OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : EP.10 ของพีช [2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 906

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2563 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.10 ของพีช [2/2]
แบบอักษร

EP.10  

ของพีช  

[2/2] 

 

 

ผมขับรถอย่างระมัดระวังเข้ามาในหมู่บ้านที่พีชอยู่ กระทั่งใกล้ถึงหน้าบ้านผมจึงลดความเร็วลง แสงไฟหน้ารถสาดไปเบื้องหน้าให้เห็นว่ามีใครยืนรอผมอยู่ และขณะเดียวกันใครอีกคนก็วิ่งเข้าบ้านไป

พีชขึ้นรถมาได้ก็คว้าผมไปหอมแก้มฟอดใหญ่เลย น่ารักจัง...

“คิดถึงไนน์ ไม่เจอกันตั้งหลายวัน”

“คิดถึงพีชเหมือนกัน แล้วเมื่อกี้ยืนคุยอยู่กับใครเหรอ เราเห็นแว้บ ๆ”

“ไอ้ตาลมันออกมาทิ้งขณะพอดีเลยยืนคุยกันรอไนน์ ไนน์มามันก็เข้าบ้านแล้ว”

“สนิทกันขึ้นมาเยอะเลยน้าตั้งแต่เปิดใจคุยกับน้องวันนั้น”

“ก็ดี มันก็กล้าเล่านั่นเล่านี้ให้เราฟังมากขึ้น”

พีชโดนน้องจับได้ว่าแอบไปมีเรื่องกับคนที่ล้อน้องที่โรงเรียน น้องน้ำตาลบีบคั้นจนพีชรับสารภาพ แล้วด้วยความเป็นพีชน่ะนะ เขาพูดดี ๆ กับน้องไม่เป็นหรอก พูดด่าคำพูดดีคำ ว่าน้องอ่อนแอและโง่ยอมให้คนอื่นล้อเลียนตัวเองอยู่ได้ แต่ก็บอกให้น้องเป็นตัวของตัวเองไป เดี๋ยวใครล้อน้องอีกพีชจะจัดการเอง

แถมพีชบอกน้องด้วยว่าพีชมีแฟนเป็นผู้ชาย พีชก็เป็นเหมือนน้อง และสิ่งที่เราเป็นมันไม่ผิดอะไรเลย ผมดีใจนะที่พี่น้องคู่นี้ปลดล็อคอะไรบางอย่างและสนิทกันมากขึ้น เชื่อว่าพีชเป็นพี่ชายที่ดีได้ แม้เขาจะบอกว่าไม่รักน้อง ไม่ชอบขี้หน้า แต่พีชเป็นห่วงน้องพอสมควรเลย ไม่งั้นคงไม่พยายามตามติดอยากจะรู้เรื่องของพี่ไทม์ไปทุกเรื่องหรอก สงสัยห่วงว่าพี่ไทม์จะทำอะไรไม่ดีกับน้องน้ำตาลมั้ง

แล้วน้องน้ำตาลน่ารักมากเลยครับ เขาแอดเพื่อนในเฟซบุ๊กผมมาด้วย พี่น้องคู่นี้เพิ่งจะมีเฟซบุ๊กกันน่ะครับ พอแอดพีชเสร็จก็แอดมาหาผม ผมก็รับและเข้าไปส่องน้องมานิดหน่อย ก็น่ารักสมชื่อเลย ดูหวาน ดูนุ่มนิ่ม น่าเอ็นดูไปหมด จะแปลกตรงไหนที่พี่ไทม์จะทั้งรักทั้งหลงน้องขนาดนี้ แต่น้องก็ยังเด็กมากอยู่ล่ะนะ ถ้าผมเป็นพีชผมก็หวง

“เราจะพาพีชไปที่หนึ่ง”

“กำลังจะถามเลย ทางนี้ไม่ใช่ทางไปหอไนน์นี่”

“ใช่ ไม่ใช่หอเรา”

“แฟนจะเซอร์ไพรส์อะไรเหรอ ที่จริงแฟนไม่ต้องให้อะไรหรอก แค่คืนนี้ให้นอนกอดก็พอแล้วครับแฟน”

“วันเกิดพีชทั้งทีแค่กอดไม่พอหรอก”

วันนี้พีชอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลย เขาเป็นคนที่ผมอยู่ด้วยแล้วต้องเผยยิ้มให้ตลอดเวลา ยิ่งผมยิ้มพีชยิ่งชอบใจ หลายครั้งพีชจะบอกผมว่าเขาภูมิใจที่มียิ้มสดใสเป็นของตัวเอง มีคนที่ยิ้มแล้วโลกสดใสคอยยิ้มให้เขาบ้าง ผมไม่รู้หรอกว่าพีชเจอคนแบบไหนมา แต่จะบอกว่าผมก็ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งในสิ่งที่พีชชอบ

รถหรูทะยานบนท้องถนนผ่านการจราจรที่ติดขัดเป็นระยะ กระทั่งเรามาถึงจุดหมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พีชนั่งไม่ติดตั้งแต่ผมเลี้ยวเข้าคอนโดมา เขาถามผมใหญ่ว่าพามาทำไม คอนโดใคร แต่ผมไม่ตอบหรอก

“คอนโดไนน์เหรอ?”

