นูรมี เจะมูดอ
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : ไร่มีรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2563 00:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

เช้าวันนี้ใบบัวขี่จักยานมาบ้านของชายหนุ่มตามที่ภูผาได้สั่งไว้ เมื่อคืนนี้ตอนไปส่งหญิงสาวกลับจากที่พัก 

"เอ้า...หนูบัวมาแล้วเหรอหนู" ป้าเพ็ญแม่บ้านของภูผาถามหญิงสาวขึ้นมาเมื่อเห็นหญิงสาวมาแล้วตามที่นายได้บอกไว้เมื่อวานนี้ เพราะป้าเพ็ญทำงานเป็นกะ มาตั้งแต่ห้าโมงเช้ากลับหกโมงเย็น 

"ค่ะป้าเพ็ญ" หญิงสาวยิ้มอย่างเกรงใจที่ผู้หญิงตรงหน้าดีกับตน 

"ป้าคะ บัวช่วยค่ะ" 

"จ๊ะ" ป้าเพ็ญยิ้มเอ็นดูให้กับหญิงสาว เตรียมอาหารบนโต๊ะเสร็จชายหนุ่มก็ลงมาพอดีในระหว่างทานข้าวไม่มีใครได้พูดอะไรจึงทำให้บรรยาการในห้องอาหารเงียบได้ยินแต่เสียงลมหายที่่ทั้งคู่ใช้กัน 

'ทำไมมันรู้สึกอึดอัดอย่างนี้เนี่ย' หญิงสาวพึมพำใจใน 

เมื่อใบบัวกับภูผาทานข้าวกันเสร็จก็ถึงเวลาที่ต้องไปทำงานกันแล้ว เมื่อหน้าบ้านชายหนุ่มเห็นหญิงสาวกำลังจะซ้อนจักยานเลยใช้คำสั่งภายในตัว 

"ขึ้นรถไปกับผม" 

"ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเอาจักยานมา" 

"ไปกับผมเร็วขึ้นรถ" 

"คะ...ค่ะ" 

'อะไรของเขา' กญิงสาวได้แต่พึมพำคนเดียวอย่างงง 

"อ่อ แล้วตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ใบบัวเธอต้องมาทำงานเป็นผู้ช่วยผม" 

"ทำไมล่ะคะ?" 

"ผมต้องการผู้ช่วย ซึ่งนั้นก็คือคุณ" 

"แต่ดิฉันไม่เคยเป็นผู้ช่วยมาก่อนเลยนะคะ" 

"เดี๋ยวผมสอนไม่ต้องห่วง" 

'กรี๊ด! เผด็จการที่สุด' หญิงสาวได้แต่กรี๊ดและต้องเก็บความโกธรเคีองไว้ในใจที่ชายหนุ่มชอบเจ้ากี้เจ้าการกับตน 

 

รถกระบะสีดำจอดหน้าสำนักงาน ใบบัวได้ลงจากรถของผู้เป็นนายที่เอาแต่สั่งนั่นสั่งนี่มาตลอดทางที่นั่งรถ 

"สวัสดีค่ะ พี่เชิ่ด" 

"เอ้า...น้องบัวทำไมถึงมากับนายได้ล่ะจ๊ะ" 

"ทำไม มากับกูแล้วทำไม" เสียงเข้มดุดังจากเจ้านายตัวเองที่ไม่สบอารมณ์ ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดที่ได้ยินใบบัวเรียกเชิ่ดว่าพี่ทีกับเขาหญิงสาวเรียกคุณก็มันน้อยใจนี่! 

