มีค่ามากกว่าหัวใจไม่รักดีของเธอ 

ความคิดเห็น