พี่ลิน
email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แพ้ทาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 32

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2563 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แพ้ทาง
แบบอักษร

มิ่งฟ้านั่งตัวเกร็งอยู่ในรถคันใหญ่ของยูจี เธอรู้สึกว่าต้องระมัดระวังตัวทันทีเมื่อคิดว่าเธอกำลังมากับ ‘คนแปลกหน้า’ 

หญิงสาวพยายามไม่หันมามองคนขับ เธอหันหน้าออกไปนอกกระจก และ พยายามจดจำชื่อถนนและสถานที่สำคัญๆตามข้างทาง เกิดเธอหายตัวไป จะได้บอกตำแหน่งของตัวเองกับลูกปัดได้ 

ยูจีเห็นมิ่งฟ้ายกกล้องมือถือขึ้นถ่ายรูปสีแยกถนน ที่ไม่มีจุดท่องเที่ยวอะไรสำคัญ แล้วเห็นเธอวุ่นอยู่กับการส่งข้อความก็แซวขึ้นมาขำๆ 

“ คุณมีนัดแถวนั้นเหรอครับ ถึงต้องถ่ายรูปถนนไว้” 

มิ่งฟ้ารีบวางมือจากโทรศัพท์ทันที หันไปทำหน้าตาตื่นใส่ยูจี แล้วค่อยๆเรียบเรียงคำตอบ 

“…เปล่าค่ะ… แค่…เอ่อ… อยากรู้ว่าจากสนามบิน ฉันผ่านเส้นทางไหนบ้าง ขากลับจะได้จำได้ จะได้บอกแท็กซี่ถูกค่ะ” 

“ความจริงจากในเมือง ถ้าคุณกลับมานอนในเมืองแวนคูเวอร์ คุณใช้รถไฟฟ้ามาที่สนามบินสะดวกที่สุดนะครับ ราคาถูกกว่ามาก และไม่ต้องเจอรถติดด้วย คุณมีของแค่นี้เอง” 

มิ่งฟ้ายิ้มแหยๆ อ้อมแอ้มตอบไปว่า 

“ไม่รู้สิคะ …แต่ขากลับฉันคงมีกระเป๋าเพิ่มอีกใบนึงแน่ๆค่ะ เพราะตั้งใจจะมาช้อปปิ้งด้วย…แหะ…แหะ” 

ยูจีกลั้นยิ้ม เขาเหลือบมองใบหน้าอ่อนเยาว์ กับรอยยิ้มอายๆของเธอแล้วรู้สึกอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้มากขึ้น 

“ คุณอยากซื้ออะไรบ้างครับ …เผื่อผมแนะนำได้” 

มิ่งฟ้าทำท่านึก แล้วเริ่มนับนิ้วมือ 

“…ก็…พวกอุปกรณ์สำหรับเล่นกีฬาฤดูหนาวทั้งหลายค่ะ อย่างเสื้อกันหนาวที่ใช้เล่นสกีรองเท้าบู้ต ถุงมือ แล้วก็พวกขนม ช็อคโกแลต กับของที่ระลึกไปฝากคนที่บ้าน แล้วก็เพื่อนๆค่ะ” 

ยูจีส่งยิ้มให้เธอด้วยความเอ็นดู 

“งั้นคุณคงต้องเริ่มตั้งแต่ซื้อกระเป๋าเดินทางอีกใบก่อนนะครับ ลิสต์ยาวขนาดนั้น” 

มิ่งฟ้าหน้าแดง เธอรีบเฉไฉมองตรงไปข้างหน้า เห็นว่ารถขับมาสู่ถนนบรอดเวย์ มีสะพานทอดยาวอยู่ตรงหน้า การจราจรบนถนนนี้เริ่มหนาแน่นขึ้น แตกต่างจากตอนที่ออกมาจากสนามบิน …นี่คงใกล้จะถึงแล้วสินะ 

มิ่งฟ้าขยับตัว ชะโงกหน้าไปมองสะพานยาวที่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะถามออกไปด้วยความตื่นเต้น 

“เรากำลังจะข้ามแม่น้ำเหรอคะ” 

“ไม่ใช่ครับ เป็นทะเลครับ ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิค เพราะแวนคูเวอร์เป็นเกาะ อันนี้เป็นหนึ่งในสะพานหลักที่ใช้ข้ามจากเขตอื่นๆนอกเกาะแวนคูเวอร์ เข้าสู่ใจกลางเมืองครับ” 