"เปล่าครับนาย เชิ่ดแค่ถามเฉยๆก็คนมันสงสัยนี่ครับ" 

"แล้วนี่ว่างใช่ไหม" 

"เปล่าครับ งัดเชิ่ดไปนะนายพี่ไปก่อนนะน้องบัว" 

"ค่ะ" บอกนายตนแล้วหันไปบอกกับหญิงสาวอย่างยิ้มแย้มต่างจากที่บอกกับผู้เป็นนาย เชิ่ดรีบไปเขินอยู่ต่อนายได้เพิ่มงานให้ตนคงแย่แน่ งานที่มีทุกวันนี้มันก็มากแล้ว 

"บ่ายโมงหลังเลิกงานผมมารับน่ะ" 

"........ตามนั้น" หญิงสาวไม่ทันได้ตอบชายหนุ่มก็ชิ่งตอบก่อนเพราะรู้ดีว่าหญิงสาวจะตอบอะไร ตัวเองเลยตัดสินใจเองหญิงสาวได้แต่อ้างปากเตรียมจะตอบแต่ชายหนุ่มพูดก่อนเลยตามใจเพราะยังไงก็คัดไม่ได้อยู่แล้ว  

 

......... 

"คุณเกศรา เชิ่ดที่ห้องผมหน่อย" 

"อะไรนะคะ? ทำไมถึงต้องย้ายน้องล่ะคะ?"เกศราทำหน้าคิ้วขมวดที่เจ้านายหนุ่มขอย้ายใบบัวให้ไปทำงานกับเขา 

"ผมต้องการพนักงานฝ่ายบัญชีมาเป็นผู้ช่วยให้ผม"  

"คะ....ค่ะ" ถึงแม้ว่าหญิงสาวรู้สึกสงสัยแค่ไหนที่เจ้านายเจาะจงแค่ใบบัวแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามออกไปได้แต่เก็บไว้ในอก 'อย่างนี้มันต้องสืบ' 

"บัวนายย้ายบัวให้ไปทำงานกันเขา" 

"ค่ะ พี่เกศ" ใบบัวทำหน้าลำบากใจ เพราะตัวเองก็ไม่อย่างไป 'แต่ทำไงได้ล่ะก็เราลูกจ้างเขานี่ เฮ้อ.....' 

 

.......... 

ตอนนี้ก็ครบเดือนกว่าแล้วที่ใบบัวได้มาทำงานเป็นผู้ช่วยของภูผาและได้ไปกินข้าวที่บ้านของชายหนุ่มทุกๆวันและทุกมื้อตามที่ชายหนุ่มต้องการ 

"วันนี้มีอะไรให้กินบ้าง" และข้าวเย็นวันนี้ก็เช่นกันที่หญิงสาวมาช่วยป้าเพ็ญทำ หญิงสาวคงคิดไปแล้วว่านี่คงต้องเป็นอีกอย่างที่ต้องทำ เมื่อทำอาหารเสร็จจึงมานั่งทานกับชายหนุ่มถ้าวันไหนที่หญิงสาวไม่มาทานด้วยวันนั้นแหละคงทานไม่ลงแล้วคนที่ต้องรองรับอารมณ์ของชายหนุมก็คงไม่พ้นอย่างนายเชิ่ดผู้ที่รับอารมณ์เจ้านายตนได้ทุกสถานการณ์ 

"มีไข่เจียวชะอมทอด แกงเขียวหวาน ผัดซีอิ๊วส่วนผลไม้วันนี้เป็นส้มนะคะเมื่อกี้นี้คนงานเอามาให้" หญิงสาวร่ายเมนูวันนี้อย่างยิ้มแย้มสดใสพลอยทำให้ชายหนุ่มยิ้มไปด้วย ป้าเพ็ญแอบชะเง้อดูนางพอจะดูออกว่าเจ้านายของตัวเอวนั้นชอบหญิงสาวในทางชู้สาว เพราะสายตาที่นายมองใบบัวสิหวานเยิ้มสักขนาดนั้นถ้านางดูไม่ออกก็คงไม่สมแล้วที่ทำงานรับใช้ที่นี่มาตั้งแต่ที่ชายหนุ่มอายุ5ขวบ นางก็ไม่ว่าอะไรหรอกถ้าสองคนนี้ชอบพอกันเพราะก็เอ็นดูหญิงสาวตั้งแต่แรกแล้ว 

 

ในระหว่างที่ทั้งสองกินข้าวนั้นก็ได้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามา"คุณภูคะ นันเอาของหวานมาฝากค่ะพอดีวันนี้นันว่างๆก็เลยทำมาเผื่อ" 

"ขอบคุณครับ" 

นันธิณีเป็นเจ้าของร้านขนหวานหญิงสาวมักมาหาชายหนุ่มบ่อยถ้าไม่มีธุระอะไร ก็ต้องหาข้ออ้างมาหาชายหนุ่มเพราะหญิงสาวแอบชอบภูผาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม แต่ชายหนุ่มไม่ได้คิดอะไรกับหญิงสาวเลย 

นันธิณีจึงต้องหาข้ออ้างเพื่อให้มาพบกับชายหนุ่มให้ได้ 

"นี่ใครเหรอคะ?" 

