facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

36.เซอร์ไพรส์วันเกิด (NC20+)

ชื่อตอน : 36.เซอร์ไพรส์วันเกิด (NC20+)

คำค้น : ตำรวจพลร่ม, ตำรวจ, อรินทราช, ตชด., ค่ายนเรศวร, นเรศวร 261, หน่วยรบพิเศษ, แพทย์ตำรวจ, ทหารพราน, ทหาร, ชายแดนภาคใต้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.5k

ความคิดเห็น : 98

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 06:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,300
× 0
× 0
แชร์ :
36.เซอร์ไพรส์วันเกิด (NC20+)
แบบอักษร

36.เซอร์ไพรส์วันเกิด 

  

               ในเช้าวันหนึ่งผู้กองพนาปลุกแก้วเจ้าจอมให้ตื่นแต่เช้ากว่าปกติแล้วให้เธอสวมกระโปรงยาวสีขาวแบบที่เธอเคยสวมตอนที่ความจำเสื่อมพร้อมกับเสื้อผ้าลินินคอจีนแขนกุดตัวสีชมพูอ่อนสดใส แก้วเจ้าจอมงงๆ กับการกระทำของเขาเพราะว่าวันนี้เธอกับเขาก็ต้องออกปฏิบัติงานตามปกติแล้วทำไมเขาถึงให้เธอแต่งตัวแบบนี้ด้วย 

               “พี่พนาจะพาไนเปอร์ไปไหน” เธอถามขณะนั่งนิ่งๆ ให้เขาปักปิ่นปักผมให้ ซึ่งพอปักเสร็จเขาก็รวบเอาเธอไปกอดจากทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ 

               “...สุขสันต์วันเกิด นางไม้ของพี่” 

               “จริงด้วย! วันนี้วันเกิด!!!” นี่เธอลืมได้ยังไงกัน มิน่าล่ะเมื่อคืนนี้ตอนเที่ยงคืนผู้กองกวินทร์โทรวีดิโอคอลมาหาจนเธอแทบผลักผู้กองพนาลงจากเตียงไม่ทัน แล้วตาพี่ชายของเธอก็ไม่ได้บอกเธอซักคำว่าโทรมาอวยพรวันเกิด เขาแค่โทรมาแล้วก็พูดว่า อายุยืนๆ อย่าตายไวนะยัยโหด เพียงแค่นี้ จากนั้นก็วางสายไป ดูจากสภาพของผู้กองกวินทร์เมื่อคืนนี้คาดว่าเขาคงจะออกไปทำภารกิจอยู่เพราะเห็นพรางหน้าตาซะดำ ปกติโทรมาแล้วจะพูดกับเธออยู่นานสองนาน ชวนเธอทะเลาะแก้เหงา สงสัยว่าเมื่อคืนจะยุ่งอยู่เลยเจียดเวลาโทรมาได้แค่นั้น 

               “พี่พนารู้ได้ยังไงว่าวันนี้วันเกิดไนเปอร์” 

               “เจ้าป่าเจ้าเขาบอกมา” เขาตอบอย่างกวนๆ กับคำถามแปลกๆ ของเธอ ก็ก่อนที่เธอจะมาประจำการอยู่ที่นี่เธอส่งประวัติของตัวเองมาไม่ใช่หรอ แค่วันเกิดนี่มันเป็นข้อมูลพื้นฐานมากเลยนะทำไมเขาจะหาไม่ได้  

               “แล้วเราจะไปไหนกันหรอคะ” 

               “จะพาไปใส่บาตรวันเกิดที่ตลาดสด ตอนเช้าๆ แบบนี้มีพระออกมาบิณฑบาตอยู่” 

               “คิดถึงคุณย่าขึ้นมาทันทีเลย ตั้งแต่เด็กๆ พอถึงวันเกิดไนเปอร์คุณย่าจะพาไปใส่บาตรตลอด” 

               “พี่ก็จะพาไปแทนคุณย่านี่ไง” 

               “คนแก่นี่เขาชอบเข้าวัดเข้าวาดีจังเลยเนาะ” เธอหันมายิ้มพลางยักคิ้วใส่คนแก่ คนแก่ก็เลยทำหน้าดุใส่ 

               “อะไรๆ ก็คนแก่ๆ ช่วยไม่ได้อยากได้ผัวแก่เอง” 

               “อุ๊ยคนแก่น้อยใจ” สองแขนรีบยกขึ้นกอดรอบคอของเขาอย่างออดอ้อนก่อนจะยื่นหน้าไปจูบแก้มของเขาซ้ำ “แก่ยังไงก็รักมากเหมือนเดิมค่ะ ไนเปอร์ชอบคนแก่ โดยเฉพาะคนแก่คนนี้...รักมาก” 

               “รักพี่ให้มากๆ นะ นอกจากไนเปอร์ก็ไม่มีใครรักพี่แล้ว” 

               “โอ๋ๆๆๆ น่าสงสาร” เธอทำเสียงสองโอ๋เขาอย่างน่ารัก ผู้กองพนาจึงรวบเอาเธอไปอุ้มโดยการสอดแขนอุ้มบริเวณขาทั้งสองข้างของเธอเพื่อให้เธอนั่งอยู่บนแขนของเขาเหมือนยามอุ้มเด็กโดยที่แก้วเจ้าจอมกอดรอบคอของเขาเอาไว้แล้วเขาก็พาเธอเดินออกมาจากบ้านพัก 

               เพราะยังเช้ามืดอยู่อรินจึงยังไม่ออกเวร เขานั่งคุยกับดาบดำรงเพื่อปรึกษากันเรื่องจะจัดงานวันเกิดให้แก้วเจ้าจอมเย็นวันนี้ แต่ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นทั้งสองคนก็หันไปเห็นผู้กองพนาอุ้มแก้วเจ้าจอมมา แล้วพอใกล้จะถึงฐานเขาก็ปล่อยเธอลงแล้วเดินเคียงคู่มาด้วยกัน พูดคุยหยอกล้อกันเบาๆ แล้วตรงไปที่รถ อรินรีบลุกขึ้นไปดูอย่างสงสัยและเจ็บใจ แก้วเจ้าจอมดูมีความสุขเหลือเกินเวลาอยู่กับผู้กองพนา แล้วนี่จะไปไหนกันแต่เช้ามืดแบบนี้ไม่ได้แต่งเครื่องแบบกันด้วย ทำไมทั้งสองคนถึงเดินมาด้วยกันได้ล่ะ 

               “ตอนที่พี่ไนเปอร์ความจำเสื่อมอยู่ที่นี่ เขากับผู้กองสนิทกันมากแบบนี้มั้ยดาบ” ดาบดำรงมีท่าทีอึดอัดที่จะตอบ ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี 

               “คุณหมอครับ สมมติว่าวันหนึ่งคุณหมอถูกตามล่าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้เลยแล้วจู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาช่วยคุณหมอเอาไว้ เขาดูแลคุณหมอเป็นอย่างดี ประคบประหงมคุณหมอราวกับไข่ในหิน คุณหมอที่ความจำเสื่อมอยู่จำใครไม่ได้เลยเลยยึดเอาเขาเป็นที่พึ่งและอยู่ด้วยกันมาตลอดหลายเดือน คุณหมอคิดว่าความสนิทสนมของคุณหมอกับผู้หญิงคนนั้นจะมีมากแค่ไหนกันล่ะครับ” 

               “ดาบหมายความว่ายังไง” 

               “คุณหมอควรจะถามคุณแก้วหรือผู้กองด้วยตัวเองดีกว่านะครับ แต่ผมคิดว่าคุณหมอคงมีคำตอบในใจอยู่แล้ว” 

               คำตอบในใจอย่างนั้นหรอ...ถ้าเขาตกอยู่ในสถานการณ์อย่างที่ดาบดำรงว่า แน่นอนเขากับผู้หญิงคนนั้นอาจจะสนิทกันถึงขั้นมีความรู้สึกดีๆ ให้กันเลยก็ได้ แล้วอย่างแก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนา ความสนิทสนมกันแบบนี้มันจะให้เขาคิดอะไรอย่างอื่นได้ยังไง เห็นทีเย็นวันนี้เขาจะต้องพูดกับเธอให้รู้เรื่องเสียแล้วและเขาจะต้องขอเธอเป็นแฟนให้ได้ ผู้กองพนาอย่าได้หวังจะมาแย่งเอาเธอไปจากเขา ถึงยังไงครอบครัวของแก้วเจ้าจอมก็ไม่ยอมยกเธอให้ผู้กองพนาหรอก ก็แค่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าคุณปู่ปภพไม่มีทางยอมรับเขาอยู่แล้ว 

  

 

 

               ในตลาดสดกลางตัวเมือง แม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่แต่ก็มีผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อหากับข้าวกันแล้ว การรักษาความปลอดภัยจากเจ้าหน้าที่ทหารยังคงรัดกุมอยู่ทุกๆ จุดและมีพระออกมาบิณฑบาตตามปกติ แต่ที่แปลกไปกว่าที่อื่นก็คงจะเป็นเด็กวัดที่เป็นทหารแบกปืนถือย่ามเดินตามพระ ซึ่งเป็นภาพที่ทุกๆ คนในพื้นที่คุ้นตากันเป็นอย่างดี พอมาถึงตลาดสดผู้กองพนาก็ไม่รอช้าไปซื้อหาอาหารคาวหวานและดอกไม้มาถาดใหญ่ๆ เพื่อให้แก้วเจ้าจอมได้ใส่บาตรวันเกิดของตัวเองทันที 

               “โห ทำไมของใส่บาตรเยอะจังเลยคะ” แก้วเจ้าจอมมองถาดอาหารมากมายที่เขาซื้อมาแล้วช่วยเขาถือช่อดอกไม้สด 

               “วันนี้ใช่วันเกิดของไนเปอร์คนเดียวที่ไหนกัน” 

               “แล้วเป็นวันเกิดของใครด้วยล่ะคะ” 

               “วันเกิดผัวของไนเปอร์ไง” 

               “ฮะ!!!” เธอร้องออกมาจนชาวบ้านที่รอใส่บาตรอยู่ด้วยกันหันมามองอย่างตกใจ เธอไม่เคยได้สนใจเรื่องหยุมหยิมอะไรแบบนี้มาก่อนเลย “วันเกิดพี่พนาจริงๆ หรอคะ” 

               “ไม่เคยเห็นบัตรข้าราชการหรือบัตรประชาชนพี่หรอ” 

               “พอดีว่าตอนเห็นมัวแต่หลงเสน่ห์รูปคนในบัตรอยู่เลยไม่ได้สนใจรายละเอียดพวกนั้น” แก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความเขินและรู้สึกผิดที่เธอไม่ได้ใส่ใจเขามากพอ 

               “ไนเปอร์เลยไม่ได้เตรียมของขวัญวันเกิดให้พี่พนาเลย” 

               “พี่ไม่อยากได้อะไรหรอก สำหรับพี่ไนเปอร์คือของขวัญที่ดีที่สุด ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของพี่ ถ้าอยากให้ของขวัญพี่งั้นก็รักพี่ให้มากๆ ก็พอ” 

               “รักมากจนจะสิงร่างอยู่แล้วค่ะ” 

               “คืนนี้ค่อยสิง” 

               “บ้า! จะใส่บาตรอยู่แล้วยังมาพูดอะไรแบบนี้อีก” เธอยิ่งเขินหนักก่อนจะขยับเข้าไปยืนเบียดเขา จับแขนของเขาเอาไว้ด้วยความสุขใจมีความสุขเหลือเกินในยามนี้ จนเมื่อพระมาแล้วเธอกับเขาก็ช่วยกันใส่บาตรด้วยความตั้งอกตั้งใจ จากนั้นก็กรวดน้ำรับพรพระด้วยกัน 

               “พี่ขอให้ไนเปอร์มีความสุขมากๆ ให้สุขภาพแข็งแรง เป็นเด็กดีของพี่แบบนี้ตลอดไปนะครับ” มืออุ่นๆ ยื่นมาลูบศีรษะของเธออย่างเอ็นดูขณะอวยพรวันเกิดให้หลังจากที่ใส่บาตรเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