มิ่งฟ้าพยักหน้า รู้สึกทั้งทึ่ง ทั้งตื่นเต้น เมื่อรถเริ่มข้ามสะพานที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวเมืองบรรยากาศริมฝั่งทะเล มองเห็นร้านค้าและท่าเทียบเรือเรียงรายอยู่ตลอดชายฝั่ง มีเรือยอร์ชมากมายจอดอยู่ สีของท้องฟ้าและน้ำทะเลใสกระจ่างเป็นสีเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ มีเพียงท่าเทียบเรือและกลุ่มเรือยอร์ชสีขาวที่ช่วยตัดรอยตะเข็บ ระหว่างเส้นขอบฟ้าและพื้นผิวน้ำ 

เธอเริ่มมองเห็น ตึกระฟ้าเป็นกระจกสูงหลายชั้น กระจายตัวอยู่ทั่วไป เห็นได้ชัดว่าแวนคูเวอร์เป็นเมืองที่เศรษฐกิจดีมาก ดูจากจำนวนตึกและอาคารที่พักอาศัย ยังไม่นับร้านรวงต่างๆที่เธอกำลังจะได้แวะไปชมด้วยตาตัวเอง 

เธอหันมามองคนขับรถ ส่งสายตาแสดงความซาบซึ้งใจไปให้เขา 

“ขอบคุณ คุณยูจี มากนะคะ ที่ช่วยอำนวยความสะดวก ทั้งไปรับที่สนามบิน ทั้งช่วยเป็นไกด์ด้วย ฉันรู้สึกโชคดีมากค่ะ ถ้ามากับแท็กซี่ คงไม่ได้ข้อมูลอะไรพวกนี้…ดีไม่ดี พาอ้อมไปไหนไม่รู้อีกตังหาก” 

ยูจีหัวเราะ  

“คุณไม่กลัวเหรอครับ มากับคนแปลกหน้า” 

“กลัวสิคะ…แต่อย่างน้อยฉันก็รู้จักชื่อคุณ รู้จักอีเมล และเบอร์โทรศัพท์ของคุณ แถมรู้ด้วยว่า คุณอยู่ที่ไหน” 

“ผมไม่ได้อยู่ที่ตึกนั้นนะครับ …คอนโดที่คุณกำลังจะไปพัก เป็นห้องเอาไว้ปล่อยเช่า ผมพักอยู่อีกตึกนึงครับ ทางฝั่งไชน่าทาวน์” 

มิ่งฟ้าเอียงคอมอง เหมือนรอคอยให้เขาพูดต่อ 

“ถ้าคุณมีปัญหาอะไร ผมสามารถไปถึงคอนโดของคุณได้ภายใน 10 นาทีครับ ไม่ไกลกันเท่าไหร่ “ 

“แต่ ชื่อ และเบอร์โทรศัพท์ของคุณ เป็นข้อมูลจริงทั้งหมดใช่ไหมคะ” 

ยูจีกลั้นหัวเราะ 

“ใช่ครับ” 

มิ่งฟ้าลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะที่ยูจีซ่อนยิ้ม นึกชอบใจที่เธอดูระมัดระวังตัวพอสมควร ไม่ดูไร้เดียงสาจนน่ากังวล 

รถขับไปถึงอาคารในย่านที่มีคนพลุกพล่าน มิ่งฟ้ามองขึ้นไปตามตัวตึก ก็เห็นตัวตึกสูงหลายชั้น ยูจีขับเข้าสู่ที่จอดรถภายในอาคาร เขามีรีโมทสำหรับเปิดประตูอาคารจอดรถและมีช่องจอดรถส่วนตัวสำหรับผู้พักอาศัยด้วย 

เขาสะพายเป้ของเธอ พาเธอเข้าสู่ตัวตึก ก่อนจะแตะกุญแจ กดลิฟท์ขึ้นไปที่ชั้น 18 

“สระว่ายน้ำ กับซาวน่า อยู่ที่ชั้น 5 นะครับ ส่วนยิมอยู่ที่ชั้น 1” 

มิ่งฟ้าพยักหน้า เธอไม่มีแผนในการไปยิมหรือที่สระว่ายน้ำ เพราะตารางคงเต็มหมดแล้ว 

ยูจีเปิดประตูห้องเข้าไป ห้องพักเป็นห้องมุม ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวและสีส้มเป็นหลัก  

มิ่งฟ้าเดินสำรวจห้องด้วยความพึงพอใจ มีสายตาของยูจีมองตามหลัง  

“ชอบไหมครับ” 

