ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4
แบบอักษร

เรือนร่างงามระหงในชุดกระโปรงพลิ้วไหวสีแดงสด เดินกรุยกรายบนรองเท้าส้นสูงปร๊ดก้าวเดินอย่างมั่นใจลงจากห้องบนคอนโดหรูที่ยังไม่รู้ว่าเดือนหน้าจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเช่า  หญิงสาวลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาด้วยสองใบอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายตามสไตล์นางแบบ

ปานอัปสรกวาดสายตาภายใต้กรอบแว่นเก๋ไก๋อันใหญ่  ไม่พบเจ้าหนี้ที่นัดไว้ จึงยกนาฬิกาหรูขึ้นดูอีกครั้ง แทบจะกลั้นใจนับถอยหลัง  อีกสองนาทีถ้าไม่มาถือว่าทุกอย่างโมฆะ  หล่อนไม่ได้เป็นฝ่ายผิดนัด  จะกลับขึ้นไปกินบะหมี่ หนี้ก็ไม่ต้องจ่าย  รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้างาม...สาม...สอง....หนึ่ง....หญิงสาวหมุนตัวกลับขยับจะเดินเข้าลิฟต์ ....

“โอ๊ะ....อูยยย...” ปานอัปสรซู๊ดปากด้วยความเจ็บ ที่ชนเข้ากับปลายคางแข็ง ๆ ของใครบางคน

“ซุ่มซ่าม...” เสียงทุ้มต่ำ เอ่ยออกมาจากผู้ชายเรือนร่างสูงใหญ่ ขนาดปานอัปสรที่สูงถึงหนึ่งร้อยหกสิบแปดยังสูงได้แค่ปลายคางของเขา  หล่อนสูงน้อยกว่าเพื่อนนางแบบอีกหลายคน ถึงแม้จะไม่ด้อยกว่ามาตรฐานหญิงไทยก็ตามทีแต่ด้วยความที่เธอคือนางแบบอาชีพจึงต้องตะเกียกตะกายอยู่บนรองเท้าส้นสูงตลอดเวลาจนเป็นความเคยชิน

“นี่คุณ.!..” ปานอัปสรกำลังจะอ้าปากต่อว่า  แต่ก็ต้องตาค้างสวรรค์พังครืนในชั่วพริบตา เพราะผู้ชายตรงหน้าคือเจ้าหนี้หนุ่มหล่อ ที่ยืนกอดอกเป็นกำแพงหิน ถึงแม้เขาจะอยู่ในลุคที่แตกต่างจากเมื่อตอนบ่ายราวกับหนุ่มชาวไร่ แต่หล่อนก็จำเขาได้ดี

“คิดจะเบี้ยวหนี้?” สายตาคมปราบกวาดไล่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า  สมกับคำว่านางฟ้านางสวรรค์จริง ๆ .......ริมฝีปากบิดโค้ง หัวเราะหึหึ ในลำคอ

“เปล่า...ใครเบี้ยว..ไม่มี้..ไปกันเถอะค่ะ..คุณ......”

“อลัน...” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับยื่นเอกสารปากกาไปตรงหน้าหญิงสาว

“อะไรคะ”

“สัญญาจ้างงาน  เดือนละแสน”

ปานอัปสรคำนวณอย่างว่องไว  เดือนละแสนสิบเดือนพอดิบพอดี ถึงตอนนั้นข่าวคงซาไปมากแล้ว ค่อยกลับมาทำงานก็ยังไม่สาย  หญิงสาวยิ้มกริ่มคว้าเอกสารมาเซ็นต์โดยไม่เสียเวลาอ่านสักนิด...พอส่งคืน เจ้าหนี้หนุ่มก็หันลังเดินนำออกไปไม่พูดไม่จา

ปานอัปสรเดินตามชายหนุ่มไป  ในใจก็ค่อนแคะ  ดูเอาเถอะปล่อยให้สาวสวยลากประเป๋าใบโตเดินตามต้อย ๆ  ในขณะที่ตัวเองเดินนำตัวปลิว....ชิ.......เฮ้อ....ฉันจะไปคาดหวังอะไรกันเล่าในเมื่อเขาไม่ชอบผู้หญิง…..น่าเสียดายความหล่อล่ำชะมัด...