               “ไนเปอร์ก็ขอให้พี่พนามีความสุขมากๆ ให้สุขภาพแข็งแรงเป็นพี่พนาที่น่ารักของไนเปอร์ตลอดไปเหมือนกันค่ะ” 

               “ลอก” เขาว่าที่เธอลอกคำอวยพรของเขา แก้วเจ้าจอมก็เลยยิ้มให้อย่างน่ารัก  

               “เพิ่มเติมจากนี้ก็คือ...ไนเปอร์จะอยู่กับพี่พนาไปตลอดชีวิต จะไม่แยกจากพี่พนาไปไหนอีก พี่พนาอยู่กับไนเปอร์ไปนานๆ นะคะ” 

               “ทุกลมหายใจของพี่ พี่ยกให้ไนเปอร์คนเดียว” หากไม่ติดว่ายังอยู่ในตลาดเขาก็คงจะดึงเอาเธอเข้ามากอดแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็คงจะเป็นการจับมือกันเอาไว้แน่นๆ และมองหน้าสบตากันเท่านั้นเพราะเพียงเท่านี้มันก็อบอุ่นไปทั้งหัวใจแล้วล่ะ 

               “รู้มั้ย เขาว่ากันว่าถ้าเราใส่บาตรด้วยกันพอเกิดชาติหน้าเราจะได้กลับมาเป็นคนรัก เป็นผัวเมียกันอีก” 

               “โหย ไม่ดีมั้งคะ” แก้วเจ้าจอมว่าขณะเดินซื้ออาหารและขนมเพื่อจะเอาไปฝากทุกคนที่ฐาน “เกิดชาติหน้าพี่พนาเกิดเป็นหมาไนเปอร์ไม่ต้องมีผัวเป็นหมาหรอ” เธอทำท่าขนลุกขนพองใส่จนแม่ค้าร้านขายขนมที่เธอกำลังเลือกซื้ออยู่หัวเราะออกมาลั่น 

               “ยัย...”  

               “แน่ะ! วันนี้วันเกิดเมีย ห้ามด่าเมียนะคะ” เธอรีบชี้นิ้วใส่อย่างเอาเรื่องทำเอาผู้กองพนาแทบรูดซิปปากไม่ทันก่อนจะได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าหือ เห็นแล้วก็ชวนให้น่าเอ็นดูคนกลัวเมียนัก เขาได้แต่แอบมองเธออย่างยอมๆ แต่ก็คิดในใจไปว่าทำไมคนกับหมาจะรักกันไม่ได้ อย่างตอนนี้เขาเป็นคน เธอเป็นนางไม้เขากับเธอก็ยังรักกันได้เลย 

               “วันนี้ก็วันเกิดพี่เหมือนกันนะ ทะนุถนอมพี่หน่อยสิ” เขาว่าเสียงอ้อมแอ้มอย่างไม่สมกับเป็นนายตำรวจที่ห้าวหาญ กับคนร้ายเขากล้าบุกกล้าชน แต่กับเธอเขายอมให้แค่เธอคนเดียวเท่านั้น ความกลัวเมียของเขาทำให้แม่ค้าร้านขนมเอ็นดูนักก็เลยแถมขนมให้เสียมากมาย ขายขนมที่ตลาดมาตั้งนานก็เพิ่งจะเคยเห็นคู่รักที่น่ารักมากๆ แบบนี้ โดยเฉพาะสามีที่ดูรักภรรยาของเขามากเหลือเกิน  

กว่าจะออกมาจากตลาดสดได้แก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนาก็ได้ของกินมามากมายรวมทั้งของที่จะเตรียมทำมื้อเย็นมื้อพิเศษเลี้ยงฉลองอย่างง่ายๆ ที่ฐานด้วย 

               “ขนมหม้อข้าวหม้อแกงลิง” แก้วเจ้าจอมแกะกล่องขนมออกมาดูเพราะแปลกใจกับขนมที่ไม่เคยเห็น 

               “ขนมหายากของทางใต้เลยนะ คล้ายๆ ข้าวหลามแต่เปลี่ยนจากใช้เยื่อไผ่มาเป็นต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิง” ผู้กองพนาอธิบายถึงขนมที่มีข้าวเหนียวยัดอยู่ในต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงแล้วเอาไปนึ่ง ซึ่งรสชาติจะหวานมันคล้ายๆ ข้าวหลาม 

               “อร่อยจัง” เธอว่าเมื่อลองชิมดูแล้วก่อนจะหยิบอีกชิ้นขึ้นมาป้อนผู้กองพนาด้วย “เหมือนข้าวหลามแต่ตัวหม้อข้าวหม้อแกงลิงจะเหนียวกว่าเยื่อไผ่หน่อย อร่อยจังเลยค่ะงั้นกล่องนี้ไนเปอร์จะเอาไปฝากอริน” เธอแบ่งขนมเอาไว้ให้อรินโดยเฉพาะจนผู้กองพนาหันมามอง ความรักความผูกพันของเธอกับอรินเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจห้ามได้เลยจริงๆ 

               “ท่าทางจะรักมากนะ ไอ้ตี๋โอปป้าเนี่ย” เขาว่าขณะขับรถออกจากตลาดสด แก้วเจ้าจอมที่แบ่งขนมเอาไว้ให้อรินจึงหันมามองเขาตามอย่างเข้าใจในความรู้สึกของเขา 

               “พี่พนาไม่ชอบให้ไนเปอร์ไปสนิทกับอรินหรอคะ” 

               “ก็...ก็ไม่เชิงว่าไม่ชอบขนาดนั้น แต่ไม่มีใครอยากให้เมียตัวเองไปใส่ใจผู้ชายคนอื่นหรอกนะ ถ้าพี่ไปสนิทกับผู้หญิงคนอื่นโดยที่พี่ไม่ได้คิดกับเขาแบบชู้สาวไนเปอร์จะยอมหรอ” 

               “ลองทำสิ จะจับตอนให้ดู” 

               “น่ะ! เห็นมั้ย ทีตัวเอง ตัวเองยังไม่ชอบใจเลยแล้วคิดว่าพี่จะชอบหรอ” เขาว่า “แต่พี่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ไนเปอร์เลิกยุ่งกับอรินไปซะทีเดียว พี่เข้าใจว่าโตมาด้วยกัน อยู่ด้วยกันมาตลอดมันก็ต้องผูกพันกันเป็นธรรมดา พี่รู้ว่าไนเปอร์รักอรินมากเหมือนกับเป็นน้องชายแท้ๆ ถ้าอรินเขารักไนเปอร์แบบพี่สาวเหมือนกับที่น้องเนวี่รักพี่ก็สบายใจ แต่นี่...อรินเขาคิดยังไงกับไนเปอร์เราก็รู้อยู่แก่ใจกันดี” 

               “...ไนเปอร์ก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ในเมื่อคุณพ่อกับแม่แก้มก็รู้แล้วว่าเรารักกันงั้นไนเปอร์ก็ควรบอกอรินซักทีว่าไนเปอร์รักพี่พนา ไนเปอร์อยากให้อรินเลิกหวังแต่ก็ไม่รู้จะบอกน้องยังไง ไนเปอร์สงสารน้อง” 

               “ก็บอกตรงๆ นั่นแหละ พูดกับเขาด้วยเหตุผล อรินเขาเป็นคนมีเหตุผลอยู่พอตัวพี่เชื่อว่าเขาจะยอมรับเรื่องนี้ได้” 

               มันจะจริงหรอ แก้วเจ้าจอมคิดตาม ในเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆ อรินเป็นคนมีเหตุผลก็จริงแต่ถ้าเป็นเรื่องของเธออรินจะเอาแต่ใจตัวเองมากเพราะรู้ตัวว่าเป็นน้องรักของเธอ เธออยากให้อรินเลิกหวังแต่ก็ไม่อยากให้น้องเสียใจ ก็หวังแหละนะว่าอรินจะยอมเข้าใจเธอจริงๆ 

  

 

 

               วันนี้ทั้งวันแก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนาก็ยังคงทำงานกันตามปกติ ส่วนอรินที่ออกเวรแล้วก็ง่วนอยู่กับการเตรียมงานวันเกิดให้เธออยู่ที่โรงครัวและเพิ่งรู้ว่าวันนี้ก็เป็นวันเกิดของผู้กองพนาด้วยเช่นกัน จากเค้กที่เขาออกไปซื้อมาให้แก้วเจ้าจอมก็เลยมีเค้กของผู้กองพนาที่ผู้หมวดศิวะซื้อมาเพิ่มด้วย งานเลี้ยงวันเกิดไม่ได้จัดใหญ่โตมากมายแต่เป็นการกินข้าวเย็นร่วมกันด้วยอาหารมื้อพิเศษเท่านั้น และเพราะรู้ดีว่าแก้วเจ้าจอมเป็นนักดื่มตัวยงผู้กองพนาเลยสั่งงดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด ดังนั้นเครื่องดื่มบนโต๊ะอาหารในโรงครัวก็เลยมีแต่น้ำอัดลม ส่วนอาหารมื้อพิเศษที่ว่าผู้กองพนาก็จัดเป็นอาหารทะเลชุดใหญ่และหมูเห็ดเป็ดไก่อีกมากมายโดยมีดาบดำรงเป็นพ่อครัว 

               “ไม่เห็นน่าสนุกเลย เหล้าซักขวดก็ไม่มี” แก้วเจ้าจอมบ่นขึ้นมาในตอนเย็นเมื่อเห็นว่าที่โรงครัวจัดเตรียมอะไรเอาไว้ เธอรึก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวสวยเพื่อเตรียมตัวมาดื่มโดยเฉพาะ 

               “ใช่ครับ ไม่มันเลยอย่างน้อยก็เบียร์คนละกระป๋องก็ยังดี” ผู้หมวดศิวะเองก็บ่น  

               “รู้งี้ต้มเหล้ากินเองดีกว่า ถ้าจะให้หมักให้ต้มเหล้าตอนนี้คงไม่ทันแล้ว อยากจิบสาโทจัง” 

               “คุณแก้วต้มเหล้าเป็นด้วยหรอครับ” 

               “ทำเป็นสิคะ ตอนอยู่แม่สอดหน้าหนาวมาทีไรมันหนาวจนร้าวไปทั้งกระดูกเลยก็ต้องดื่มเหล้านี่แหละค่ะเพื่อให้คลายหนาว แต่ต้องดื่มแบบพอดีๆ นะคะ ดื่มมากไปก็อันตรายเหมือนกัน” 

               “ดูท่าคุณแก้วจะเป็นนักดื่มที่ไม่ธรรมดาเลยนะครับ” 

               “โดนพ่อจับกรอกเหล้ามาตั้งแต่เด็กค่ะ เวลาไปดื่มกับคนอื่นเขาจะได้ไม่คออ่อนหรือถูกมอมได้ง่ายๆ ดีหน่อยที่ในบรรดาพี่น้องของฉันมีแต่ผู้ชายก็เลยมีเพื่อนขาดื่มที่ไว้ใจได้เยอะ” 

               “แค่กินข้าวเย็นด้วยกันเฉยๆ กินเสร็จก็ไปทำงานกันต่อแล้วจะดื่มไปทำไม ใครอยากดื่มก็ค่อยดื่มตอนวันหยุดเอาสิ” ผู้กองพนาที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงครัวว่าขึ้น ได้ยินที่เธอพูดกับผู้หมวดศิวะแล้วเขาก็ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมพ่อตาของเขาถึงได้หวงลูกสาวมากขนาดนี้ เพราะหวงมากก็เลยต้องสอนให้เธอทันคนและช่วยเหลือตัวเองได้ ถ้าเขามีลูกสาวเขาก็อยากจะสอนให้ลูกเป็นแบบนี้เหมือนกัน 

               “ดูเอาค่ะหมวด ดูความเคร่งครัดในกฎของเจ้านายหมวด ตอนอยู่แม่สอดฉันไปนั่งดื่มกับพี่ซีลที่ฐานทหารพรานเป็นประจำยังไม่เห็นเป็นไรเลย” 

               “โทษที บังเอิญชื่อพนาไม่ได้ชื่อซีล ถ้าคิดถึงพี่ซีลนักก็บินไปดื่มที่แม่สอดเลยไป” 

