ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 5 ลูกอยากเล่นด้วย

ชื่อตอน : บท 5 ลูกอยากเล่นด้วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2563 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 5 ลูกอยากเล่นด้วย
แบบอักษร

หลายวันต่อมา... ไอเดียร์นั่งทานอาหารง่ายๆสำหรับคุณแม่หลังคลอดที่เธอลงมือทำด้วยตัวเอง โชคดีที่ลูกชายคลอดง่ายจึงสามารถคลอดแบบธรรมชาติได้ทำให้เธอไม่ต้องผ่าคลอด แผลจึงหายเองได้เร็ว

 

"ขอบคุณที่ดูลูกให้นะ นายไปทำงานต่อเถอะ" ไอเดียร์กลับเข้าห้องมาอีกครั้งหลังฝากลูกน้อยให้เจอาร์ช่วยดู เธอรู้สึกถูกชะตากับเขาราวกับพี่ชายอีกคน ทว่าอีกฝ่ายกลับพยายามเว้นช่องว่างให้เกียรติเธอเสมือนเจ้านายอีกคนทั้งที่ความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่เลย

 

"คุณหนูหลับเก่งนะครับ ตั้งแต่นั่งเฝ้ามายังไม่ตื่นหรือว่าร้องเลย" เจอาร์ดันตัวลุกขึ้นยืนคืนตำแหน่งนั่งข้างๆให้กับผู้มาใหม่

 

"เด็กก็แบบนี้เเหละ กินแล้วก็นอน อีกสองสามเดือนก็เริ่มเล่นกับผู้ใหญ่ได้แล้ว"

 

"ถ้านายใหญ่กับภรรยาได้มาเห็นคงไม่ยอมให้คุณเอาหลานพวกท่านกลับแน่"

 

"นายหมายถึง... พ่อแม่ของชาริทน่ะเหรอ" ไอเดียร์เดินเข้าไปหย่อนสะโพกลงบนขอบเตียงเบาๆ กลัวมันจะสะเทือนถึงเจ้าตัวเล็กพานให้ตื่นขึ้นมางอแงได้

 

"ครับ พวกท่านอยากได้ทายาทจากลูกๆแล้ว"

 

"เรื่องนี้ท่านทั้งสองยังไม่รู้ใช่ไหม"

 

"ครับ" หญิงสาวโล่งมาในระดับหนึ่ง การตัดสินใจเดินเข้ามาขอความช่วยเหลือเพราะมั่นใจว่าชาริทคงไม่เต็มใจยอมรับลูก หากเวลาต้องแยกจากกันอย่างน้อยก็ไม่จำเป็นต้องอาลัยอาวรณ์ ลูกน้อยก็เป็นของเธอเเต่เพียงผู้เดียว

 

"แล้วท่านยังไม่มีหลานสักคนเหรอ"

 

"..."

 

"เอ่อ... ฉันลืมไปว่ามันเป็นเรื่องภายในครอบครัว" ไอเดียร์ยิ้มแห้งเมื่อเจอาร์เงียบไป

 

"ทำไมทำปากแบบนั้นล่ะ" เจอาร์หน้าตาตื่นเมื่อเห็นทารกน้อยอ้าปากคล้ายลูกนกรอแม่มาป้อนอาหาร

 

"คงถึงเวลาป้อนนม"

 

"งั้น เดี๋ยวออกไปรอหน้าห้อง มีอะไรเรียกได้ตลอดนะครับ อ้อ! นายมีเรื่องจะคุยกับคุณไว้ให้นมคุณหนูเสร็จค่อยลงไปก็ได้" เจอาร์รู้งานรีบแจ้งแล้วเดินออกไป คงไม่เหมาะหากเขาจะนั่งเฝ้าระหว่างเธอให้นมลูก

 

ไอเดียร์ละสายตาหันมาให้ความสนใจกับลูกน้อย เธอช้อนเด็กชายที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อขึ้นมาแนบอกแล้วอุ้มด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างเลิกเสื้อขึ้นเหนือเนินอกอวบอิ่ม ป้อนยอดถันเข้าปากน้อยลูกชายอย่างอ่อนโยน ทั้งที่ไม่ได้เต็มใจให้กำเนิดตั้งแต่แรกกลับกลายเป็นว่าตอนนี้แทบไม่อยากห่างลูกเลยเเม้เพียงเสี้ยวนาที

 

"หิวขนาดนั้นเลยเหรอลูก หืม?" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามลูกน้อง มองใบหน้าจิ้มลิ้มปลายจมูกเชิดโด่งอย่างหลงใหล เพราะมัวแต่ให้ความสนใจกับลูกน้อยจนไม่ได้ยินเสียงเดินของใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง

 

ไอเดียร์ชะงักไปเมื่อเห็นชาริทยืนกอดอกมองเธอกำลังให้นมลูกสายตานิ่ง ไม่มีความรู้สึกใดๆผ่านแววตาคู่นั้น

 

"มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่" คนให้นมลูกอยู่ถามตะกุกตะกัก

 

"ไอ้เจมันไม่ได้บอกรึไง ว่าฉันมีธุระจะคุยด้วย"

 

"บอก แต่ฉันยังไม่ว่าง"

 

"จะอ่อยอีกนานไหม"

 

"นี่! ใครใช้ให้นายมายืนรอแบบนี้เล่า ไม่เห็นรึไงว่าให้นมลูกอยู่" ไอเดียร์รีบกระเถิบตัวหันหลังให้ทั้งอายทั้งโมโหที่เขาเข้ามาอย่างไร้มายาทในเวลาเดียวกัน

