ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 49

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 793

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
49
แบบอักษร

 ใบหม่อนนอนฟังหัวใจคนตัวโตที่ทำตัวเป็นฟูกนุ่ม ๆ ให้หล่อนทั้งคืน อยู่ ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น จนหล่อนต้องเงยหน้าขึ้นมอง เห็นสามีทอดตามองมาอย่างอ่อนโยน 

            “พี่ตะวัน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” 

            “เปล่าครับ” 

            “ทำไมหัวใจพี่ตะวันเต้นแรงจังคะ” 

            “สงสัยทำงานหนัก” 

            “อะไรหนักคะ” 

            “ถูกลูกหมูทับ” 

            “พี่ตะวันน่ะ...” ใบหม่อนทุบกำปั้นลงที่หน้าอกคนปากเสีย  บังอาจ หาว่าหล่อนอ้วนเป็นลูกหมู 

            “โอ๊ย...จะฆ่ากันรึไง” 

            “ฮึ...” ใบหม่อนงอน หันไปเรียกอชิที่นอนอยู่บนเตียง 

            “ฉันตื่นแล้ว  รอลูกหมูอาบน้ำเสร็จก่อน” 

            “ไอ้อชิ” ใบหม่อนคว้าหมอนตีคนช่างพูดไม่ยั้ง ส่วนคนโดนตีกับคนต้นเหตุนอนหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง 

            “วันนี้ทั้งสองคนรอพี่อยู่ที่สำนักงานก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปจัดการธุระในไร่ก่อน สาย ๆ จะพาไปเล่นน้ำ” 

            “ไม่ต้องห่วงค่ะ  พี่ตะวันไปทำงานเถอะ เดี๋ยวใบหม่อนไปกันเอง” 

      “จะไปกันตามลำพังได้ยังไง ถึงอยู่ท้ายไร่เราเองก็เถอะ แต่ตรงนั้นมันเปลี่ยว  ไม่ค่อยมีคน” 

            “เอาเถอะค่ะ  เดี๋ยวคุยกับพู่ พี่ตะวันรีบไปเถอะค่ะ” ใบหม่อนรุนหลังสามี ให้ไปทำงาน  หล่อนไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เขาเสียงานเสียการ 

            “ก็ได้จ๊ะ พี่จะสั่งให้พู่มาหาก็แล้วกัน” 

            “ขอบคุณค่ะ” ใบหม่อนเดินเข้าไปเกาะบ่า เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบคนตัวโตอย่างเอาใจ 

      “ฝากไว้ก่อนเนอะ ชอบยั่วดีนัก” ตะวันกระซิบ เขารู้นิสัยยัยตัวแสบดี 

            “โอ๊ย ๆ ๆ ๆ.....ร้อน” เสียงอชิแหวกอากาศอย่างเหลืออด 

            “เป็นอะไรยะ” 

            “ตาร้อน” อชิพูดพลางทำมือพัดโบกเพื่อคลายความร้อน 

  

            พู่ขับรถกระบะมาบริการนายหญิง ตามคำสั่งของนายตะวัน หลังจากกำชับนักหนาให้มันรูดซิปปากให้สนิท แถมคาดโทษไว้อีกต่างหาก ทำเอาไอ้พู่เซ็ง...คันปากยุบยิบไปหมด 

            “ใบหม่อนฉันว่าถ้ามีจักรยานคงสนุกนะ เช้า ๆ แบบนี้ขี่จักรยานกินลมชมธรรมชาติ ฉันว่าเวิร์คแน่นอน” อชิออกความเห็น 

            “จริงด้วยอชิ พอมีจักรยานให้ยืมไหมจ๊ะ” ใบหม่อนหันไปถามพู่เสียงหวาน 

            “อืม...มันก็มีว่างอยู่คันนึง ของพู่เองแหละครับ” 

            “ก็ได้จ๊ะ ขอยืมหน่อยนะ” 