               “บินไปแล้วก็ไปเลยนะจะไม่กลับไปมาอีก” 

               “ก็ลองดู แล้วจะได้รู้ว่าซาตานมีจริง” 

               “ฮึ่ม!!!” ผู้หมวดศิวะล่ะปวดหัวกับผัวเมียคู่นี้นัก เวลาอยู่ด้วยกันสองคนก็หวานกันซะเหลือเกิน พออยู่ต่อหน้าคนอื่นนี่กัดกันตลอดเลย เขาก็ไม่รู้ว่าจะเข้าข้างใครดี คนหนึ่งก็นายคนหนึ่งก็เมียนาย แต่มาลองคิดๆ ดูอีกทีเข้าข้างเมียนายละกัน เพราะเมียนายใหญ่ที่สุด 

               เมื่อถึงเวลามื้อเย็นทุกคนก็มารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงเพื่ออวยพรวันเกิดให้ทั้งผู้กองพนาและแก้วเจ้าจอม โรงครัววันนี้ประดับประดาด้วยลูกโป่งหลากสีที่อรินมาเตรียมเอาไว้พร้อมกับทำป้ายอวยพรวันเกิดให้แก้วเจ้าจอมด้วย ทุกคนมากันจนพร้อมแล้วแต่แก้วเจ้าจอมก็ยังไม่เห็นอริน ความจริงวันนี้เธอไม่เห็นเขาเลย มีเห็นแค่ตอนเช้าที่เอาขนมไปให้แล้วจากนั้นอรินก็หายเงียบ ดาบดำรงบอกว่าอรินหายไปเพื่อเตรียมงานวันเกิดให้เธอเธอเลยคิดว่าเขาอาจจะไปเตรียมอะไรเซอร์ไพรส์เธอก็เป็นได้ แล้วก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อจู่ๆ ไฟในโรงครัวก็ดับลงก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งเดินถือเค้กวันเกิดที่สวยมากๆ เข้ามาพร้อมกับร้องเพลงอวยพรด้วย ซึ่งพอทุกคนเห็นว่าเป็นอรินที่ตอนนี้แต่งตัวอย่างหล่อเฟี้ยวแล้ว ทุกคนก็พร้อมใจกันร้องเพลงอวยพรวันเกิดตามเขา 

               “โห หักหน้าผู้กองเต็มๆ เลยนะครับ” ผู้หมวดเผ่าเทพเอียงตัวมากระซิบบอกผู้กองพนา 

               “นั่นสิ แย่งซีนสุดๆ คนที่ต้องเอาเค้กมาให้คุณแก้วต้องเป็นผู้กองสิ” ผู้หมวดศิวะเองก็ไม่เห็นด้วยแต่ผู้กองพนากลับรู้สึกเฉยๆ เพราะเขาเองก็มีเซอร์ไพรส์ให้กับแก้วเจ้าจอมเหมือนกัน แค่อรินเอาเค้กมาให้เธอเขาไม่ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว 

               เสียงเพลงอวยพรวันเกิดจบลงเมื่ออรินเดินถือเค้กเข้ามาหาแก้วเจ้าจอม เขายื่นเค้กมาตรงหน้าเธอในขณะที่เธอก็ยิ้มแป้นอย่างดีใจ แต่แล้วพอเธอจะก้มลงมาเป่าเทียนเธอก็เห็นข้อความที่เขียนบนหน้าเค้กว่า ...เป็นแฟนกันนะครับ... แก้วเจ้าจอมชะงักไปชั่วครู่แต่ก็รีบปั้นหน้าให้เป็นปกติ ทำราวกับว่าเธอมองไม่เห็นข้อความบนเค้ก ทันทีที่เธอเป่าเทียนเสร็จเธอก็ใช้มีดพลาสติกปาดไปที่ครีมเค้กตรงข้อความดังกล่าวแล้วเอามาชิม 

               “เค้กอร่อยจังเลยอริน ขอบใจมากนะจ๊ะน้องชายสุดหล่อของพี่” 

               อรินหน้าเสียไปทันที เขาไม่รู้ว่าแก้วเจ้าจอมจะทันได้อ่านข้อความบนหน้าเค้กมั้ย เธอชอบเป็นแบบนี้ทุกทีเลย ชอบปาดครีมหน้าเค้กไปกินก่อนจนเค้กสวยๆ หน้าเละหมด 

               “ผู้กองไม่เป่าเค้กบ้างหรอคะ” แก้วเจ้าจอมมองเค้กวันเกิดของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ 

               “ผมแก่แล้วไม่เป่าหรอก เอาเป็นว่าผมจะตัดเค้กแจกทุกคนก็แล้วกัน” ตำรวจทุกนายพากันส่งเสียวแซวคนแก่ทันที แก้วเจ้าจอมจึงดึงอรินไปนั่งข้างๆ เธอด้วย อรินมีท่าทีเซ็งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ผิดหวังอะไรมากมายเพราะเขาจะขอแก้วเจ้าจอมเป็นแฟนจริงๆ ที่บ้านพักต่างหาก ที่เขามาช้าก็เพราะมัวแต่ตกแต่งบ้านพักอยู่เพื่อสร้างบรรยากาศดีๆ ไว้กินเลี้ยงเสร็จเขาค่อยพาเธอไปที่บ้านพักกันสองคน 

               “โอกาสดีๆ แบบนี้น่าจะมีเหล้า อีกดื่มเหล้าจังเลย” แก้วเจ้าจอมครวญหาเหล้าไม่เลิก ทุกๆ คนก็เห็นด้วยกับเธอแต่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าผู้กองพนา 

               “งานวันเกิดผม ผมไม่อนุญาตให้ดื่ม” 

               “งานวันเกิดตัวเองคนเดียวเมื่อไหร่” เสียงคุณหมอคนสวยบ่นจนทุกคนขำ มีเพียงแค่แก้วเจ้าจอมเท่านั้นที่กล้าเถียงผู้กองแบบนี้ 

               มื้อเย็นวันนี้ทุกคนกินข้าวร่วมกันอย่างเฮฮา แม้จะไม่ได้ดื่มแต่งานเลี้ยงเล็กๆ ก็สนุกไม่น้อย แก้วเจ้าจอมก็ยังคงทำตัวกลมกลืนไปกับทุกคนได้เป็นอย่างดี เธอไม่ใช่แก้วเจ้าจอมคนก่อนที่จะได้แต่นั่งเงียบๆ เรียบร้อย แต่เป็นสไนเปอร์ที่เฮฮากับทุกคนได้อย่างไม่ถือตัว พูดคุยกับทุกๆ คนได้ทุกเรื่องโดยมีผู้กองพนาคอยกำกับดูแลและปล่อยให้เธอกับอรินพูดคุยกันตามประสา 

               “พี่ไนเปอร์ชอบที่ผมประดับโรงครัววันนี้มั้ย เมนูโปรดของพี่วันนี้ผมก็เป็นคนทำเองเลยนะ” อรินถามเมื่อเห็นว่าแก้วเจ้าจอมกำลังง่วนอยู่กับกินต้มซุปเปอร์ขาไก่ที่เขาเป็นคนทำ ซึ่งเธอก็ใช้มือหยิบขาไก่มาแทะอย่างไม่มีความห่วงสวยเลยแม้แต่น้อย 

               “ชอบมากๆ เลย วันนี้จะกินให้ท้องแตกตาย” แค่รู้ว่าเธอชอบอรินก็ดีใจมากแล้วก่อนจะตักขาไก่มาให้เธออีก 

               “หลังมื้อเย็นแล้วผมมีเซอร์ไพรส์ให้พี่ไนเปอร์ด้วยนะ” 

               “เซอร์ไพรส์อะไร” เธอถามกลับโดยที่ยังคาบขาไก่อยู่ในปาก ผู้กองพนาเห็นแล้วก็ต้องกุมขมับให้ ยัยโหดสไนเปอร์ไม่ได้มีความเป็นกุลสตรีเหมือนกับแก้วเจ้าจอมเลยแม้แต่น้อย 

               “เอาน่า หลังมื้อเย็นเดี๋ยวก็รู้” อรินไม่ยอมบอก เธอก็เลยเบะปากใส่แล้วก็แทะขาไก่ต่อและเพิ่งจะรู้ตัวว่าผู้กองพนากำลังนั่งมองเธอแทะขาไก่อยู่ สงสัยจะอึ้งที่เห็นความเป็นกุลสตรีของเธอดังนั้นเธอจึงยื่นขาไก่อีกขาไปให้เขา 

               “กินตีนมั้ยคะผู้กอง” 

               พรวด!  

ทุกคนบนโต๊ะอาหารพากันสำลักและกลั้นหัวเราะแทบจะไม่ทัน เจตนาของเธอก็แค่ชวนเขากินต้มซุปเปอร์ขาไก่ แต่เธอแค่ใช้คำที่เป็นกันเองมากจนเกินไป 

               “ไม่กิน เชิญคุณหมอกินตีนตามสบายเถอะถ้าไม่พอก็บอกนะเดี๋ยวตักให้ ในหม้อยังมีตีนให้คุณหมอกินอีกตั้งหลายตีน” ผู้กองพนาก็ตอบกลับอย่างเจ็บๆ เช่นกันจนแก้วเจ้าจอมหน้างอใส่เขาทันที บังอาจมากเธอคิด...บังอาจมากที่ไม่เคารพเมียตาแก่บ้า!!! 

  

 

 

               ในระหว่างที่ทุกคนกำลังกินดื่มกันอย่างสนุกสนานแก้วเจ้าจอมก็ออกมาคุยโทรศัพท์กับผู้เป็นพ่อและแม่ที่วีดิโอคอลมาหาและอวยพรวันเกิดให้กับเธอ เมื่อเช้านี้ก็เป็นคุณปู่กับคุณย่าแล้วก็เหล่าคุณอา พี่ๆ น้องๆ ของเธอ นอกจากคำอวยพรแล้วพ่อภูกับป้าเอื้อยของเธอก็ยังได้ส่งของขวัญชิ้นสวยมาให้เธอด้วย เป็นสร้อยข้อมือน่ารักๆ ที่เธอเพิ่งได้รับเมื่อวานนี้ แก้วเจ้าจอมวีดิโอคอลคุยกับพ่อและแม่อยู่นาน ระหว่างที่คุยก็เดินกลับมาที่บ้านพักของตัวเองด้วยเพื่อหยิบสายชาร์ตแบ็ตโทรศัพท์ที่ใกล้จะหมดเต็มที แต่แล้วเมื่อเธอมาถึงบ้านพักก็เห็นได้ถึงความผิดแปลกไปเมื่อระเบียงหน้าบ้านมีการประดับด้วยลูกโป่งสีสวย มีช่อดอกกุหลาบสีขาวแบบที่เธอชอบประดับเอาไว้ตามมุมต่างๆ พื้นระเบียงบ้านโรยไปด้วยกลีบดอกกุหลาบ และกลีบดอกกุหลาบนี้ก็โรยไปยังห้องนอนของอริน พอเห็นดังนี้แก้วเจ้าจอมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ถึงตอนที่อรินเอาเค้กวันเกิดมาให้เธอ ข้อความบนเค้กนั้น...หรือว่าคืนนี้อรินตั้งใจจะสารภาพรักกับเธอกันแน่ 

               เมื่อวางสายจากพ่อกับแม่แล้วแก้วเจ้าจอมก็นั่งหงอยอยู่ที่บันไดทางขึ้นบ้าน ไม่อยากกลับไปที่โรงครัวอีกแล้วและไม่อยากอยู่ที่บ้านพักด้วย เธออยากหลบหน้าอริน อรินเป็นน้องชายของเธอ การที่เขาจะมาสารภาพรักกับเธอก็ไม่ต่างอะไรกับที่พี่ชายฝาแฝดของเธอบอกว่าอยากจะได้เธอไปเป็นเมียหรอก แค่คิดก็ขนลุกแล้ว พี่น้องกันจะมาคิดอะไรแบบนี้ต่อกันได้ยังไง แก้วเจ้าจอมส่งข้อความไปบอกผู้กองพนาว่าเธอจะไม่กลับไปที่โรงครัวอีกแล้ว จากนั้นเธอก็ทิ้งโทรศัพท์เอาไว้ที่ห้องนอนแล้วปล่อยให้มันแบ็ตหมดไปก่อนจะเดินตรงไปที่ป่าหิ่งห้อยคนเพียงเดียวเงียบๆ อย่างน้อยอรินก็ไม่เคยมาที่นี่เขาคงไม่รู้หรอกว่าเธออยู่ที่ไหน เธอไม่อยากได้เซอร์ไพรส์อะไรจากเขาทั้งนั้น เธออยากได้แค่น้องชายที่น่ารัก ไม่ใช่คนรักที่เธอไม่เต็มใจ 