 

"แล้วหันหลังทำไม แบนเหมือนไม้กระดานฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะ" เขาเหน็มแนมเสียงเรียบ ทำให้คนที่กำลังป้อนนมลูกอยู่ก้มมองอกอวบอิ่มของตนในทันที

 

"ก็ใหญ่อยู่นะ"

 

"ฉันจะไปอังกฤษสักห้าหกวัน อยากได้อะไรก็บอกไอ้แม็กมือซ้ายของฉันแทนแล้วกัน"

 

"นายถอดแขนซ้ายไว้ได้ด้วยเหรอ" ไอเดียร์เอี้ยวหน้ากลับไปเอาคำตอบ สีหน้าของเธอมันบ่งบอกว่าเข้าใจแบบนั้นจริงๆ ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่เมื่อชาริทตีหน้าผากสองทีคล้ายกับเรียกสติ

 

"ฉันหมายถึงลูกน้องฉัน" เขาพยายามพูดด้วยความใจเย็นทั้งที่สีหน้ามันไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย

 

"อ่อ" เมื่อเข้าใจกระจ่างแจ้งหญิงสาวจึงเรียกหันกลับมาก้มมองลูกน้อยเมื่อปากเล็กหยุดการดูดดื่ม จึงวางลูกลงบนเบาะนุ่มแล้วดึงเสื้อปิดเต้าอวบลง

 

"แง้~" ทารกน้อยตะเบ็งเสียงร้องดังลั่นทันทีที่ผู้เป็นแม่ตั้งท่าจะลงจากเตียง ทำเอาไอเดียร์แทบไปไม่เป็นเมื่อไม่รู้ว่าเผลอทำตัวแบบไหนให้ลูกน้อยต้องร้องงอแง

 

"ทำไมลูกร้อง" ชาริทเดินเข้าหยุดตรงปลายเตียงมองลูกชายร้องหน้าดำหน้าแดงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

"ฉันจะรู้ไหม" แม่ลูกอ่อนหน้าเจื่อนลงไปชั่วขณะ สัญชาตญาณความเป็นแม่บอกให้เธอรีบช้อนลูกน้อยขึ้นมาอุ้มตบสะโพกน้อยเบาๆ ไอเดียร์ไม่รอช้ารีบช้อนลูกชายขึ้นมาแนบอก "โอ๋... ไม่ร้องนะครับคนเก่งของแม่ จุ๊ๆๆ"

 

"แง้!" เสียงทารกตะเบ็งลั่นห้องยังไม่มีท่าทีว่าจะเงียบลง ผู้เป็นพ่อได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ถึงลูกจะไม่ได้เกิดจากความรักแต่เลือดเนื้อในตัวตนของเขาทำให้ชาริทเองก็รู้สึกสงสารลูกทั้งที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

 

"ทำไงดี" ไอเดียร์เงยหน้าถามเสียงเครียด ตบก้นน้อยก็แล้ว ปลอบโยนก็แล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าลูกของเธอจะเงียบลง

 

"ส่งมา เดี๋ยวฉันอุ้มเอง"

 

"นายอุ้มเป็นเหรอ เดี๋ยวลูกก็หลุดมือหรอก" เธอมองเขาสายตาไม่ไว้วางใจ พวกมาเฟียคงมือหนักกันทุกคนจะมายกเด็กตัวเล็กๆมีหวังได้หลุดมือแน่ๆ

 

"ส่งมา... ฉันไม่ปล่อยให้ลูกตัวเองตกหรอก" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาสีหน้าจริงจัง เมื่อเห็นไอเดียร์ชั่งใจอยู่นาน จึงอาศัยจังหวะนั้นช้อนตัวทารกน้อยในอ้อมมาจากอ้อมเธอได้สำเร็จ

 

"ลูก!" เธอร้องเสียงหลง หัวใจแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายชาไปทั้งตัวกลัวว่าเขาจะทำลูกหลุดมือ แต่ก็ต้องถอนลมหายใจพรืดยาวอย่างโล่งอกในเวลาต่อมา หลังพบว่าเขาสามารถช้อนทารกในท่าที่ถูกต้อง

 

"เงียบแล้วเห็นไหม" เขาพูดเสียงเรียบพลางก้มมองลูกชาย ดวงตากลมคลอน้ำใสๆรอบดวงตากำลังมองขึ้นมาที่เขาเช่นกัน ผิวพรรณขาวเนียนบวกกับปลายจมูกโด่งราวกับเขาในวัยเด็ก ทว่าดวงตาคู่นั้นได้แม่มาเต็มๆ

 

"เงียบจริงด้วย" หญิงสาวคลี่ยิ้มคลายกังวล

 

"..."

 

"สงสัยลูกอยากเล่นกับนาย" คำพูดของไอเดียร์ทำให้ชาริทดึงสีหน้ากลับมาเคร่งขรึม

 

"ฉันไม่ชอบเด็ก ...เอาคืนไป" ไม่พูดเปล่าเขายังยืนลูกชายคืนให้ ความงุนงงทำให้เธอรีบรับเอาลูกชายกลับคืนสู่อ้อมกอดแล้วพากลับไปวางบนเบาะอีกเช่นเคย ครั้นจะหันกลับมาอีกทีชายหนุ่มเจ้าของบ้านก็เดินออกไปจากห้องแล้ว

___________________________________

เทียร์ทำอีบุ๊คไปด้วยลงเรื่องหลักไปด้วย ยังไม่มีเวลาลงได้ทุกวันน้าาา

 

ความคิดเห็น