ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 เผ่าเอลฟ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เผ่าเอลฟ์

คำค้น : magic song,เวทย์มนต์แห่งเสียงเพลง,yaoi,ต่างโลก,MMORPG

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2563 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เผ่าเอลฟ์
แบบอักษร

หลังจากที่ได้ยินเสียงระเบิดในระยะทางข้างหน้าผมกับเจ้าสลอธก็มองหน้ากัน เจ้าสลอธใช้กรงเล็บแหลมๆชี้ไปทางด้านหน้าประมาณว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรอ? ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน... 

 

"ไปกันเถอะลองไปดูกันหน่อยเผื่อจะมีอะไรเกิดขึ้น"เจ้าสลอธคล้ายเข้าใจสิ่งที่ผมพูดมันจึงพยักหน้าช้าสองครั้งเป็นคำตอบ 

 

เท้าเรียวก้าวไปที่จุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็วเป็นระยะทางหนึ่งกิโลเมตรกว่าๆ พอมาถึงขาเรียวก็หยุดชะงักดวงตากลมโตค่อยๆเบิกกว้างเพราะสิ่งที่เพิลเห็นในตอนนี้มันคืนสงครามขนาดย่อย!!  

 

ต้นไม้รอบๆหักโค่นเพราะถูกลูกหลงจากการต่อสู้ระหว่างเอลฟ์กับอันเดด เผ่าเอลฟ์มีลักษณะเหมือนมนุษย์มีใบหูที่แหลมยาวชอบอาศัยอยู่ในป่าเขาพึ่งเคยเห็นจริงๆเป็นครั้งแรก กับอีกเผ่าหนึ่งคือเผ่าอันเดดรูปร่างเหลือแต่โครงกระดูกถือโล่กับดาบแต่ประพฤติราวกับยังมีชีวิตอยู่...  

 

ท่าทางเอลฟ์พวกนั้นก็เริ่มสู้ไม่ไหวแล้วเหมือนกันดูจากพละกำลังที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด  

 

ร่างบางยื่นหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ค่อยดูสถานการณ์ต่างๆ ในคณะนั้นพวกเอลฟ์ฝ่ายหน้าก็กระโดดถอยออกมาก่อนจะที่พวกเอลฟ์พลธนูจะระดมกำลังยิงธนูขึ้นฟ้าสร้างศรฝนกระหน่ำทำลงมา แผนการรบนี้นับว่าสามารถตัดกำลังพวกอันเดดไปได้เยอะทว่ามันก็ยังไม่พอสำหรับพวกอันเดดที่เหลืออยู่ดี  

 

"อย่าได้ถอย! หากพวกมันหลุดเข้าไปได้แม้แต่ตัวเดียวก็อาจจะทำให้ประชาชนของพวกเราเดือดร้อนได้ เราขอให้พวกเจ้าทุกคนสู้เพื่อประชาชนของเรา!"เอลฟ์ที่ดูเหมือนผู้นำสูงสุดยกดาบขึ้นฟ้าแล้วกล่าวคำปลุกใจให้กับเหล่าทหารหลังจากนั้นการต่อสู้ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปเรื่อยๆ พวกอันเดดเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมดไปเลยสักนิด... 

 

อืม...ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปพวกเขาอาจจะสู้ไม่ไหวแน่ๆ ในคณะที่เขากำลังขบคิดหน้าต่างโฮโลแกรมก็แสดงขึ้นมาตรหน้า... 

 

[ประกาศภารกิจ-ใช้สกิลบทเพลงแห่งพลังช่วยเหลือเผ่าเอลฟ์จากการต่อสู้...] 

 

หลังจากภารกิจปรากฎหน้าต่างโฮโลแกรมก็ขึ้นมาอีกรอบ 

 

[ยินดีด้วยคุณได้รับทักษะสกิล-บทเพลงแห่งพลัง]-สกิลบัฟประเภทAreaหมู่-เมื่อใช้บทเพลงนี้ในการต่อสู้จะทำการฟื้นHPและMPให้แก่ฝ่ายพันธมิตรอย่างต่อเนื่องของMATK20%ต่อวินาที และยังเพิ่มพลังโจมตีกายภาพ พลังโจมตีเวทย์ และเกราะอีก20% 

 

เอ่อ...20%ของพลังโจมตีเวทย์มนต์ พลังเวทย์ของผมตอนนี้มีอยู่2,790ก็เท่ากับว่า20%ของพลังโจมตีเวทย์ก็คือ679.5!! โอ๊ย...คุณพระคุณเจ้าทำไมรู้สึกได้ถึงความOPของตัวเองนะ... 