               ป่าหิ่งห้อยยังคงเงียบสงบเหมือนเช่นเคย ฝูงหิ่งห้อยบินวนไปมาราวกับดวงดาวประจำป่า แต่...แก้วเจ้าจอมแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นว่ามีไฟประดับระยิบระยับแขวนเอาไว้อยู่ตามกิ่งไม้ของต้นไม้แต่ละต้น ที่พื้นมีตะเกียงเจ้าพายุวางเอาไว้เป็นจุดๆ ตะเกียงเจ้าพายุที่มีกระดาษบางๆ รูปหัวใจติดเอาไว้เพื่อให้แสงไฟจากตะเกียงที่ส่องออกมาเป็นรูปหัวใจและที่สำคัญ...มีกระถางดอกกุหลาบสีขาววางเอาไว้อยู่หลายสิบกระถาง แต่ละกระถางดอกกุหลาบเหล่านี้ล้วนแต่ชูช่ออวดดอกสวย ดอกกุหลาบสีขาวที่เธอชอบ...ใครกันที่ทำแบบนี้ ทั้งไฟประดับ ตะเกียงเจ้าพายุแล้วก็ดอกกุหลาบ อรินรึเปล่า พอคิดว่าเป็นอรินแก้วเจ้าจอมก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีและไม่อยากจะยอมรับ สิ่งที่อรินทำมันทำให้เธอกลัวการถูกเซอร์ไพรส์ไปเลย ถ้าอรินทำเพื่อขอเธอเป็นแฟน คืนนี้เธอจะหนีไปให้ไกล พอคิดได้แบบนี้แล้วแก้วเจ้าจอมก็ปีนขึ้นไปนั่งบนต้นไม้ใหญ่ทันที เพราะยังไม่อยากกลับฐานเธอจึงซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ หากอรินมาเขาจะได้หาเธอไม่เจอ 

               “เฮ้อ!” เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ รวบชายกระโปรงยาวๆ เอาไว้แล้วเอนตัวลงไปเอนเขนก คืนนี้เห็นท่าจะได้นอนบนต้นไม้ซะแล้ว แก้วเจ้าจอมพลิกตัวเพื่อให้นอนสบายแต่ในจังหวะที่เธอเคลิ้มๆ จะหลับนั้นเธอก็รู้สึกว่าต้นไม้ใหญ่ที่เธอนอนอยู่มันสั่นไหวเล็กน้อย คล้ายกับกำลังมีใครปีนขึ้นมาจนกระทั่งเงาตะคุ่มๆ ของใครคนหนึ่งก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าเธอพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เขาค่อยๆ บรรจงนำมันมาห่อคลุมร่างเธอเอาไว้ 

               “พี่ทำให้ตื่นหรอ” เขาถามเมื่อเธอสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจ นึกว่าเป็นอรินซะอีก ถ้าเป็นอรินเธอจะกระโดดลงไปจากต้นไม้ให้ขาหักไปเลยจะได้เลี่ยงเซอร์ไพรส์ของเขาได้ 

               “พี่พนา...” 

               “ถ้าจะนอนบนนี้ก็หาเชือกมามัดตัวเองเอาไว้หน่อย ถ้าพลาดตกลงไปคอหักจะทำยังไง” พอเขาว่าเธอก็รีบขยับเข้าไปกอดเขาทันทีด้วยความโล่งใจ ดีใจที่เป็นเขาไม่ใช่อริน 

               “ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะคะ” 

               “ทุกคนที่ฐานเขาอยากดื่มกันเล็กๆ น้อยๆ พี่ก็เลยต้องออกมาจากโรงครัว ถ้าพี่ยังอยู่ทุกคนจะไม่กล้าดื่ม ทุกคนเหนื่อยกันมาเยอะแล้วพี่ก็เลยแกล้งเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เปิดโอกาสให้พวกเขาดื่มน่ะ ถือว่าเป็นรางวัลให้พวกเขาก็แล้วกัน” 

               “ใจร้าย ให้ทุกคนดื่มได้แต่ไม่ยอมให้ไนเปอร์ดื่ม” เธอทุบอกเขาเบาๆ เขาจึงกุมมือของเธอเอาไว้แนบอก 

               “ถ้าอยากดื่ม ให้ดื่มเวลาอยู่กับพี่แค่สองคนเท่านั้น รู้มั้ยว่าเวลาเมาไนเปอร์ก่อเรื่องอะไรบ้าง เกิดดื่มๆ กับทุกคนไปแล้วเมาจับพี่ปล้ำคาโรงครัวมันจะดูไม่ดีเอานะ คีพลุคเมียผู้กองพนาหน่อย แล้วเมื่อก่อนเวลาเมาเป็นแบบนี้รึเปล่าเนี่ย” 

               “ปกติจะเมาแล้วหลับ เดี๋ยวพี่ซีล พี่เรนเจอร์หรือไม่ก็รีคอนจะพาไปนอนเอง เพิ่งมีตอนที่ได้อยู่กับพี่พนานี่แหละที่เมาแล้วบ้าบิ่นจับผู้ชายปล้ำ” เธอหัวเราะออกมาอย่างเขินๆ แต่สองแขนก็ยังกอดเขาไม่คลาย ผู้กองพนาจึงขยับมานั่งพิงลำต้นของต้นไม้เอาไว้แล้วดึงเธอไปกอดซบอก 

               “กินดื่มอยู่ที่โรงครัวดีๆ แล้วทำไมถึงหนีออกมาแบบนี้ มีอะไรรึเปล่า ตอนที่ส่งข้อความมาพี่เป็นห่วงไนเปอร์มากนะ กว่าพี่จะเลี่ยงออกมาโดยไม่ให้อรินสงสัยได้อีก” 

               “ไนเปอร์หนีอรินมาค่ะ” พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็ลำบากใจ “ตอนที่ไนเปอร์ออกมารับสายคุณพ่อกับแม่แก้ม ไนเปอร์เห็นอรินเตรียมทำเซอร์ไพรส์ไนเปอร์ที่บ้านพัก อรินตั้งใจจะขอไนเปอร์เป็นแฟน” 

               “เป็นแฟน...” 

               “ใช่ค่ะ เขาเขียนข้อความมาบนหน้าเค้กว่าขอคบไนเปอร์เป็นแฟน ไนเปอร์ก็เลยเอามีดปาดครีมเค้กออกแล้วทำเป็นมองไม่เห็น อรินเป็นน้องชายที่ไนเปอร์รัก ตอนเด็กๆ เขาน่ารักมากตามติดไนเปอร์ตลอด ไนเปอร์อยากให้อรินเป็นน้องชายตัวน้อยๆ ที่น่ารักแบบนี้ตลอดไปไนเปอร์ไม่อยากได้ความสัมพันธ์แบบอื่น แค่คิดว่าต้องเป็นแฟนกับอรินไนเปอร์ก็ขนลุกแล้ว จะมีใครที่ไหนเอาน้องชายตัวเองมาทำผัว ไนเปอร์ขยะแขยงความคิดแบบนี้...เพราะรู้ว่าอรินจะเซอร์ไพรส์อะไรไนเปอร์ก็เลยแอบหนีออกมานี่แหละ พอมาที่นี่แล้วเห็นดอกกุหลาบ ตะเกียงกับไฟประดับพวกนี้ไนเปอร์ก็กลัวว่าจะเป็นอรินมาเตรียมเอาไว้อีกไนเปอร์ก็เลยขึ้นมาซ่อนตัวอยู่บนนี้” 

               “อรินไม่เคยมาที่นี่แล้วเขาจะเอาของมาเตรียมเอาไว้ได้ยังไง ของทุกอย่างที่อยู่ที่นี่น่ะพี่เป็นคนเตรียมเอง พี่เห็นว่าไนเปอร์ชอบดอกกุหลาบสีขาวพี่ก็เลยซื้อมาเยอะแยะเลยกะว่าคืนนี้จะชวนไนเปอร์มาปลูกดอกกุหลาบเอาไว้ที่นี่ พี่เองก็ตั้งใจว่าจะพามาเซอร์ไพรส์ที่นี่เหมือนกันแต่ก็ไม่รู้ว่าไนเปอร์จะมาที่นี่ก่อน” เขาก้มลงมาหอมแก้มเธอเบาๆ แล้วกอดเธอให้แน่นกว่าเดิม 

               “ถ้าอรินเขายังคิดแบบนี้กับไนเปอร์ไม่เลิก งั้นพรุ่งนี้เราไปบอกความจริงกับเขากันนะพี่จะพาไนเปอร์ไปเอง การที่เราบอกเขาบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ ให้เขาได้รู้ซักทีว่าเราไม่ได้รักเขาแบบนั้นอรินจะได้ทำใจได้แล้วก็มีโอกาสไปเจอผู้หญิงคนอื่น แต่ถ้าเราไม่บอกอะไรเขาเลยเขาก็จะมียังความหวังอยู่แบบนี้ ฝันลมๆ แล้งๆ แบบนี้จะยิ่งเป็นการทำร้ายเขานะ” 

               “ไนเปอร์ก็คิดแบบนี้ค่ะ นับวันอรินเริ่มรุกหนัก เริ่มไม่คิดว่าตัวเองเป็นน้องของไนเปอร์แล้ว ไนเปอร์อึดอัด พรุ่งนี้เราไปบอกเรื่องนี้กับอรินกันนะคะ” 

               “ได้ พี่จะพาไนเปอร์ไปเอง ทีนี้จะสบายใจได้แล้วยัง” 

               “ได้แล้วค่ะ งั้น...เราไปปลูกดอกกุหลาบกันเถอะนะคะ” เธอยิ้มออกมาได้อีกครั้งเมื่อได้คำแนะนำดีๆ จากเขาพร้อมกับเอื้อมตัวขึ้นไปจูบที่ปลายคางของเขาเบาๆ แต่แทนที่คราวนี้ผู้กองพนาจะจูบเธอตอบเขากลับก้มลงมาเอาหัวโหม่งหน้าผากของเธอแทน 

               “โอ๊ย! เจ็บนะ” 

               “ลงโทษที่ชวนพี่กินตีนต่อหน้าทุกคนเมื่อกี้นี้” 

               “ตาแก่บ้า”  

               “บ้าก็ผัวคุณนะครับ คุณสไนเปอร์” เขายิ้มล้อเลียนเธออีกแก้วเจ้าจอมก็เลยเชิดหน้าใส่ก่อนจะปีนลงมาจากต้นไม้ 

               เธอเดินไปที่กระถางดอกกุหลาบสีขาวแล้วหยิบขึ้นมาดู เขารู้ว่าเธอชอบดอกกุหลาบสีขาวมากถึงเอามาให้เธอสินะ ถ้าที่นี่มีดอกกุหลาบขึ้นก็คงจะสวยไม่น้อยแล้วต่อไปเธอก็จะมาที่นี่บ่อยๆ 

               “ตอนเด็กๆ พ่อภูจะสั่งดอกกุหลาบสีขาวมาให้ไนเปอร์ทุกวัน วันไหนที่พ่อภูมากรุงเทพฯ พ่อภูจะเป็นคนเอาดอกกุหลาบสีขาวมาให้ไนเปอร์ด้วยตัวเอง แต่ถ้าพ่อภูติดงานพ่อภูก็จะให้คนที่ร้านดอกไม้ส่งมาให้ ส่วนคุณพ่อ...คุณพ่อถึงขั้นลงมือปลูกดอกกุหลาบสีขาวให้ไนเปอร์เองจนเต็มสวนที่บ้านเลยไนเปอร์ก็เลยมีดอกกุหลาบสีขาวสวยๆ ไว้ดูทุกวัน” เธอพูดขึ้นเมื่อผู้กองพนาเดินเข้ามาหา  