“ชอบมากค่ะ …ห้องจริงสวยกว่าในรูปอีกนะคะ” 

ยูจียิ้มน้อยๆ เขาส่งกุญแจห้องให้เธอ 

“ถ้ามีปัญหาอะไร ส่งข้อความหรือโทรหาผมได้ตลอด 24 ชั่วโมงนะครับ ปกติแม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดหลังจากเช็คเอ้าท์ แต่ถ้าคุณต้องการให้แม่บ้านมาทำความสะอาดทุกวันก็บอกผมได้” 

“…ไม่ดีกว่าค่ะ รบกวนเกินไป ทำทีเดียวตอนเช็คเอ้าท์ก็ได้ค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่…ฉันคงไม่โทรไปนะคะ คงส่งข้อความไปดีกว่าค่ะ” 

ยูจีพยักหน้า ก่อนจะทำท่านึกขึ้นได้ 

“…อ้อ…คุณอยากให้ผมพาไปร้านอุปกรณ์สำหรับเล่นกีฬาพวกนั้นไหมครับ มีร้านนึงต้องเป็นสมาชิกถึงจะซื้อได้ แต่อุปกรณ์ของเขามีทุกอย่างที่เกี่ยวกับภูเขาและการเดินป่า รวมทั้งกิจกรรม outdoor ทุกชนิดด้วยนะครับ ชื่อร้าน Mountain Equipment Co Op ผมเป็นสมาชิก คุณสามารถใช้บัตรของผมซื้อได้ มีให้เลือกมากกว่าร้านอื่นๆ” 

มิ่งฟ้าหูผึ่งขึ้นมาทันที เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ถ้าคนท้องถิ่นแนะนำ ก็ต้องดีแน่ๆ

“ฉัน…ไม่เคยได้ยินชื่อร้านนี้เลยค่ะ เคยแต่ได้ยินชื่อ The North Face หรือ Columbia อะไรพวกนี้ค่ะ …ร้านนี้น่าจะพิเศษนะคะ”

“พิเศษครับ …คนแคเนเดี้ยนส่วนใหญ่นิยมร้านนี้มากกว่าแบรนด์พวกนั้น เป็นของท้องถิ่นครับ เหมาะกับสภาพอากาศของที่นี่”

มิ่งฟ้าทำท่าลังเล ทั้งๆที่ในใจเธอตอบ yes ไปเรียบร้อยแล้ว

“…เอ่อ…จะดีเหรอคะ…ฉัน…เกรงใจคุณจริงๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ วันนี้ผมไม่มีงานอะไรที่ต้องเข้าออฟฟิศ”

“…งั้น ขอถามเพื่อนแป๊บนึงนะคะ เผื่อเธออยากไปด้วย”

ยูจีพยักหน้า

“ผมจะลงไปรอที่ร้านกาแฟใต้ตึกนะครับ คุณจะได้มีเวลาทำธุระส่วนตัว แล้วส่งข้อความบอกผมแล้วกันนะครับ”

++++++++++++++++++++++++++++++++++

มิ่งฟ้าเดินลงมาพบกับยูจี ที่ร้านกาแฟ ทำหน้าผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะบอกเขาว่า 

“เพื่อนของฉันติดประชุมงานกลุ่มวันนี้ค่ะ เธอคงมาเจอได้หลังสามทุ่มแน่ะ ฉันคงต้องไปคนเดียวค่ะ เพื่อนฉันเขามีของพวกนั้นครบแล้ว เราไม่ต้องรอแล้วค่ะ ไปกันได้เลย” 

มิ่งฟ้าอาบน้ำ แต่งตัวใหม่ เธอแต่งหน้าบางๆอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเคลือบลิปกลอสสีพีช รวบผมขึ้นเป็นหางม้า และสวมหมวกแกปสีขาวทับ ทำให้ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูสดใสขึ้น ดวงตากลมโต กับริมฝีปากเป็นกระจับได้รูปสวย ส่งให้ใบหน้าของเธอดูสวยซึ้งขึ้นไปอีก 

“อยากได้กาแฟอะไรก่อนไปไหมครับ ร้านนี้เป็นกาแฟแคเนเดี้ยน อาจจะไม่อร่อยเท่าสตาร์บั๊ค แต่เขามีเครื่องดื่มซิคเนเจอร์ของเขาหลายแบบเหมือนกัน…ขนมก็อร่อยครับ” 