“...”

“มีบัตรผ่านเข้ามาลานจอด นี่ไนน์ซื้อคอนโดใหม่ใช่ไหม?”

หลังจากจอดรถเสร็จผมก็พาพีชเข้ามาด้านใน เราพากันเดินจนหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่งและผมยื่นคีย์การ์ดให้พีชหนึ่งใบ

“แตะลงไปสิ”

พีชแตะคีย์การ์ดลงบนแป้นแสกน เพียงอึดใจเดียวประตูห้องก็ปลดล็อก ผมดันหลังให้พีชเดินเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างจากพีชเลย

ผนังห้องฝั่งหนึ่งมีการตกแต่งด้วยตัวหนังสือประกอบกันเป็นคำว่า HAPPY BIRTHDAY บนเพดานมีลูกโป่งสีฟ้าเต็มไปหมด ซึ่งมันเป็นสีที่พีชชอบ รวมถึงกล่องสีฟ้ากล่องใหญ่ตรงนั้นด้วย มันกำลังรอให้เจ้าของวันเกิดเปิดออกเพื่อมอบสิ่งของภายในให้

“ไนน์ทำให้เราขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ก็วันเกิดแฟนเรานี่นา พีชลองเปิดกล่องดูสิ ดูว่าข้างในมีอะไร”

มือเรียวเอื้อมไปเปิดฝากล่องด้านบนออกทำให้ด้านข้างทั้งสี่ด้านพากันทิ้งตัวลงกับพื้น ของด้านในกองเบ้อเร่อทำให้พีชตกใจถึงกับอ้าปากค้าง ทั้งกล่องรองเท้ายี่ห้อที่พีชอยากได้วางเรียงกันห้าคู่ ทั้งของแบรนด์เนมอีกมากมายแบบที่ใช้ตามองปราดเดียวก็นับไม่ถ้วน ไหนจะแบรนด์ชุดกีฬาอีกหลายถุง

“ไนน์...”

“สุขสันต์วันเกิดนะครับ ที่รักของไนน์”

พีชหันมากอดผมไว้แน่น เขาขอบคุณผมนับสิบครั้งเหมือนเด็กดีใจที่ได้ของเล่นก็ไม่ปาน ดีจังที่พีชชอบ

“ปีหน้าไม่ต้องขนาดนี้แล้วนะไนน์ เราไม่ได้อยากได้ของแพงเลย ไนน์ไม่ต้องเสียเงินขนาดนี้เพื่อเราก็ได้ เดี๋ยวเราอยากได้อะไรเราเก็บตังค์ซื้อเอง แต่ขอบคุณมากเลยนะ เกือบทุกอย่างที่อยู่ตรงนี้มันคือของที่เราเคยบ่นว่าอยากได้อะ ไม่คิดว่าไนน์จะใส่ใจจำด้วยซ้ำ แค่พูดผ่าน ๆ เอง”

“พีชเป็นแฟนเรานะ เราอยากให้พีชได้สิ่งที่ดีที่สุด มันไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงเราเลย”

“เดี๋ยวนะ นี่ไนน์ต้องแลกด้วยอะไรหรือเปล่า ป๊าไนน์ตีไนน์อีกไหม?”

รองเท้าคู่ลิมิเต็ดในมือของพีชถูกวางลงกับพื้นทันที พีชกระโจนเข้ามาสำรวจร่างกายผม เปิดเสื้อผ้าดูว่าได้รับบาดเจ็บอะไรไหม สีหน้าดีใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนด้วยความเป็นห่วง

“เราไม่ได้บอกป๊า เราให้อาช่วยซื้อแล้วก็บอกแม่ แม่ให้เงินมาตกแต่งห้องด้วยนะ”

“ห้อง? ห้องนี้?”