               “งั้นพี่ก็จะดูแลดอกกุหลาบพวกนี้ให้ดี ไนเปอร์จะได้มีดอกกุหลาบสีขาวสวยๆ ไว้ดูทุกวันเวลาที่อยู่ที่นี่” 

               “งั้นเชิญพี่พนาปลูกดอกกุหลาบเลยค่ะ วันนี้วันเกิดเมียเอาใจเมียหน่อย” แก้วเจ้าจอมรีบไปหยิบพลั่วสนามที่วางเตรียมเอาไว้มายัดใส่มือของเขาทันทีก่อนจะไปนั่งไขว่ห้างรอดูอยู่บนโขดหิน 

               “อะไรเนี่ย พี่บอกว่าพี่จะพาไนเปอร์มาปลูกดอกกุหลาบด้วยกัน นี่ก็วันเกิดของพี่เหมือนกันนะ” 

               “นั่นพลั่วใครคะ” เธอถามกลับ 

“พลั่วของพี่” 

“พลั่วพี่ พี่ก็ขุดดินสิคะ เวลาไปฝึกหน่วยรบน่ะเขาจะต้องพกพลั่วสนามไปขุดทำหลุมหลบภัยด้วยไม่ใช่หรอ พี่พนาฝึกหน่วยรบมาตั้งหลายหลักสูตรน่าจะขุดดินจนชำนาญแล้วนะ” 

               “แล้วใครจะปลูกดอกกุหลาบพวกนี้กับพี่” 

               “แล้วใครขนดอกกุหลาบพวกนี้มา” 

               “พี่ขนมา” 

               “ก็ตามนั้นแหละค่ะคุณพี่พนา เชิญค่ะ เชิญปลูกดอกกุหลาบให้เมีย” 

               “ยัย...” ผู้กองพนาได้แต่กัดเขี้ยวกันฟันใส่อย่างเจ็บใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อุตส่าห์ทำเซอร์ไพรส์หวังจะให้ซึ้ง นี่อะไรมาใช้เขายิกๆๆ ชี้นิ้วสั่งเป็นคุณนายแล้วก็นั่งไขว่ห้างชมฝูงหิ่งห้อยกับเล่นกับกระต่ายป่าที่กระโดดเข้ามาหาอย่างมีความสุข ยัยเด็กบ้า ยัยโหดสไนเปอร์ ยัยโหดแรงควายถึก ยัย... 

ผู้กองพนาได้แอบด่าอยู่ในใจเพราะไม่กล้าหือ สุดท้ายก็มานั่งขุดดินเตรียมปลูกดอกกุหลาบอยู่คนเดียวโดยมีแก้วเจ้าจอมนั่งดูและแอบยิ้มเยาะเขา แต่ในจังหวะที่เขาขุดดินเสร็จแล้วและกำลังจะเอาต้นดอกกุหลาบลงหลุมที่ขุดเอาไว้มือเล็กๆ ของเธอก็ยื่นเข้ามาช่วยเขาประคองต้นกุหลาบลงดิน 

               “ไหนบอกว่าจะไม่ช่วยพี่ปลูกดอกกุหลาบไง” 

               “ไม่ได้อยากปลูกดอกกุหลาบด้วยซักหน่อย ไนเปอร์อยากปลูกดอกรักกับพี่พนาต่างหาก” เล่นพูดแบบนี้ผู้กองพนาถึงกับลืมไปหมดสิ้นว่าก่อนหน้านี้เขาด่าอะไรเธอไปบ้าง 

               “น่ารักที่สุดแม่นางไม้น้อยของพี่” 

               “ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้แอบด่าไนเปอร์ในใจหรอกนะ” เธอจ้องหน้าเขาอย่างรู้ทัน 

               “เปล๊า! ใครจะไปกล้าด่าเมียที่เคารพรักกัน พี่ออกจะรักของพี่ขนาดนี้” 

               “เฮอะ!” แก้วเจ้าจอมแค่นเสียงในลำคอใส่ก่อนจะช่วยเขาปลูกดอกกุหลาบอย่างตั้งใจ แก้มนวลแดงระเรื่องอย่างน่ารักน่ามองจนผู้กองพนาเผลอมองราวกับต้องมนต์ หัวใจเต้นรัวแรงเพราะเธอมักทำให้เขาตกหลุมรักเธอบ่อยๆ เธอคือหัวใจและลมหายใจทั้งหมดที่เขามี 

               “เอ๊ะพี่พนา! เอาดอกกุหลาบมาปลูกไว้ที่นี่แล้วมันจะโตให้เราจริงๆ หรอคะ ไนเปอร์ไม่ยักรู้ว่าเอาดอกกุหลาบมาปลูกไว้ในป่าแล้วมันจะโตให้ ถ้าปลูกๆ ไปแล้วตายนี่เราไม่เสียเวลาเปล่าหรอ” 

               “รอดสิ นางไม้เป็นคนปลูกเองยังไงก็รอด” เขาแอบขำเมื่อปลูกดอกกุหลาบครบทุกต้นแล้วแก้วเจ้าจอมยกมือขึ้นมาปัดแก้มตัวเองทำให้พวงแก้มนุ่มเลอะคราบจนเขาต้องจูงมือเธอมาที่ริมลำธารเพื่อล้างหน้าให้ เขาล้างมือตัวเองจนสะอาดแล้วก็ถอดเสื้อยืดที่สวมอยู่ออกมาชุบน้ำเพื่อนำมาเช็ดแก้มให้กับเธอ แสงจากตะเกียงที่วางเป็นจุดๆ และไฟประดับทำให้เขายิ่งเห็นชัดว่าแก้มนวลแดงระเรื่องมากแค่ไหนยามที่เธอมองเขา แววตาของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความสุข 

               “พี่มีของขวัญวันเกิดจะให้” 

               “ของขวัญวันเกิดไม่ใช่การจัดที่นี่ให้สวยๆ แล้วก็พาไนเปอร์มาปลูกดอกกุหลาบหรอคะ” 

               “นี่แค่ส่วนหนึ่ง” เขาบอกก่อนจะชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวดาษดาเต็มท้องฟ้า “พี่จะเก็บดาวบนฟ้าลงมาให้ไนเปอร์” 

               “หืม...ยังไงหรอคะ” เธอหันมามองเขาอย่างสงสัย สองแขนกอดอกตัวเองเอาไว้แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง 

               “รอดูนะ” ผู้กองพนาเข้ามาโอบตัวเธอเอาไว้แล้วก็เอื้อมมืออีกข้างขึ้นไปบนฟ้าแล้วทำท่าหยิบดาวบนฟ้าลงมาจริงๆ ซึ่งพอเขายื่นมือข้างที่เก็บดาวลงมาให้แก้วเจ้าจอมก็เห็นดาวดวงที่ว่าจริงๆ ดาวน้อยๆ แสนสวยที่ทอแสงระยิบระยับยามต้องแสงไฟ ดาวแปดแฉกดวงน้อยแสนสวยประดับด้วยเพชรน้ำงามเป็นจี้สร้อยคอ 

               “พี่เก็บดาวบนฟ้าลงมาให้แล้ว ชอบมั้ย” เขาถามอีก ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือรอยยิ้มแสนหวานของเธอและเธอก็พยักหน้ารับ 

               “ชอบค่ะ ชอบที่สุดเลยว่าแต่...ทำไมเป็นดาวแปดแฉกล่ะคะ เหมือนดาวที่อยู่บนบ่าตำรวจเลย” 

               “อ้าว ก็นี่มันคือดาวชั้นยศของตำรวจไง พี่เป็นตำรวจ ไนเปอร์ก็เป็นตำรวจดาวของเราก็ต้องเป็นดาวแปดแฉกแบบนี้น่ะแหละ” 

               “นั่นสินะ ดาวชั้นยศของทหารมีห้าแฉก ของตำรวจมีแปดแฉก” 

               “แต่ละแฉกของดาวชั้นยศตำรวจคือธรรมะที่ข้าราชการตำรวจชั้นสัญญาบัตรต้องยึดมั่นตามที่สมเด็จพระสังฆราชฯ องค์ที่ 16 ท่านบอกเอาไว้คือ สังคหวัตถุ 4 มรรค 8 อิทธิบาท 4 พรหมวิหาร 4 โลกธรรม 8 ทิศ 6 อริยสัจ 4 แล้วก็ความกตัญญู เป็นตำรวจใช่ว่าจะแค่ปฏิบัติตามหน้าที่เท่านั้นแต่ตำรวจต้องยึดมั่นในธรรมะทั้งแปดอย่างนี้ด้วย” 

               “แล้วพี่พนามีมั้ยคะธรรมะทั้งแปดอย่างนี้” 

               “พี่บกพร่อมเรื่องทิศ 6” 

               “ยังไงคะ” 

               “ทิศ 6 น่ะพ่อแม่อยู่ทิศเบื้องหน้า ลูกเมียอยู่ทิศเบื้องหลัง แต่สำหรับพี่...พี่กลับเอาเมียมาอยู่ทางทิศเบื้องหน้าแทน นี่คือธรรมะข้อเดียวที่พี่บกพร่อง” น้ำเสียงของเขาฟังน่าเอ็นดูเหลือเกินจนแก้วเจ้าจอมทั้งซาบซึ้ง ทั้งขำ และทั้งเห็นใจที่ชีวิตของเขาไม่มีใครเลยนอกจากเธอ เธอจึงกุมมือข้างที่เขายื่นสร้อยจี้ดาวมาให้เอาไว้ 

               “ไนเปอร์อยู่นี่แล้ว พี่พนาไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้วนะคะ” เธอจูบที่มือของเขาเบาๆ แล้วจึงรวบผมขึ้นเพื่อให้เขาใส่สร้อยจี้ดาวให้ จากนั้นเธอก็หยิบแหวนญาติที่เขาเคยให้ออกมาให้เขาใส่ให้อีกเพราะที่ผ่านมาเธอกลัวว่าอรินจะเห็นจึงไม่กล้าใส่แต่ก็เก็บติดตัวเอาไว้ตลอดเวลา แต่ตอนนี้...ในเมื่อเธอจะบอกความจริงทุกอย่างกับอรินแล้วเธอก็จะใส่แหวนญาติของสามีเอาไว้ ต่อให้อรินจะเห็นเธอก็ไม่สนใจเพราะเธอเองก็อยากให้อรินได้รู้เสียทีว่าเธอมีคนที่เธอเลือกแล้ว 

               “ถ้าคราวนี้ถอดแหวนของพี่ออกอีกพี่จะ...” 