มิ่งฟ้าสนใจทันที เธอคุ้นๆว่าร้านนี้เพิ่งเปิดสาขาที่กรุงเทพฯไปได้ไม่นาน 

“คุณยูจีแนะนำให้หน่อยสิคะ ฉันอยากได้เครื่องดื่มเย็นๆที่คนที่นี่นิยมกัน …อยากลองดูว่าเป็นยังไงอ่ะค่ะ” 

ยูจีเดินนำเธอเข้าไปสั่ง ไอซ์ คาปูชิโน่ แก้วกลาง เครื่องดื่มดังของร้าน Tim Hortons กับขนมโดนัทไส้ครีม ให้เธอติดมือขึ้นรถไปนั่งทานด้วย 

ตลอดทางที่นั่งรถไปด้วยกัน ยูจีทำหน้าที่เป็นไกด์ให้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับเมืองแวนคูเวอร์ และถือโอกาสสอบถามเรื่องส่วนตัวของเธอไปแบบเนียนๆ 

“คุณหมิงฟา กำลังจะไปเล่นสกีที่ไหนเหรอครับ ถึงต้องไปหาซื้ออุปกรณ์พวกนั้น” 

“…อ๋อ… ฉันกับเพื่อน วางแผนไปเที่ยวที่ วิสเลอร์ค่ะ จะไปหัดเล่นสโนบอร์ดค่ะ ได้ข่าวว่าที่วิสเลอร์สวยมาก” 

“สวยจริงๆครับ ผมก็ไปบ่อย เป็นสกีรีสอร์ตชื่อดัง เล่นได้ตลอดปี… แล้วเพื่อนของคุณขับรถไปเหรอครับ หรือซื้อทัวร์ไป” 

“…เอ่อ…ขับไปกันเองค่ะ” 

“ขับขึ้นไปทางเหนือต้องเปลี่ยนยางรถเป็น winter นะครับ ผมหวังว่าเพื่อนคุณจะรู้เรื่องพวกนี้ หรือไม่งั้นรถต้องเป็นแบบ ขับเคลื่อนทุกล้อถึงจะเอาอยู่ ถ้าเจอพายุหิมะ จะได้ไม่ติดหล่ม” 

มิ่งฟ้าแอบกลืนน้ำลาย เธอไม่แน่ใจเลยว่าลูกปัดจะรู้เรื่องพวกนี้หรือเปล่า 

ยูจีจัดการดูแลมิ่งฟ้า ให้เธอเดินเลือกเสื้อกันหนาว และกางเกงสำหรับเล่นหิมะ เขาช่วยเธอเลือกรองเท้าบู้ต ถุงมือ และแว่นตาสำหรับใส่เล่นสโนบอร์ดด้วย บางครั้ง เขาจะเข้าไปรูดซิปเสื้อแจ็คเก็ตให้ จนใบหน้าของทั้งสองคนเกือบชนกัน 

คราวหนึ่งมิ่งฟ้าทำท่าอิดออดที่จะเลือกแจ็คเก็ตที่คุณภาพดี และดูสวยมาก แต่ราคาแพงเกินกว่าที่เธอคาดไว้ ยูจีสบตาเธอแว่บหนึ่งแล้วบอกว่า 

“ผมว่าคุณควรเอาตัวนี้ไปนะครับ คุณใส่สไตล์นี้แล้วพอดีตัว อีกตัวดูใหญ่เกินไป ผมซื้อให้…ถือว่าเป็นของต้อนรับจากเจ้าถิ่นแล้วกันนะครับ” 

มิ่งฟ้าตกใจ รีบร้องห้ามออกไปทันที 

“อุ้ย…ไม่เอาค่ะ …ฉันจ่ายเองได้ค่ะ…แค่รู้สึกว่าราคาแอบแพงไปนิดนึง” 

ยูจีรวบรัด คว้าเสื้อแจ็คเก็ต และของอื่นๆ เดินนำเธอไปที่ช่องจ่ายเงิน และใช้บัตรสมาชิกกับบัตรเครดิตของตัวเอง ชำระเงินทั้งหมดทันที 

มิ่งฟ้าอ้าปากค้าง เข้าไปสะกิดเขา 

“คุณทำอะไรคะ… นั่นมันไม่ใช่น้อยๆนะคะ”  

ของทั้งหมดราคารวมกันเกือบ 700 ดอลล่าร์ แถมบวกภาษีเข้าไปอีก 

“ผมซื้อให้ครับ…ไม่ต้องคิดมาก” 