 

ฟู่ว... 

 

เพิลถอนหายใจเล็กน้อยแล้วหลับตาลงนึกถึงเพลงที่เขาแต่งไว้ มือข้างหนึ่งยกไมค์ขึ้นมาบรรจงเปร่งเสียงร้องเพลงออกมาอย่างไพเราะ...  

 

"Love is like a Flower that floots in the air."ความรักก็เหมือนดอกไม้ที่ลอยอยู่ในอากาศ. 

 

พลังงานสีเขียวกระจายตัวเป็นเป็นวงกว้างในลักษณะวงกลมเมื่อเพิลเปร่งเสียงออกมาในคำแรก พลังนั้นกระจายออกไปครอบคลุมเหล่าเอลฟ์ที่กำลังอ่อนแรง เมื่อถูกพลังงานปริศนานั้นปกคลุมพลังงานในร่างกายก็ถูกฟื้นฟูสภาพอย่างรวดเร็ว... 

 

"พลังของพวกเรามัน..."หนึ่งในเอลฟ์หญิงร้องอุทานขึ้นมา พลังของเธอฟื้นกลับมาเต็มที่ภายในชั่วพริบตาเมื่อเธอได้ยินเสียงเพลง อีกทั้งเมื่อเธอทำการร่ายสกิลเวทย์มนต์เธอก็พบว่าพลังโจมตีของมันนั้นรุนแรงขึ้นหลายเท่าตัว 

 

ฟิ้ว! ตู้ม!! 

 

ใบมีดจากธาตุไม้ที่เธอร่ายออกไปทำการโจมตีเหล่าอันเดดในระยะกว้างและผลลัพธ์ที่เธอเห็นก็ทำให้เธอเบิกตาโพรง ไม่ต่างจากเอลฟ์ตนอื่นๆหลังจากที่ได้เห็นการโจมตีที่น่าทึ่งทำให้พวกอันเดดตายไปเป็นแถบต่างก็ตกใจและมีความรู้สึกหึกเหิมกันมากยิ่งขึ้น 

 

'Blowing all over the place letting ou smell'ปัดเป่าทั่วสถานที่ให้คุณได้กลิ่น. 

 

เสียงเพลงยังคงดังเคล้ามากับสายลม แม้จะเป็นเพลงที่ฟังแล้วดูนุ่มนวลแต่กลับไม่ได้ทำให้พวกเอลฟ์เสียสมาธิหากแต่ยิ่งมีจิตใจที่เงียบสงบสามารถต่อกรกับความกลัวได้  

 

"The faith of the forest!!"เออริกส่งพลังเวทย์ไปที่ปลายดาบตวัดออกไปเป็นคลื่นทำให้พื้นดินแตกแยกสร้างความเสียหายแก่เหล่าอันเดททั้งหมด...  

 

เพียงแค่10นาทีสงครามทั้งหมดก็จบลงเหล่าเอลฟ์ทั้งหลายต่างกู่ร้องออกมาอย่างยินดี

 

"So that you are happy and keep fighting."เพื่อให้คุณมีความสุขแล้วสู้ต่อไป. 

 

ท่อนเพลงสุดท้ายจบลงสถาการณ์ก็กลับมาเป็นปกติตัดมาที่เพิล เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อยหลังจากที่ร้องเพลงจบ ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานก็มลายหายไป 

 

[ยินดีด้วยภารกิจของคุณเสร็จสิ้นแล้ว รับทอง1000 EXP120เป็นของรางวัล] 

 

Lv.130/400 

 

แปะ...แปะ...แปะ เจ้าสลอธยกยิ้มพร้อมกับปรบมือชื่นชมอย่างเชื่องช้า  

 

อืดอาดเสียจริงพ่อคุณหึหึ...เพิลส่ายหัวแล้วดึงตัวเจ้าสลอธเข้ามาอุ้มเอาไว้ รู้สึกดีไม่น้อยเวลาที่สัมผัสขนนุ่มๆของมัน... เมื่อไม่มีอะไรแล้วเขาก็เลือกที่จะเดินออกไปจากที่นี่แต่กระนั้นก็กลับมีเสียงๆหนึ่งเรียกเขาเอาไว้ 