               “จะอะไรคะ” 

               “จะตีก้นแรงๆ” 

               “งั้นถอดแหวนออกดีกว่า อยากถูกพี่พนาตีก้น” แก้วเจ้าจอมแกล้งทำท่าจะถอดแหวนอีกผู้กองพนาจึงรีบยึดมือของเธอเอาไว้แล้วดึงเอาเธอเข้ามากอดไว้แนบอกของเขา แก้มนวลที่แดงระเรื่อของเธอจึงซบแนบกับแผ่นอกแกร่งที่เปลือยเปล่า แก้วเจ้าจอมแตะสร้อยจี้ดาวที่คอและมองดูแหวนดาวที่นิ้ว ดาวแสนสวยที่เขาเก็บลงมาจากฟ้าให้เธอและมันจะเป็นดาวประดับใจของเธอไปนานแสนนานชั่วชีวิต เธอจูบแผ่นอกแกร่งของเขาเบาๆ สลับกับลูบไล้เขา ถึงเนื้อตัวของเขาจะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแต่มันก็อบอุ่นและปลอดภัยเสมอสำหรับเธอ 

               “พี่พนาไม่อยากได้ของขวัญวันเกิดจากไนเปอร์บ้างหรอ ไนเปอร์ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของพี่พนาเหมือนกันก็เลยไม่ได้เตรียมของขวัญให้” 

               “พี่บอกแล้วไงเมื่อเช้านี้ ไนเปอร์คือของขวัญที่ล้ำค่ามากที่สุดในชีวิตของพี่ นอกจากไนเปอร์พี่ก็ไม่อยากได้ของขวัญชิ้นไหนอีกแล้ว” เขาก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ แล้วก็กระชับอ้อมกอดเธอเอาไว้ให้แน่นๆ ยืนกอดเธออยู่เช่นนี้และไม่เรียกร้องจะเอาอะไรอีกเพราะสิ่งที่เขาอยากได้ก็อยู่ในอ้อมแขนของเขานี่แล้ว นี่เป็นวันเกิดอายุครบสามสิบหกปีของเขาและเป็นวันเกิดที่เขามีความสุขมากที่สุด 

               “พี่พนาขา...” เสียงหวานๆ ดังอู้อี้อยู่กับอกของเขา “ถ้าไนเปอร์เป็นของขวัญที่พี่พนาอยากได้งั้นคืนนี้พี่พนาอยากแกะของขวัญที่นี่หรือที่บ้านพักคะ” พอเธอถามแบบนี้ผู้กองพนาก็ก้มลงมามองเธออีกครั้งก่อนที่แก้วเจ้าจอมจะปัดเสื้อคลุมของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ออก เธอปลดกระดุมเสื้อของของตัวเองแล้วดึงมือของเขามากุมหน้าอกของเธอเอาไว้ ดวงตาคู่หวานช้อนมองเขาอย่างยั่วเย้าก่อนจะโน้มคอเขาลงมาจูบ 

               “ว่ายังไงคะ อยากแกะของขวัญที่นี่หรือที่บ้านพัก” 

               “ติดไฟแดงหายแล้วหรอ” 

               “บ้า หลายวันขนาดนี้มันก็ต้องหายแล้วสิคะ ว่าไงคะอยากแกะของขวัญที่ไหน” 

               “ขอทั้งสองที่เลยได้รึเปล่า” 

               “ที่ไหนก็ได้ค่ะ...วันนี้วันเกิดพี่พนา ไนเปอร์ตามใจพี่พนา” สิ้นคำของเธอเขาก็ก้มลงมาจูบเธอในทันที ผู้กองพนาดันตัวแก้วเจ้าจอมไปที่โขดหินโดยที่ยังก้มลงมาจูบเธออยู่ กลิ่นกายแสนหอมของเธอยั่วยวนเขาจนแทบคลั่ง เธอทั้งหอมและหวานไปทั้งตัวขนาดนี้เขาคงอดใจเดินไปแกะของขวัญที่บ้านพักไม่ไหว งานนี้คงต้องจับนางไม้กินซักรอบสองรอบก่อนแล้วค่อยพาเธอกลับไปกินต่อที่บ้าน 

               แก้วเจ้าจอมถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนโขดหินริมลำธารโดยมีร่างข้างผู้กองพนายืนอยู่ระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ ระหว่างที่เขากำลังก้มลงมาจูบเธออยู่นั้นเขาก็ค่อยๆ ดึงชายกระโปรงของเธอขึ้นแล้วลูบไล้ขาของเธอด้วยมือหยาบๆ อย่างแผ่วเบา แก้วเจ้าจอมกุมมือของเขาเอาไว้เมื่อมือของเขาสอดเข้ามาในกระโปรงจนกระโปรงของเธอร่นขึ้นมาอยู่ที่เอว 

               “อายหิ่งห้อยกับกระตายป่าบ้างมั้ยคะ หืม” เธอเอ่ยถามเสียงหวานเมื่อเขาผละริมฝีปากออกเพื่อมาปลดเข็มขัดกางเกง 

               “ด้านได้อายอด” แก้วเจ้าจอมหัวเราะคิกออกมาในทันทีแล้วเสียงหัวเราะของเธอก็เงียบไปเมื่อเขาก้มลงมาจูบเธออีก เธอคลำมือมาที่กางเกงของเขาแล้วค่อยๆ รูดลงมาที่หน้าขา จากนั้นก็คลำมือมาที่กายแกร่งของเขา เธอลูบไล้สัมผัสมันอย่างเบามือแต่ยั่วเย้าด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็วนปลายนิ้วกรีดกรายอยู่กับลอนซิกแพ็ก 

               “อ่า...” ผู้กองพนาครางออกมาเบาๆ เมื่อมือนุ่มๆ อุ่นๆ ของเธอกำลังช่วยปรนเปรอรักให้ที่กายแกร่ง เขาผละจูบจากเธอมาซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นและจูบย้ำอยู่กับจี้สร้อยคอรูปดาว วันนี้เธอไม่ได้ใส่สร้อยจี้ดอกแก้วเจ้าจอมสร้อยจี้ดาวของเขาจึงดูโดดเด่นอยู่กับลำคอระหงส์ เขาจงใจที่จะฝังรอยจูบลงมาที่คอของเธอเพื่อสร้างหลักฐานเอาไว้ว่าเธอเป็นของเขาจริงๆ และหวังว่าอรินจะสังเกตเห็น ถึงเขาจะไม่ได้ว่าอะไรเวลาที่แก้วเจ้าจอมให้ความสนิทสนมกับอรินตามประสาพี่น้องแต่ก็ไม่มีผู้ชายคนไหนจะใจกว้างมากพอให้เมียของตัวเองไปใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นขนาดนั้นหรอก อย่าว่าแต่อรินเลย ต่อให้เป็นสองแฝดนรกมาเข้าใกล้เธอเขาก็หึง หมาแมวตัวผู้เขาก็ไม่อยากให้มองเมียเขา แล้วอย่าให้รู้เชียวว่าไอ้กระต่ายป่าที่ชอบมาเล่นกันเธอน่ะเป็นตัวผู้ ถ้าเขารู้ว่ามันเป็นตัวผู้เขาจะจับมันไปทำผัดเผ็ดกระต่ายเลี้ยงลูกน้องที่ฐานให้ดู 

               เสื้อของแก้วเจ้าจอมยังอยู่ที่ตัวแต่เสื้อชั้นในถูกดึงลงมาข้างหนึ่งจนเห็นเต้าสวยเต่งตึงปลายยอดสีหวาน แล้วปลายยอดสีหวานนั้นก็ถูกผู้กองพนาดูดกลืนกินแทบจะทันทีจนแก้วเจ้าจอมเผลอแอ่นอกให้เขาอย่างไม่รู้ตัว 

               “อึก!” เธอหลับตาปี๋เมื่อเขาดูดแรงไปหน่อยแล้วก็กัดมาที่อกของเธออีก ความเจ็บถูกความเสียวซาบซ่านเข้ามาแทนที่เมื่อเต้าอวบๆ อีกข้างก็กำลังถูกมือของเขานวดคลึงอยู่เหมือนกันตอนนี้ แก้วเจ้าจอมหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขกับสัมผัสจากเขาโดยที่มือของเธอก็ยังปรนเปรอรักให้เขาไม่ได้หยุด เธอก้มลงมาจูบหน้าผากของเขาขณะที่เขายังคงซุกไซ้หน้าอกของเธออยู่  

               “ไนเปอร์รักพี่พนา...” เธออยากจะบอกอย่างนี้เป็นล้านๆ ครั้ง เธอรักเขา เธอภูมิใจในตัวสามีของเธอและเธอดีใจที่ได้เป็นเมียของเขา 

               “พี่พนาก็รักไนเปอร์ครับ” เขาสอดมือเข้ามาใต้เรียวขาทั้งสองข้างของเธอแล้วดึงเธอเข้ามาจนแนบชิด กายแกร่งของเขาถูกเธอปรนเปรอจนเขาปรารถนาเธออย่างหนักและไม่อยากเสียเวลากับการปลดชั้นในตัวน้อยของเธอออกเขาจึงรั้งชั้นในตัวน้อยที่เปียกชื้นด้วยอารมณ์รักออกพอให้กายแกร่งของเขาได้สอดเข้าไปแนบรักกับเธอได้ 

               “อื้อออออ” แก้วเจ้าจอมจิกเล็บลงไปกับแขนของเขาเมื่อความใหญ่โตสอดแทรกเข้ามาในกายสาว เธอกลับตาปี๋และกลั้นหายใจจนกายแกร่งสอดรักเข้ามาหาเธอจนแนบชิด เธอเอนกายไปด้านหลังใช้มือข้างหนึ่งยันกับโขดหินเอาไว้แล้วสอดมืออีกข้างไปกอดเขา หยดน้ำตาใสๆ ซึมออกมาเพราะความเสียวซ่านเมื่อเขาขยับกายเข้าออกเบาๆ ช้าๆ ยิ่งเธอก้มลงมองกายแกร่งของเขาที่ขยับเข้าออกอยู่ในตัวเธออารมณ์รักของเธอก็ยิ่งมีมากขึ้นจนต้องแยกเรียวขาของตัวเองออกให้กว้างเพื่อให้เขามอบรักแสนรัญจวนให้กับเธอได้อย่างถนัดและเธอก็โยกสะโพกขึ้นเป็นจังหวะไปกับเขาด้วย 

               “ซี๊ดดดดด อ้า...” ขาทั้งสองข้างของแก้วเจ้าจอมสั่นสะท้านด้วยความซาบซ่าน ความเสียวที่รุนแรงทำให้เธอต้องส่ายสะโพกหลบแต่เพราะเขายังสอดแขนเข้ามาล็อกใต้เรียวขาทั้งสองข้างของเธอเอาไว้อยู่แก้วเจ้าจอมจึงหนีความซาบซ่านนี้ไปไม่ได้ สิ่งที่พอทำได้จึงเป็นการร้องครวญครางออกมาเท่านั้น 

               “อึก อึก...ซี๊ดดดด” แรงขยับกายแนบรักของผู้กองพนาเริ่มหนักหน่วงมากขึ้นเมื่อคราวนี้เขาจับขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดกับไหล่แล้วโถมตัวลงมาหาก่อนจะกระแทกกายเข้าหาเธออย่างแรงและรัวเร็วจนแก้วเจ้าจอมจุกไปหมด ความคับแน่นทำให้ผู้กองหนุ่มยิ่งมีอารมณ์รักรุนแรงมากขึ้น เขาโน้มกายลงมาหาเธอแล้วจูบเธออีกโดยที่สะโพกสอบก็ยังคงโหมกระหน่ำความรักใส่เธอจนแก้วเจ้าจอมแทบขาดใจ เสียงครางหวานๆ ของเธอทำให้เขาพอใจยิ่งนักและยิ่งได้เห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของเธอเขาก็ยิ่งอยากจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่านี้ 

               “...พี่...พี่พนาจ๋า...” 