“ห๊ะ....รถคุณ”หญิงสาวคาดไม่ถึง  ว่าพาหนะที่เขาขับมารับนั้น เป็นรถกระบะ ขับเคลื่อนสี่ล้อยกสูง ติดกันชนรอบคัน  ความสงสัยสับสนตีกันอึงอลในสมอง ปานอัปสรก้มมองเครื่องแต่งกายของตัวเอง….ก่อนจะถอนหายใจออกมาดัง ๆ

“ทำไม?” สายตาคมดุตวัดมองหน้าอย่างเอาเรื่อง

“ปะ...เปล่าค่ะ” หญิงสาวสั่นหน้า คำถามทั้งหลายแหล่หายวับไปกับท่าทางที่พร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

“ขึ้นรถ....”

“รู้แล้วน่า” ถึงแม้จะหวั่นเกรง แต่หล่อนก็ไม่ใช่คนที่จะสงบปากสงบคำได้นานนัก หญิงสาวลากกระเป๋าไปที่ท้ายรถ พยายามจะยกมันขึ้นไปแต่ก็จนใจเพราะมันหนักและใหญ่โตมาก.....

“ถอยไป” อลันดึงกระเป๋าออกจากมือลูกหนี้สาวอย่างหงุดหงิด  เขาเหวี่ยงมันขึ้นไปนอนกลิ้งอยู่ท้ายกระบะอย่างไม่ใส่ใจ

“โอ๊ย...นี่คุณ...เบาหน่อยสิของ ๆ ฉันไม่ได้บาทสองบาทนะ” ปานอัปสรชักสีหน้านัยน์ตาขุ่นขวาง ตวาดแว๊ดอย่างลืมตัว

อลันไม่ฟังเสียง ก้าวขายาว ๆ ไปเปิดประตูทางด้านคนขับก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงกระหึ่ม เพียงอัปสรลนลานเข้าไปเปิดประตูอีกด้าน  รีบโหนตัวปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเล ไม่เคยมีครั้งใดที่หล่อนจะรู้สึกหมดความภาคภูมิใจกับรองเท้าคู่สวยของหล่อนเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย...นึกโมโหคนตัวโตที่นั่งหน้าตูม  แทนที่จะบอกสักหน่อยว่าจะพาหล่อนไปทำงานที่ไหน  จะได้เตรียมเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้เหมาะสมกว่านี้

“คุณ....เราจะไปที่ไหนกันหรือคะ” หญิงสาวไม่เก็บความสงสัยไว้นาน

“ชายแดน”

“เฮ้ย ! ไม่นะ...หนี้แค่นี้เอง  เดี๋ยวฉันเอากระเป๋า รองเท้าออกไปขายสักสองสามชิ้นก็ใช้หนี้หมดแล้ว....จอด ๆ ๆ เดี๋ยวนี้เลย” นางแบบสาวออกคำสั่งปากคอสั่น  ถ้าถึงกับเอาหล่อนไปส่งขายชายแดน  หล่อนยอมอายเอาของออกขายดีกว่า

“สายไปแล้วแม่คุณ  ไม่ได้อ่านสัญญาหรือไง”

“ไม่ ! ฉันไม่ไปแล้ว จอดรถเดี๋ยวนี้....จอดรถสิ....ไอ้บ้า” ปานอัปสรตะโกนลั่น  หล่อนเริ่มกลัวอกใจสั่นไหวระรัว  เมื่อวานไม่ทันคิดเพราะเห็นเขาท่าทางดีน่าเชื่อถือ  ไม่น่าจะเป็นมิจฉาชีพไปได้

“หยุด ! ไม่เอาไปขายหรอกน่า ผมแค่จะกลับบ้าน” อลันจำเป็นต้องอธิบายก่อนที่ผู้หญิงสติแตกคนนี้จะทำแก้วหูของเขาทะลุไปเสียก่อน

“อ่อ.....บ้านพักตากอากาศที่ชายแดน” ปานอัปสรพยักหน้าหงึกหงัก  คิดไปเองว่าดีเหมือนกัน ได้ไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ  จึงสงบปากสงบคำลงได้

ความคิดเห็น