 

"ได้โปรดหยุดก่อนท่านผู้มีพระคุณ" 

 

ผมหันกลับมองไปก็เห็นเอลฟ์ชายคนหนึ่งคนที่เหมือนเป็นผู้นำในการรบเดินมาทางนี้ด้วยท่าทางองอาจ หัวใจผมตกไปอยู่ตาตุ่มไม่คิดว่าจะถูกเจอตัวเร็วขนาดนี้... ทั้งที่ตรงนี้เป็นมุมอับสายตาแทบไม่มีใครสังเกตุเห็นได้ชัด

 

"พวกเราต้องขอขอบคุณท่านผู้มีพระคุณมาก หากไม่ได้ท่านพวกเราก็อาจจะพ่ายแพ้ให้อันเดดพวกนั้นได้"เออริกมีสีีหน้าไม่สู้ดีหลังจากที่ได้สู้กับอันเดดพวกนั้น

 

"เกิดอะไรขึ้นหรอครับ"ผมถามออกไปด้วยความสงสัย อีกฝ่ายถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มแล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

 

"เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อนอยู่ดีๆองค์ราชินีแห่งเผ่าเอลฟ์ของเราก็ล้มป่วยลงอย่างไม่ทราบสาเหตุทำให้มนตราที่ปกป้องเมืองอยู่นั้นอ่อนแอลง เป็นเวลาเดียวกันกับที่พวกอันเดดบุกเข้ามาพยายามทำลายกำแพงมนตราเพื่อบุกเข้าไปข้างใน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพวกอันเดดไม่เคยลดน้อยลงเลยมีแต่พวกเราที่กำลังเหลือน้อยเต็มที หากไม่ใช่เพราะท่านผู้มีพระคุณเมื่อกี้พวกเราก็อาจจะพ่ายแพ้ต่ออันเดดพวกนั้นได้"เออริกยังคงเรียกเพิลว่าผู้มีพระคุณจนเจ้าตัวเริ่มที่จะเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย

 

"เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกครับไม่ได้ลำบากอะไร อีกอย่างช่วยเรียกผมว่าเพิลดีกว่าเรียกผู้มีพระคุณแล้วมันรู้สึกแปลกๆยังไงก้ไม่รู้น่ะครับ แฮะๆ"เพิลเกาท้ายทอยพลางยิ้มแห้งๆ

 

"คุณเพิลงั้นสินะครับ... หากไม่รังเกียจมือค่ำนี้ให้พวกเราเหล่าเอลฟ์เลี้ยงเป็นการตอบแทนเถอะครับ"เออริกยิ้มเล็กน้อยแล้วยื่นมือไปหาเพิล...

 

เห้อ...จะปฏิเสธก็กลัวเสียน้ำใจสะด้วยสิ

 

"คะ...ครับ รบกวนด้วยนะครับ"ผมยื่นฝ่ามือไปวางบนฝ่ามือใหญ่ๆของเขา อีกฝ่ายพลางจับมือแล้วพาเขาเดินออกไปจากที่นี่

 

เหล่าเอลฟ์ทั้งหลายต่างเอ็นดูให้กับความมีมารยาทและความเรียบร้อยของเพิล แค่อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาช่วยมันก็มากเกินพอที่จะให้พวกเขาเกรงใจแล้ว แต่นี่เล่นกลับเกรงใจเสียเองไม่ต้องบอกเลยว่ามีคนชอบขนาดไหน...

 

คุณเออริกแนะนำตัวกับเขาระหว่างทางจากนั้นเมื่อมาถึงประตูทางเข้าเมืองเอลฟ์ก็เห็นว่ามีแสงสีฟ้าเป็นกำแพงกั้นบางๆที่สัมผัสได้ถึงความอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ

 

"แต่ก่อนมันเคยแข็งแกร่งกว่านี้ พวกเราสามารถอยู่รอดปลอดภัยได้ก็เพราะองค์ราชินีฟรอล่า"

 

"องค์ราชินีฟรอล่าดูท่าจะแข็งแกร่งมากเลยสินะครับ"เพิลกระพริบตาปริบๆอยู่ดีๆมือเขาก็กลายเป็นสายจูงไปเสียแล้วจับไม่ปล่อยเลย ครั้นจะดุงก็กลัวอีกฝ่ายจะขัดใจก็เลยเลือกที่จะปล่อยดีกว่า... ไม่ได้ป๊อดหรอกนะแค่ไม่อยากให้มีเรื่องเฉยๆ

 

"กลับกันเลยล่ะครับ พระนางน่ะทั้งอ่อนโยนแล้วก็ใจดีมีเมตตาถึงได้สร้างกำแพงมนตราขึ้นมาเพื่อหลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้มากที่สุด"

 

ปึก...