               “ไม่เรียกตาแก่แล้วหรอ” 

               “แรงดีขนาดนี้ไม่แก่แล้วมั้ง” เธอทุบอกเขาเบาๆ แต่ก็ได้การขยับกายแนบรักที่หนักหน่วงเป็นการตอบแทนจนต้องรีบไขว่คว้ากอดรอบคอของเขาเอาไว้ให้แน่นๆ ทั่วทั้งผืนป่าหิ่งห้อยแห่งนี้ได้ยินเพียงแค่เสียงของสองหนุ่มสาวที่กำลังแนบกายพรอดรักกันอยู่ เสียงครางของคนทั้งคู่บ่งบอกให้รู้ว่ามีความสุขมากแค่ไหนและเสียงเนื้อกายที่กระทบกันเป็นจังหวะก็ยิ่งตอกย้ำให้รู้ถึงอารมณ์รักที่เร่าร้อนรุนแรง 

               แก้วเจ้าจอมยืนเกาะโขดหินเอาไว้แน่น ตรงโขดหินที่เธอนั่งก่อนหน้านี้เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งรักเมื่อผู้กองพนาทำให้เธอเสร็จสมจนน้ำหวานฉ่ำเยิ้มลงมาที่โขดหิน เธอหอบหายใจสลับกับครางเสียงหวาน ร่างของเธอกระตุกเบาๆ ด้วยเพิ่งเสร็จสมก่อนจะถูกผู้กองพนากดหลังลงไปกับโขดหินเบื้องหน้าจนสองเต้าอวบแนบลงไปกับโขดหินที่เย็นชื้น ชั้นในตัวน้อยบนสะโพกสวยกลมกลึงถูกรั้งออกอีกครั้งเพื่อการสอดรักกลับเข้ามาใหม่จากทางด้านหลัง กุหลาบงามฉ่ำน้ำหวานแทบปริไปกับความคับแน่นใหญ่โต แต่แทนที่สอดกายฝังรักเข้ามาแล้วผู้กองพนาจะขยับกายเข้าหาเธออีกเขากลับแค่สอดกายเข้ามาเฉยๆ แล้วโน้มตัวลงมาหาเธอ กุมสองเต้าอวบขนาดล้นฝ่ามือเอาไว้แล้วขย้ำนวดคลึง ริมฝีปากร้อนๆ ซุกไซ้ไปตามซอกคอและแผ่นหลังของแก้วเจ้าจอม เขาดึงเสื้อของเธอลงจนเห็นไหล่เล็กๆ ขาวผุดผ่อง ทั้งไหล่ทั้งแผ่นหลังของเธอนุ่มและนวลเนียนเป็นอย่างมากจนเขาต้องแนบจูบลงมาแล้วฝังรอยจูบ รอยกัดเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ 

               “ซี๊ดดด พี่จ๋า...พี่พนาขยับสิ ไนเปอร์ไม่ไหวแล้ว...” เสียงหวานร้องขอให้เขาขยับกายเมื่อสอดรักเข้ามาแล้ว แต่ผู้กองพนาก็ไม่ยอมขยับ สองมือของเขายังคงนวดคลึงหน้าออกของเธอและปากก็ยังคงพรมจูบลงมากับไหล่ของเธออยู่ 

               “พี่...” เรียวขาสวยสั่นเทาด้วยอารมณ์เสน่หาเธอปรารถนาจะให้เขาขยับกายเข้าหาเธอแต่ก็เหมือนกับถูกเขาแกล้ง แต่ด้วยอารมณ์ที่เกินจะต้านทานไหวเธอจึงเป็นคนขยับสะโพกเข้าหาเขาเอง 

               “อ่าห์...ซี๊ดดดด” สองแขนเล็กๆ ยันไปกับโขดหิน สะโพกสวยส่ายเข้าหาความแข็งแกร่งอย่างไม่อาจควบคุมความต้องการของร่างกายได้ น้ำหวานของเธอฉ่ำจนชั้นในตัวน้อยเปียกชื้น กระโปรงถูกรวบขึ้นมาอยู่ที่เอว 

               “โอ้ววว อ้า...” เธอเริ่มกระแทกกายเข้าไปหาเขาแรงมากขึ้นจนผู้กองพนาต้องยึดเอวของเธอเอาไว้แล้วเป็นคนออกแรงดึงกายเธอเข้ามาหาเขา กายสาวบดเบียดอยู่กับกายแกร่งของเขาด้วยความซาบซ่านและบดคลึงจนเขาเองก็เสียวซ่านแทบขาดใจจึงได้ขยับเอวเข้าหาเธออีกครั้งจนสุดความลึกทำเอาเธอครางออกมาลั่นฟุบตัวลงไปกับโขดหินเพราะความเสียวรัญจวนจนแทบจะยืนไม่ไหว 

               “พี่พนาแกล้งไนเปอร์...” 

               “อยากถูกพี่ตีก้นไม่ใช่หรอ” เขาก้มลงไปถามแก้วเจ้าจอมจึงยิ้มหวานอย่างยั่วยวนเขากลับ 

               “...งั้นก็ต้องตีแรงๆ เด็กดื้อจะได้หายซน...อ๊า!!!” ยังพูดไม่ทันขาดคำเขาก็กระแทกกายเข้ามาหาเธออีกทันที เขายึดเอวของเธอเอาไว้ให้แน่นๆ แล้วคราวนี้ก็โหมกายกระแทกกระทั้นเธออย่างที่เธอต้องการแต่ก็พยายามจะไม่รุนแรงมากเพราะเขาต้องการให้เธอมีความสุขไม่ใช่เจ็บตัว 

               แก้วเจ้าจอมครางแทบไม่ออกเมื่อเขาขยับสะโพกเข้ามาแรงจนเธอจุกและเร็วจนหายใจตามแทบไม่ทัน แค่นั้นยังไม่พอเขายังยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นมาพาดไว้กับโขดหินอีกเพื่อจะได้ตักตวงความสุขและมอบรสรักแสนรัญจวนให้กับเธอได้อย่างถนัด แก้วเจ้าจอมรู้สึกอุ่นร้อนวูบวาบไปทั่วช่องท้องผู้กองพนาเองก็ยิ่งรัวสะโพกเข้ามาหาเธอจนเธอต้องหันมาจับมือของเขาเอาไว้ให้แน่นๆ เมื่อเขาจะพาเธอขึ้นสวรรค์อีกครั้ง 

               “อ่ะๆๆ ซี๊ดดดด พี่...ซี๊ดดด อ๊า!!!” ร่างบางกระตุกไปทั้งตัวเมื่อถึงฝั่งฝัน ความปรารถนาแสนรัญจวนได้รับการปลดปล่อย เนื้อนวลบีบรัดกายแกร่งของผู้กองพนาอย่างแรงจนเขาต้องเร่งสะโพกเข้าหาเธออีกจนเมื่อใกล้จะปลดปล่อยแรงรักแรงปรารถนาไปตามเธอน้ำหวานอุ่นๆ ของเขาก็ถูกปล่อยออกมาจนแก้วเจ้าจอมต้องรีบถอนกายออกจากเขาแล้วลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นเพื่อที่จะใช้ปากปรนเปรอรักให้เขาต่อและกลืนกินน้ำหวานจนหมดทุกหยาดหยด ลิ้นเล็กๆ เลียและดูดไปทั่วกายแกร่งอย่างไม่ยอมละออกง่ายๆ ด้วยติดใจในรสรัก 

               “กลับบ้านกันมั้ย” ผู้กองพนาประคองเธอขึ้นมากอด เนื้อตัวของแก้วเจ้าจอมแดงก่ำด้วยเลือดสูบฉีด เธอคล้องแขนกอดรอบคอเขาไม่ยอมปล่อยแล้วยิ้มหวานให้ ลิ้นเล็กๆ เลียรอบริมฝีปากอย่างเซ็กซี่ 

               “อื้อออ พี่พนาอร่อย ถ้ากลับบ้านแล้วให้ไนเปอร์กินพี่พนาอีกนะ” ไม่พูดเปล่าแต่เธอยังอ้าปากงับมาที่ยอดอกของเขาอีกจนผู้กองพนาต้องกอดเด็กน้อยจอมตะกละเอาไว้เพราะเธออ่อนแรงจะแย่แล้วแต่ก็ยังซุกซนไม่เลิก 

               “พี่พนายังแกะของขวัญไม่เสร็จ ดูสิ...กระดาษห่อของขวัญยังห่อตัวไนเปอร์เอาไว้อยู่เลย” เธอชี้มาที่เสื้อผ้าบนร่างกายของตัวเองอย่างน่ารัก ผู้กองพนาจึงดึงกางเกงขึ้นมาสวมแล้วช้อนอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน 

               “งั้นพี่จะเอาของขวัญไปแกะต่อที่บ้านพัก” 

  

 

               ผู้กองพนาเอาของขวัญวันเกิดมาแกะต่อที่บ้านจริงๆ แต่เป็นบ้านพักของแก้วเจ้าจอมไม่ใช่บ้านพักของเขาเอง เพราะอรินอยู่เวรดึกตัวบ้านจึงค่อนข้างเงียบ ถ้ากินดื่มกับทุกคนที่โรงครัวเสร็จแล้วอรินคงจะเข้าเวรต่อเลยดังนั้นเขาจึงไม่ได้หวั่นหรือกลัวว่าอรินจะรู้เรื่องนี้เข้า ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสะใจดีที่เห็นการเตรียมเซอร์ไพรส์แก้วเจ้าจอมของอรินต้องเป็นหมัน หึ! ไอ้ตี๋เอ้ย อยู่ด้วยกันมายี่สิบกว่าปีเพิ่งจะมาวางแผนเซอร์ไพรส์บอกรัก ความรู้สึกช้าแบบนี้พี่ขอคาบไปกินก่อนแล้วกัน ผู้กองพนาแอบยิ้มให้เพราะถึงจะสงสารยังไงเขาก็สะใจอรินมากกว่าอยู่ดี ไอ้ตี๋จอมจองหองเห็นว่ามีพ่อใหญ่ เป็นหลานรักของท่านนายพลปภพแล้วคิดว่าจะได้ในทุกอย่างที่อยากได้หรอ เอ็งกับพี่กระดูกมันคนละเบอร์ทีหลังอย่าได้มาท้าดวล 

               “ยิ้มอะไรหรอคะ” แก้วเจ้าจอมที่นั่งอยู่บนตัวเขาถามขึ้นขณะที่เธอยังโยกสะโพกเข้าหากายแกร่งของเขาอย่างเพลินๆ ร่างบางแสนงดงามเปลือยเปล่าด้วยเพราะถูกเขาแกะกระดาษห่อของขวัญออกจนหมดแล้ว 

               “เมียเอวดีเลยยิ้มให้” เขาเฉไฉไปเรื่อยแล้วลุกขึ้นมาดูดยอดอกสีหวานแสนอร่อยของเธอต่ออย่างลุ่มหลง สองแขนกอดรัดร่างบางเอาไว้แนบตัวเมื่อแก้วเจ้าจอมขยับกายนั่งยองๆ คร่อมตักเขาแล้วเร่งเร้าสะโพกเข้าหากายแกร่ง ปากก็ครางแง้วๆ เป็นลูกแมวน้อยแสนน่ารัก 

               “โอ๊ย! ซี๊ดดด พี่พนาเบาๆ ค่ะ” จากที่ครางแง้วๆ คราวนี้เธอครางดังมากขึ้นเมื่อเขาเองก็โยกสะโพกเข้าหาเธอเช่นกันในจังหวะที่แรงกว่า แต่ถึงเธอจะบอกให้เขาเบาๆ เอวของเธอก็ยังโยกเข้าหาเขาไม่หยุด สองแขนเล็กๆ ยังคงกอดรอบคอของเขาเอาไว้แล้วกระแทกกายลงมาหากายแกร่งของเขาจนสองเต้าอวบกระเพื่อมไหว ปลายยอดชูชันท้าทายให้เขาลิ้มชิมความหอมหวานอีก 

               “อื้มมมมม” แก้วเจ้าจอมกัดริมฝีปากด้วยความซาบซ่านเมื่อเธอกระแทกกายเข้าหาเขาจนลึกสุดแล้วบดเนื้อนวลลงไปกับกายแกร่งซ้ำ เธอเสียวสะท้านจนตัวสั่นแต่ก็ยังบดเบียดกายเข้าหาอย่างติดใจกับรสสวาท ยิ่งเมื่อผู้กองพนาก้มลงมาดูดที่สองเต้าอวบ ปาดปลายลิ้นโลมเลียเธอก็ยิ่งมีความสุขไปทั่วสรรพางค์กายแล้วจึงแอ่นเอวโยกกายเข้าหาเขา 

               “ชอบของขวัญวันเกิดมั้ยคะ” คราวนี้เธอโยกสะโพกเข้าหาเขาเบาๆ ถอนกายออกมาจนสุดแล้วก็ค่อยๆ กดกายลงไปใหม่เพื่อให้กายแกร่งแนบรักเข้ามาในตัวเธออย่างช้าๆ จนคับแน่นชวนให้อึดอัดแต่ก็รู้สึกดีไปพร้อมๆ กัน 

               “ชอบจนอยากมีวันเกิดแบบนี้ทุกวันเลย” 

               “งั้นต่อไปนี้ไนเปอร์จะให้ของขวัญวันเกิดพี่พนาทุกวันเลยดีมั้ยคะ” 

               “ไม่มีอะไรจะดีกว่านี้แล้วทูนหัว” เขาบอกแล้วพลิกตัวเธอลงไปนอนกับเตียงบ้างก่อนจะเป็นฝ่ายเข้ามาคุมเกมรักเองโดยการแยกเรียวขาขาวๆ ของเธอออกแล้วสอดรักเข้ามากลางเนื้อนวลสีหวานฉ่ำน้ำจนแก้วเจ้าจอมร้องซี๊ดไม่ขาดปากเพราะความเสียวคับแน่นแล้วก็เอาแต่นอนครางอยู่ใต้ร่างของเขาเมื่อเขามอบรสรักอันแสนถูกใจให้กับเธอ สองขาของเธอตวัดรัดรอบเอวของเขาเอาไว้ แรงขยับกายที่ร้อนแรงของเขาทำเอาเธอแทบมอดไหม้ไปกับเตียงนอนเล็กๆ และเมื่อเขาเป็นคนคุมเกมด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลก็ทำให้ค่ำคืนนี้เป็นอีกคืนที่แก้วเจ้าจอมได้ลิ้มรสสวาทสุดเสน่หาอย่างถึงอกถึงใจ กว่าไฟรักอันร้อนแรงของเขาจะดับลงเธอก็ถูกแผดเผาจนซบลงอยู่กับอกของเขาในตอนเช้าแล้ว 

  

 

 

               เคว้ง!!! 