 

      พู่วิ่งกลับไปปั่นจักรยาน พอมาถึงก็ยกขึ้นท้ายรถกระบะ 

            “เดี๋ยวพู่ จะทำอะไรน่ะ” ใบหม่อนร้องถาม 

            “ก็เอาจักรยานขึ้นรถไงครับนายหญิง ไม่อย่างนั้นเราไปกันไม่หมด” พู่บอกอย่างภูมิใจ ในความฉลาดของตัวเอง เพราะมันคิดมาตลอดว่าจะทำยังไงให้ไปกันได้หมด ในเมื่อจักรยานนั่งได้แค่สองคน 

            “ว้าย ! ตาพู่ ช่างคิดเนอะ” อชิจีบปากจีบคอชมเชย 

            “ไม่ต้องเลย เอาลงมา ฉันไปกับอชิสองคนก็ได้” ใบหม่อนสั่ง 

            “แต่นาย ให้ผู้คอยดูแลนายหญิง” 

            “ไม่เป็นไรจ้า ฉันไม่ได้ไปไหนไกล” ใบหม่อตัดบท 

 

            “อชิปั่นเป็นคนขี่จักรยาน ถึงแม้จะมีใบหม่อนซ้อนท้าย แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหา ด้วยใจที่เป็นหญิง แต่ร่างกายหล่อนก็แข็งแรงอย่างชาย ใบหม่อนเป็นคนคอยบอกทาง เริงร่ากันมาก ขนาด อชิที่บอกว่าชอบแสงสีมากกว่ายังยิ้มไม่หุบ ถูกใจกับอากาศสดชื่นยามเช้า  ทั้งคู่ปั่นจักรยานมาจนถึงบริเวณท้ายไร่ ที่มีธารน้ำไหลผ่าน ถึงแม้จะไม่ใช่น้ำตกจากผาสูง แต่แอ่งน้ำใสแจ๋วนั่นมันก็น่าลงเล่นให้ชุ่มฉ่ำปอด 

 

            อชิกับใบหม่อนยังไม่ทันได้ลงเล่นน้ำ ก็แว่วเสียงรถยนต์แล่นเข้ามา 

            “สงสัยพู่จะตามมา” อชิเดา 

            “ไม่น่าจะใช่ เสียงรถไม่คุ้น  เราแอบก่อนดีกว่า” ใบหม่อนดึงอชิแอบหลังพุ่มไม้ ส่วนจักรยาน ทั้งคู่เอาแอบไว้แต่แรกแล้วเพราะกลัวหายตามความเคยชิน ของอชิที่มักหวงข้าวของดูแลอย่างดี 

 

            ทั้งคู่เงียบเสียงลง เมื่อรถคันนั้นแล่นเข้ามาใกล้ และจอดไม่ไกลจากที่ทั้งคู่ซุ่มอยู่  ชายหนุ่มผิวเข้ม รูปร่างผอมบาง รอยสักเต็มตัว ก้าวลงมาจากรถ  เขาเดินไปเดินมา ก่อนจะยืนพิงสะโพกกับหน้ารถ ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างใจเย็น เหมือนต้องการฆ่าเวลาเพื่อรออะไรสักอย่าง 

            “ฮัลโหล....ครับพี่” ชายคนนั้นรับโทรศัพท์แล้วก็กวาดตาดูที่แอ่งน้ำเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง 

            “ไม่เห็นมีนี่ครับ...เดี๋ยวพี่....แต่ผมนัดลูกค้าไว้แล้ว” เขาพูดเหมือนผิดหวัง แต่ก็นิ่งฟังอยู่พักใหญ่ 

            “ก็ได้ งั้นคืนนี้นะพี่” พูดจบ ผู้ชายคนนั้นก็ทิ้งบุหรี่แล้วใช้เท้าขยี้ ก่อนจะขึ้นรถขับออกไป 

ความคิดเห็น