 

"อ่ะ!"อยู่ๆคุณเออริกก็หยุดเดินทำให้หน้าผมชนกับแผ่นหลังกว้างเข้าอย่างจัง

 

"เอ่อ...ขอโทษ ถึงที่แล้วน่ะ"เออริกมองอีกคนหลับหูหลับตาลูบจมูกตัวเองป้อยๆ

 

"ถึงแล้วหรอครับ วะ...ว้าว..."เพิลร้องว้าวออกมายาวๆ บ้านเมืองของที่นี่อุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยต้นไม้และทุ่งหญ้าที่ให้ความรู้สึกสดชื่นมีชีวิตชีวา ที่อยู่อาศัยของเอลฟ์นั้นเป็นต้นไม้ใหญ่นิยมทำบ้านอยู่ข้างในนั้น ตามอาคารและนอกระเบียงถูกตกแต่งเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

 

"นั่นๆ!!คุณเออริกกลับมาแล้ว!"เสียงใสๆจากทางด้านหน้าทำให้เขาเห็นพวกเด็กๆกำลังชี้มาที่คุณเออริกแล้ววิ่งมาหาพร้อมรอยยิ้ม

 

"คุณเออริกจริงๆด้วย!พวกเราเป็นห่วงแทบแย่!"พวกเด็กๆกรู่ล้อมเข้าหาคุณเออริก

 

"ขอบคุณมากนะเด็กๆที่เป็นห่วง"เออริกคลี่ยิ้มพลางยกมือแกร่งลูบหัวทุยๆของพวกเด็กๆ พลันมีเด็กคนหนึ่งสังเกตุเห็นเพิลที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณเออริกทั้งยังกุมมือกันอีกด้วย

 

"พี่เออริกครับ นั่นใครหรอครับแฟนพี่หรอครับ?"เด็กน้อยมองตาแป๋วหน้าแดงกันเป็นแถบ

 

เอ๋!?

 

"แฟนพี่เออริกสวยจังเลยนะครับ!!"พวกเด็กชมกันเป็นแทบจนคนอื่นๆที่อยู่แถวนี้หันมามองกัน

 

"พี่...พี่หรอ?!"เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง อยู่ดีๆก็โดนพวกเด็กๆโมเมกันไปเองสะงั้น!

 

"ฮ่าๆ ไม่ใช่หรอกเด็กๆนี่คือแขกของพี่เอง เย็นนี้จะมีงานเลี้ยงพวกเธอก็ลองมากันด้วยสิจะได้สนุกๆ"เออริกอธิบายให้พวกเด็กๆฟัง ความจริงเขาก็แอบขำนิดๆยามที่อีกฝ่ายทำหน้าเหลอหลา

 

"ได้ครับ!!พวกเราจะไปให้ได้เลย!"รับปากแล้วก็วิ่งจู๊ดกันไปคนละทาง

 

ฟู่ว...นึกว่าจะโดนคิดว่าเป็นแฟนกันจริงๆแล้วไหมล่ะ...

 

"ต้องขออภัยแทนเด็กๆด้วยนะครับ"

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ มาเจอคนจับมือกันแบบนี้เป็นใครก็ต้องคิดบ้างแหละครับ...แต่ที่สำคัญคือมองกันยังไงถึงมาเห็นว่าผมสวยเนี่ยฮ่าๆ"หัวราะแห้งๆไปหนึ่งที เหงื่อกาฬไหลลงมาเป็นหยดๆ

 

"หึหึ คุณก็สวยจริงๆนิครับ"เออริกยิ้มชม

 

เอะ?

 

____________________________________________

มาแล้วววววววววววว เป็นการคิดฉากต่อสู้ที่ตันมากกกกกว่าจะหาแนวทางได้ ยังไงก็เป็นกำลังให้ด้วยน้าาาาฝากกดไลค์กดติดตามกันด้วยเด้อ อิอิ

ความคิดเห็น