"อ้อ นี่ใบบัวเป็นผู้ช่วยผมครับ" นันธิณีใช้สายตาย่างไม่เป็นมิตรนักเพราะตนมีลางสังหรณ์ว่าชายหญิงอาจมีใจให้กับใบบัว 

"สวัสดี" 

"สวัสดีค่ะคุณนันธิณี" 

นันธิณีทักทายใบบัวอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะรู้สึกไม่ถูกชะตากับหญิงสาวแต่ที่ต้องทักทายนั้น ทำไปตามมารยาทเท่านั้นและอีกอย่างก็อยู่ต่อหน้าชายหนุ่ม 

"ทานข้าวด้วยกันไหมครับ" 

"ขอฝากท้องด้วยนะคะ" 

ชายหนุ่มชวนนันธิณีตามมารยาทแต่ไม่คิดว่าหญิงสาวจะตอบตกลง 

ระหว่างทานข้าวใบบัวปรายตามองเห็นหญิงสาวได้ตักนั้นตักนี่ให้แก่ชายหนุ่ม พอทานข้าวกันเสร็จใบบัวมาล้างจานเสร็จเรียบร้อย ภูผากับนันธิณีได้มานั่งทานของหวานที่นันธิณีพามาอย่าเอร็ดอร่อยหญิงสาวรู้สึกน้อยใจชอบกล 

"คุณภูคะ บัวขอกลับก่อนนะคะ" 

"เดี๋ยวผมไปส่ง" 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณมีแขก" จากนั้นหญิงสาวได้ออกจากบ้าน ระหว่างทางที่หญิงสาวเดินทางกลับนั้นก็เผอิญพบกับเชิ่ดพอดี 

"น้องบัวจะไปไหนครับ" 

"กลับที่พักค่ะ" เชิ่ดแอบสงสัยไม่ได้ว่าทำไมนายถึงปล่อยให้หญิงสาวได้เดินกลับบ้าน 

"มาพี่ไปส่ง" เชิ่ดอาสาไปส่งสุดที่รักของนาย 

"ไม่เป็นไรค่ะแค่นี้เอง" 

"ขึ้นมาเถอะครับ" 

"งันรบกวนหน่อยนะคะ" 

"ครับ" 

เมื่อเชิ่ดไปส่งหญิงสาวถึงที่พักเสร็จชายหนุ่มก็เอ๋ะใจ 'ทำไมนายถึงไม่มาส่งน้องบัว' 

เชิ่ดมาที่บ้านของเจ้านายหนุ่มและตรงเข้าไปห้องทำงาน 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

"อืม" 

"ทำไมนายปล่อยให้น้องบัวเดินทางกลับ" เมื่อเข้ามาปับก็เปิดประเด็นที่ตนสงสัยปุบ 

"พอดีคุณนันมา จะปล่อยให้อยู่คนเดียวก็ไม่ได้เขาเป็นแขก" 

"นี่นายเห็นคนอื่นสำคัญกว่าเหรอ" นายเชิ่ดเคียงผู้เป็นนายมากตนอุสาเชียร์นายกับใบบัวแต่สุดท้ายนายเห็นคนอื่นดีกว่า 

"หยุด! พอได้แล้วนี่แกเป็นอะไร" 

"ผมอุสาเชียร์แต่นายกลับทำอย่างนี้" 

"....ทีหลังผมไม่เชียร์นายแล้ว"เชิ่ดออกไปทันที ภูผาได้แต่งง 

ความคิดเห็น