“ไม่ได้นะคะ…ฉันจะจ่ายเอง…เอ๊ะ…คุณนี่”  

มิ่งฟ้าเบียดตัวเข้าไปพยายามยื่นบัตรเครดิตของตัวเองให้พนักงาน แต่ก็ช้าเกินไป 

ยูจีเดินถือถุงสัมภาระทั้งหมด นำหน้าเธอออกมานอกร้าน มีมิ่งฟ้าเดินหน้าหงิกตามออกมา 

เขาโยนถุงช้อปปิ้งเข้าไปไว้หลังรถ หันมาเห็นมิ่งฟ้ายืนกอดอกอยู่ ไม่ยอมขึ้นรถ 

“อ้าว…เป็นอะไรครับ ทำหน้าดุจัง…อย่าโกรธสิครับ…เดี๋ยวแก่เร็วนะ” 

“คุณมาจ่ายให้ฉันทำไมคะ…ฉันไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร” 

“ก็ถ้าไม่อยากเป็นหนี้ ก็…เลี้ยงข้าวผมสักมื้อ สองมื้อ ก็ได้ครับ…ถ้าคุณกังวลขนาดนั้น” 

มิ่งฟ้านิ่วหน้า …เธอตามเขาไม่ทัน …หรือนี่เป็นแผนให้เธอต้องเจอเขาอีกงั้นเหรอ 

เธอจ้องตากับเขาสักพัก ก็ถอนหายใจ ยอมเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ พอยูจีเข้ามานั่งประจำที่คนขับ เธอก็ข่มเสียง ถามออกไป 

“ คุณอยากให้ฉันพาไปเลี้ยงข้าวที่ไหนคะ” 

“แล้วแต่คุณสิครับ … ผมไม่ได้บังคับนะ ความจริงคุณไม่ควรคิดมากนะครับ ผมให้เพราะอยากให้ ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน” 

“ไม่ได้ค่ะ …ฉันมาเที่ยว มีเงินที่เตรียมมา ไม่ได้ขัดสนอะไร การที่คุณพาไปโน่นมานี่ ก็รบกวนมากแล้ว …หรือคุณทำแบบนี้กับลูกค้าที่มาเช่าห้องทุกคนเหรอคะ” 

คราวนี้ยูจีหันมามองหน้าเธอ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

“ไม่ครับ …ผมไม่เคยเทคแคร์ใคร ปกติลูกค้าที่มาเช่า มากันเป็นครอบครัว ผมเห็นคุณเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว ก็เลย…เอ่อ…อยากช่วย” 

เขาถึงกับพูดติดขัดเล็กน้อย เมื่อสบตากลมโตคู่นั้นในระยะใกล้ 

“แต่นี่มันเงินเยอะนะคะ ถ้าแค่กาแฟแก้วสองแก้ว จะไม่สงสัยเลย” 

ยูจีหน้าจ๋อย เขาเคยแต่เจอผู้หญิงที่กระดี้กระด้า ดีใจเวลาเขาซื้อของให้ ไม่เคยมีใครทำท่าเหมือนจะเข้ามากินเลือดกินเนื้อเขาแบบเธอมาก่อน 

“ฉันอยากคืนเงินให้คุณค่ะ” 

“ผมไม่รับคืนครับ” ยูจี สตาร์ทรถ เริ่มขับออกไป 

“Please …เอาคืนไปเถอะนะคะ …ฉันต้องนอนไม่หลับแน่ๆ” 

“บอกแล้วไงครับ คุณแค่พาผมไปเลี้ยงข้าวก็พอ เป็นการแสดงความขอบคุณ แล้วเราก็เลิกพูดเรื่องนี้กันอีก ตกลงไหมครับ” 

มิ่งฟ้าเม้มปาก เธอรู้สึกลำบากใจ แต่ก็ยอมพยักหน้า 

“ค่ำนี้เพื่อนคุณมาทานข้าวด้วยหรือเปล่าครับ” 

“ไม่ค่ะ …ลูกปัด …เอ่อ…เพื่อนของฉัน คงมาถึงที่ห้องหลังสามทุ่มค่ะ” 

“งั้นผมมารับไปทานข้าว สักหกโมงครึ่ง ดีไหมครับ คุณจะได้มีเวลาพัก” 

มิ่งฟ้าพยักหน้า แล้วถอนหายใจออกมา เธอแอบมองเสี้ยวหน้าของเขาจากทางด้านข้าง เห็นยูจีมองตรงไปข้างหน้า ด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา 

ความคิดเห็น