“คีย์การ์ดที่เราให้พีชเอาไปเลยนะ นี่ห้องของเรา จะมาอยู่ตอนไหนก็ได้ มันสะดวกกว่าการไปหาเราที่หอไง พีชจะได้ไม่ต้องเดินทางเหนื่อย”

“ให้เราทำไม มันมากไป เราเหนื่อยแค่เดินทางเองไม่เป็นไรหรอก เราไม่อยากให้ไนน์มีปัญหากับที่บ้านนะ”

“เราจะผ่านทุกปัญหาไปได้ถ้าเรามีพีชอะ เราไม่กลัวหรอก”

“ไนน์ดื้อ”

“ถ้าเราไม่ดื้อเราจะทะเลาะกับป๊ามาตั้งห้าหกปีได้ยังไง”

“เฮ้อออ มีแฟนรวยขนาดนี้เราทำตัวไม่ถูกเลย มันเกินตัวเด็กม.5 ไปมาก”

“เด็กม.5 แล้วยังไง ม.5 ก็แฟนเรา”

นอกจากรองเท้าที่ผมซื้อให้ พีชก็ไม่กล้าแกะของขวัญชิ้นอื่นเลย อย่างว่าแหละเขาชอบรองเท้ามากเลยเลือกที่จะหยิบมาดูก่อน แล้วก็บ่นว่าอย่างอื่นต้องแพงแน่ ๆ เขาไม่กล้าใช้ และเป็นผมเองที่จัดการเปิดถุงทุกชิ้น กล่องทุกกล่องออกมาจนหมด ที่จริงแล้วของมันเยอะกว่าที่ผมคิดทีแรกด้วยซ้ำ หลายชิ้นผมก็ซื้อที่ไทยนี่แหละ ซื้อเพิ่มให้เขา ควักเงินเก็บของตัวเองตั้งแต่ม.ต้นออกมาใช้เลยนะ รอบนี้ผมก็หมดตัวแล้วจริง ๆ

“นี่โทรศัพท์นี่ ซื้อมาทำไม?”

“ให้พีชไง ของพีชไม่ค่อยดีแล้ว รอบก่อนที่เอาไปซ่อมกลับมาลำโพงก็ไม่ค่อยได้ยินไม่ใช่เหรอ ใช้เครื่องใหม่เถอะนะเราจะได้คุยกันสะดวกขึ้น”

“ไนน์ นี่มันเป็นแสนแล้วนะ เราไม่เอาแล้ว”

“เราให้พีชก็เอาเถอะ”

ใครบอกแสนเดียวล่ะครับ ซื้อไปซื้อมาก็เกือบสามแสนแล้ว พอพูดถึงจำนวนเงินที่เสียไปผมก็สะอึกอยู่เหมือนกัน ทั้งชีวิตผมยังไม่เคยซื้ออะไรให้ตัวเองมากขนาดนี้เลย แต่ไม่เป็นไร ผมไม่ได้ใช้เงินเสียเปล่าสักหน่อย ก็ซื้อให้แฟนนี่ครับไม่ใช่คนอื่น

ผมให้พีชลองเสื้อผ้าที่ผมซื้อให้อีกหลายชุด ซึ่งมันเข้ากับพีชมาก เท่มากเลยแฟนผม หล่อมากครับ ส่วนรองเท้าที่ผมซื้อให้พีชใส่ได้ทุกคู่ เหมาะกับพีชทั้งหมด

“ขอบคุณไนน์มากเลยนะ ของพวกนี้พูดตามตรงว่าต่อให้เราเรียนจบ มีการมีงานทำก็ไม่รู้จะมีปัญญาซื้อให้ตัวเองได้หมดไหม”

“ไนน์มีเราแล้วนะ อยากได้อะไรขอแค่พูด เราหามาให้พีชได้ทุกอย่าง”

“พีชรักไนน์นะครับ ไม่ได้บอกรักเพราะไนน์ซื้อของแพง ๆ ให้พีช แต่รักเพราะรักจริง ๆ ไนน์คือความสุขของพีชนะ เป็นคนที่ยิ้มสวยที่สุดในโลกด้วย”

จู่ ๆ พีชก็คลานมากอดผมที่นั่งมองเขาอยู่บนโซฟา ใบหน้าหล่อเอียงลงซบบนตักผมไว้ นี่ถ้าพีชพนมมือไหว้ก็จะเหมือนลูกไหว้แม่เข้าไปใหญ่

“สัญญาได้ไหมว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอด”

“สัญญา”

เขารีบเกี่ยวก้อยผมทันทีราวกับจะตอกย้ำสิ่งที่พูด และใช่ครับ ผมเชื่อ เชื่อว่าเขาจะไม่ไปไหน

“ที่ตรงนี้ ของทุกอย่างเป็นของพีชทั้งหมด พีชอยากทำอะไรไม่ต้องเกรงใจเรา อยากได้อะไรก็ซื้อมาไว้ได้เลย มันคือที่ของพวกเรานะ”

“ไนน์ก็เป็นของพีช เป็นของพีชคนเดียว”

“อื้ม เราเป็นของพีช”

 

END TALK

______________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

ฮืออออออออออออออออออ เขารักกันจังเลยอ่าาาา ยอมใจความเปย์แฟนเด็กของไนน์ อะไรก็ให้ได้หมดเลย ต้าวเด็กม.5 นี่ถึงกับไปไม่เป็นเลย พีชต้องรักไนน์มาก ๆ น้าาา 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น