               เสียงจานสะแตนเลสตกลงบนพื้นโรงครัวเมื่อผู้หมวดศิวะที่หลับไม่รู้เรื่องละเมอไปปัดจนมันตก แต่เพราะเมื่อคืนดื่มมากไปหน่อยเขาก็เลยไม่ได้สนใจเสียงที่เกิดขึ้น เมื่อเห็นว่ายังเช้ามืดอยู่ก็นอนต่อต่างจากอรินที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงจานตกจนต้องรีบเด้งตัวขึ้นจากโต๊ะอาหาร ไม่รู้ว่าเขาเผลอหลับไปตอนไหน จำได้ว่าพอถูกทุกคนในโต๊ะเชียร์ให้ดื่ม เขาก็ดื่มจนเผลอเมาไม่ได้สติ ไม่คิดว่าสาโทที่ดาบดำรงแอบทำเอาไว้มันจะน็อกได้เร็วขนาดนี้ 

               “เวรแล้วพี่ไนเปอร์!” เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ามีเซอร์ไพรส์วันเกิดให้แก้วเจ้าจอม เซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมจะขอเธอเป็นแฟนในคืนวันเกิดป่านนี้ไม่เป็นหมันไปแล้วหรอ 

               “ทำไมหมวดไม่ปลุกผม! ทำไมปล่อยให้ผมหลับจนไม่ได้เข้าเวรแบบนี้” 

               “อ้าว” ผู้หมวดเผ่าเทพที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงครัวร้องขึ้นเพราะเขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ดื่มจนน็อกเหมือนทุกคน เพราะคืนนี้เขาก็มีเข้าเวรเหมือนกันเลยดื่มแค่นิดๆ หน่อยๆ ก่อนจะออกไปทำงานต่อ แล้วตอนที่เขาออกไปทำงานอรินก็ถูกผู้หมวดศิวะมอมเหล้าจนหมอบไปแล้ว 

               “ก็แล้วหมอจะดื่มเยอะทำไมกันล่ะ ผมเห็นว่าเมาหนักต่อให้ปลุกไปเข้าเวรหมอก็คงจะทำงานไม่ได้อยู่ดีก็เลยปล่อยให้นอนต่อ ผมว่าผมทำถูกแล้วนะ” เขาว่าพลางเดินไปเสียงกาน้ำร้อนเตรียมชงกาแฟด้วยท่าทีสบายๆ 

               “แล้วพี่ไนเปอร์ล่ะ” ผู้หมวดเผ่าเทพชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออรินร้องถาม เมื่อคืนนี้หลังจากที่แก้วเจ้าจอมลุกออกไปจากโรงครัวเธอก็ไม่ได้กลับมากินเลี้ยงอีก เช่นเดียวกับที่ผู้กองพนาก็ขอตัวออกไป ตอนแรกเขานึกว่าทั้งสองคนคงจะไปนอนพักผ่อนกันแล้วจนกระทั่งตอนกลางดึกขณะที่เขากำลังเดินตรวจฐานอยู่เขาก็เห็นผู้กองพนาอุ้มแก้วเจ้าจอมมาจากชายป่า ทั้งสองคนแต่งตัวไม่ค่อยเรียบร้อย แก้วเจ้าจอมกอดซุกซบอยู่กับผู้กองพนาก่อนที่ทั้งสองคนจะหายเข้าไปในบ้านพักของเธอซึ่งไม่ต้องบอกก็คงจะรู้ว่าพวกเขาหายเข้าไปทำอะไรกัน 

               “หมอนั่งให้ส่างเมาก่อนเถอะแล้วค่อยไปหาคุณแก้ว ตอนนี้ยังเช้าอยู่คุณแก้วอาจจะยังไม่ตื่นก็ได้” เขารู้ดีว่าอรินรู้สึกยังไงกับแก้วเจ้าจอมเขาจึงไม่อยากให้อรินไปเห็นอะไรที่มันตำตาตำใจ ยิ่งรู้มาว่าอรินมีอะไรจะมาเซอร์ไพรส์แก้วเจ้าจอมด้วยขืนให้อรินกลับบ้านพักไปตอนนี้คงได้ถูกผู้กองของเขาเซอร์ไพรส์กลับเป็นเซอร์ไพรส์ซ้อนเซอร์ไพรส์แน่ 

               “พี่ไนเปอร์เป็นคนตื่นแต่เช้าป่านนี้คงตื่นแล้วมั้ง ผมไปล่ะ ผมมีเรื่องต้องพูดกับเขา” เมื่ออรินดึงดันที่จะไปแบบนี้ผู้หมวดเผ่าเทพก็คงห้ามอะไรไม่ได้ บางทีการปล่อยให้อรินไปหาแก้วเจ้าจอมแล้วได้รับรู้อะไรบ้างต่อไปแก้วเจ้าจอมอาจจะไม่ต้องทนอึดอัดเพราะเขาอีก ผู้หมวดเผ่าเทพได้แต่คิดก่อนที่จะหยิบดอกคัตเตอร์ดอกน้อยๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา เขายิ้มให้ดอกไม้สีขาวที่มีเกสรสีเหลืองอยู่ตรงกลางอย่างเศร้าๆ ก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าเอาไว้ตามเดิม คงจะมีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าดอกคัตเตอร์เป็นดอกไม้ที่แทนความหมายว่า...แอบรัก 

  

 

 

               อรินวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาที่บ้านด้วยหวังว่าจะเห็นแก้วเจ้าจอมออกมานั่งจิบชาอยู่ที่ขั้นบันไดบ้านและเล่นกับกระต่ายป่าเหมือนทุกที แต่ทว่าพอเขากลับมาบ้านพักของเธอกลับเงียบเชียบราวกับไม่มีคนอยู่ ลูกโป่ง ดอกกุหลาบสีขาวช่อสวยของเขายังคงวางอยู่ที่เดิม กลีบกุหลาบที่โรยอยู่กับพื้นถูกลมพัดจนปลิวกระจายไปทั่วแล้ว ถ้าเมื่อคืนนี้แก้วเจ้าจอมได้ดื่มกับพวกเขาอรินก็คงจะเข้าใจว่าเธออาจจะเมาจนยังไม่ตื่น แต่เพราะเมื่อคืนนี้เธอไม่ได้ดื่มเขาจึงรู้สึกว่ามันแปลกๆ จะว่าเธอไปอาบน้ำที่ห้องน้ำก็ไม่น่าจะใช่เช่นกัน 

               “พี่ไนเปอร์” เขาร้องเรียกขณะเดินขึ้นไปที่ประตูห้องนอนของเธอ แล้วก็ยิ่งแปลกใจที่สุดเมื่อเห็นประตูห้องนอนของเธอปิดไม่สนิท บานประตูมันแง้มเอาไว้นิดหน่อยซึ่งปกติแก้วเจ้าจอมไม่เคยนอนโดยที่ไม่ปิดประตูแบบนี้มาก่อน 

               “ยัยโหดสไนเปอร์นอนไม่ปิดประตู เออดี! เดี๋ยวจะฟ้องให้พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์มาจัดการ” เขาอรินว่าแล้วผลักประตูห้องนอนของแก้วเจ้าจอมออกเพื่อจะจับให้ได้คาหนังคาเขาว่าเธอไม่ยอมล็อกประตูตอนนอน แต่ทว่าเมื่อเขาผลักประตูออกจนกว้างเขาก็นิ่งอึ้งไป ช็อกจนแทบคุมสติไม่อยู่กับภาพตรงหน้าที่เห็น บนเตียงนอนของแก้วเจ้าจอมเธอไม่ได้นอนอยู่คนเดียวหากแต่ยังมีผู้กองพนานอนอยู่ด้วย ทั้งสองคนร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงแค่ผ้าห่มผืนบางที่ปิดคลุมส่วนกลางกายเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ ผู้กองพนานอนหงายหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยมีแก้วเจ้าจอมนอนเกยอยู่กับอกของเขา สองแขนของเธอยังคงกอดเขาเอาไว้แน่น ตามเนื้อตัวของเธอมีรอยจูบฝังอยู่จนทั่ว ที่นอนยับยู่ยี่จนดูไม่ได้แล้วที่พื้นข้างเตียงก็ยังมีเสื้อผ้าของทั้งสองคนตกอยู่อีก อรินแทบไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เขาเห็นจะเป็นเรื่องจริง เขารู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตาหยดน้ำตารินไหล ความเจ็บแค้นปะทุขึ้นมากลางอก ไอ้สารเลว!!! ไอ้ผู้กอง...มึง...มึง... 

               “หมออย่า!” ในจังหวะที่อรินกำลังจะปลดปืนพกสั้นออกมาจากเอวผู้หมวดเผ่าเทพก็รีบเข้ามาแย่งเอาปืนไปจากเขาแล้วรีบลากเขาลงมาจากบ้านพักในทันที โชคดีที่เขาเกิดเอะใจจึงรีบตามมา 

               “ปล่อย!!! หมวดอย่ามายุ่ง มึง...กูจะฆ่ามึงไอ้ผู้กองเวร มึงพรากเอาหัวใจของกูไป กูจะฆ่า...” 

               พลั่ก!!! 

               อรินฟุบลงไปกับพื้นและหมดสติในทันทีเมื่อถูกผู้หมวดเผ่าเทพใช้กระบอกปืนที่แย่งมาจากเขาทุบเข้าไปที่กลางหลัง เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าแก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนาเป็นอะไรกันเขาก็เลยไม่ได้รู้สึกเจ็บมากแต่สำหรับอริน จะว่าไปอรินก็น่าสงสาร เขาอยู่กับแก้วเจ้าจอมมาตั้งแต่เด็ก แอบรักเธอมานานแสนนานแต่แล้วจู่ๆ ก็ต้องมารู้ความจริงแบบนี้ หากเขาเป็นอรินเขาก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน 

               “หมอ ไม่ใช่หมอคนเดียวหรอกนะที่แอบรักคุณแก้ว หมอยังเด็ก หมอยังต้องพบเจอผู้หญิงที่น่ารักเหมือนกับคุณแก้วอีกมากมาย รีบทำใจให้ได้แล้วก็ปล่อยวางซะ” เขาบอกกับอรินที่หมดสติอยู่ก่อนจะเรียกลูกน้องที่อยู่แถวนั้นให้เข้ามาช่วยกันพาอรินไปที่ห้องพยาบาลและได้แต่หวังว่าอรินจะยอมรับความจริงทุกอย่างได้ 

  

 

******************************************* 

เห็นแล้วมันก็เจ็บจี๊ดใจแทนอริน แต่ก็หวังว่าอรินจะเข้าใจพี่ไนเปอร์นะ พี่ไนเปอร์ยังคงรักอรินเหมือนเดิม 

ปล่อยให้ไนเปอร์กับพี่พนานอนซบกันก่อน เดี๋ยวตื่นมาได้มีเรื่องให้เคลียร์ยาวๆ แน่นอน 

***************************************** 

ลำธารแบบนี้นึกถึงป่าหิ่งห้อยเลยค่ะ 

น้ำตกใน อช.บางลาง ภาพจาก Suneeta Ayoh 

ความคิดเห็น