ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 09:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

ปานอัปสรเฝ้ามองเวลาที่ใกล้จะครบหนึ่งชั่วโมงเต็มทีอย่างกระวนกระวายใจ ขืนไฟฟ้าดับก่อนที่หล่อนจะอาบน้ำเสร็จคงไม่สนุกแน่....ไม่รู้ว่าเข้าไปตายในห้องน้ำหรือไงกันนะ ปานอัปสรนั่งบ่นจนหน้ายู่เมื่อ อลันเปิดห้องน้ำออกมา  นางแบบสาวแทบจะพุ่งหลาวสวนเข้าไปด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าจะไม่ทันเวลา แต่อนิจจา โชคไม่เข้าข้างคนสวยเอาเสียเลย 

“กรี๊ดดดดดด......คุณอลัน...คุณอลันช่วยฉันด้วย” ปานอัปสร ร้องเรียกชายหนุ่มเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ ไฟฟ้าก็ดับพรึ่บ..... 

“เป็นอะไรของคุณ ก็แค่ไฟดับ” ชายหนุ่มส่งเสียงขุ่นแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม  ไม่ยอมขยับลงจากเตียง 

“มันมืด ฉันมองไม่เห็นขอไฟฉายหน่อยค่ะ” 

“ผมไม่ได้มีหน้าที่รับใช้คุณ ออกมาไม่ได้ก็นอนในนั้นแหละ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็สว่างแล้ว”  

“คุณอลัน....ฉันกลัวความมืด” หญิงสาวอ้อนขอความเห็นใจ 

“.........................” 

“คุณอลันคนเก่ง คุณอลันสุดสวย....ได้โปรด”  

ปานอัปสร หมดหวังเมื่อมีแต่ความเงียบตอบกลับมา จากเสียงอ้อนวอนก็เปลี่ยนเป็นคำต่อว่าต่อขาน...คนใจร้าย คนไม่มีน้ำใจ อีเจ๊ใจหิน......ยิ่งบ่นก็ยิ่งโมโหจนเกิดแรงฮึด.....ไม่ง้อก็ได้วะ......เชอะ...อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน..... เพียงอัปสรคลำหาผ้าขนหนู พอเจอก็รีบคว้ามานุ่งกระโจมอก ค่อย ๆ คลำหาทางออก พอสายตาเริ่มชินกับความมืดก็พอมองเห็นเงาตะคุ่ม ๆ  

โชคดีที่หล่อนค้นหาหมอนกับผ้าห่มมาเตรียมไว้ที่โซฟาตัวใหญ่แล้ว พอออกมาเจอโซฟาได้ก็รีบลงไปนอนคว้า ผ้าห่มมาคลุมโปง ไม่ไหวแล้วหัวใจจะวาย หูยังแว่วเสียงหัวเราะหึหึ...ของใครก็ไม่รู้...น่ากลัวชะมัด 

“คุณ...ตื่นได้แล้ว”  

“โอ๊ย....อย่ากวนได้ไหมริชชี่” 

“ตื่นมาทำงานได้แล้ว” อลันใช้ท่อนไฟฉายเขี่ยก้อนเนื้อก้อนกระดูกภายใต้ผ้านวมผืนใหญ่ 

“มีงานที่ไหนกันล่ะริชชี่ เขายกเลิกหมดแล้วจำไม่ได้หรือไง” เพียงอัปสรตลบผ้าลุกขึ้นมานั่งอย่างหงุดหงิดขนาดเคลิ้มหลับ หล่อนยังไม่ลืมเลยว่าช่วงนี้ต้องเผชิญกับภาวะงานหด หมดตังค์ ถังแตก น่าอเนจอนาถ 

“เฮ้ย !...ทำบ้าอะไรของคุณ” อลันตกใจจนเสียอาการ ถอยหลังไปถึงสามก้าว 

ปานอัปสร ลืมตามองอย่างตกใจที่เห็นว่านอนห้องเดียวกับผู้ชาย ก่อนจะนึกขึ้นมาได้  ว่าหล่อนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร  

“จะนั่งยั่วกันอีกนานไหม” อลันกัดฟันกรอด 

หญิงสาว งง ก่อนจะค่อย ๆ ก้มมองตัวเอง “....อร๊ายยยย..........หันกลับไปเดี๋ยวนี้นะ...คนบ้า...คนลามก” หญิงสาวก้มลงไปควานหาผ้าเช็ดตัวที่คงหลุดอยู่ในผ้าห่มนั่นแหละ พอหาเจอแล้วก็รีบเอามากระโจมอกอย่างเร่งรีบ เสร็จแล้วจึงได้เงยหน้ามาเจอเข้ากับสายตาคมกริบ….สายตานั่น อิจฉารูปร่างฉันล่ะสิ...หญิงสาวอารมณ์ดีขึ้น 

“ฉันบอกให้หันหลังไปยังไงเล่า ยังจะยืนมองอยู่ได้” ต่อให้เป็นผู้หญิงด้วยกันหล่อนก็ยังอายอยู่ดี ที่จะให้ใครมายืนจ้องร่างกายเปลือยเปล่า 

“ไม่เห็นมีอะไรน่ามอง รีบ ๆ แต่งตัวเข้าจะได้รีบไปทำงาน” อลันสั่งเสร็จ ก็เดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป ปล่อยให้ยัยตัวแสบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย 

ปานอัปสรเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวแล้วเลยอาบน้ำอีกรอบ ชดเชยกับเมื่อวาน พอรู้สึกสะอาดสดชื่นดีแล้ว จึงออกมารื้อค้นเสื้อผ้า.......ทำงานอะไรหว่า ลืมถามเสียด้วย...หล่อนตัดสินใจเลือกกระโปรงยีนส์ยาวกรอมเท้า กับเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเอวน่ารักแล้วก็หมวกสานรองเท้าสานเข้าชุด ส่วนแว่นกันแดดเสียบไว้ที่คอเสื้อ  หล่อนหมุนซ้ายหมุนขวาเงาสะท้อนเป็นที่น่าพอใจ แบบนี้ล่ะไม่เป็นทางการ ในป่าในเขา คงไม่มีตึกสำนักงานใหญ่โตหรูหราหรอกน่า...... 

“แล้วเมียคุณหมอจะกินได้เหรอคะ” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนพูดกับผู้ชายคนที่นั่งอยู่ที่ระเบียง ทำให้ปานอัปสรชะงักฝีเท้า.....ใครหมอ....ใครเมียหมอหว่า...........ในจุดที่ยืนนี้ ทำให้หล่อนเห็นไม่ชัด 

ความคิดเห็น