facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่-25-THE END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 274

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2563 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่-25-THE END
แบบอักษร

ตอนที่-25- 

THE END 

"แล้วทำไมคุณอาถึงไม่ได้คุณแม่ไปครองล่ะค่ะก็ในเมื่ออาโจรักคุณแม่ขนาดนั้น" 

"ก็เพราะว่าอาแพ้ให้กับพ่อของหนูไงคะ" 

"คุณพ่อ ใช่สิไม่งั้นจะมีหนูดาได้ไง"เด็กสาวหัวเราะออกมาคนเดียวอย่างขบขันเมื่อคิดไปถึงข้อนี้ 

"ผู้ชายธรรมดาชนะใจทั้งอาและคุณตาของหนู ตอนนั้นถึงแม้ว่าจะรู้ว่าต้องแพ้แต่ อภิวัตน์ก็สู้ไม่ถอยและคนที่วิ่งเข้ามาห้ามก็คือน้องมา แม่ของหนูดาที่วิ่งออกมาเผชิญหน้าเพื่อชายคนที่รักเหมือนกับหนูดาวันนี้" 

สันจมูกได้รูปถูกนิ้วแกร่งลากผ่านไปมาก่อนที่กายหน้าจะขึ้นคร่อมอยู่ด้านบนอีกครั้ง 

"เพราะอาเห็นความรักที่ทั้งชีวิตอาไม่มีวันได้จากเธอที่มอบให้กับพ่อหนูอาถึงยอมถอย และอาคิดถูกเพราะนั่นจึงทำให้อาได้เจอหนูแม่ดอกดาหลาของอา" 

ดวงตาทั้งสองประสานสบนัยน์ตา ญาลินดาใจเต้นแรงคล้ายกับว่าเธอนั้นกำลังโดนบอกรักเป็นครั้งที่ล้านเด็กสาวเอื้อมมือกอดคล้องคอแกร่งพร้อมกับออกแรงให้โน้มลงมารับจูบดูดดื่มของเธอทั้งหนักหน่วงกระหายอย่างที่โจอาร์เองต้องประหลาดใจเพราะสาวน้อยอ่อนหวานในยามนั้นกลายเป็นแม่เสือสาวกระหายรักในยามนี้ 

"พูดแบบนี้เดี๋ยวหนูดาก็ขย้ำซะเลย" 

"ฮ่าาาา"โจอาร์ไม่เพียงแค่หัวเราะแต่เขานั้นพลิกตัวให้เด็กสาวอยู่ด้านบนพร้อมกับหนุนสองแขนเป็นต่างมองรอชมการแสดงที่น่าตื่นตาตื่นใจ 

"อาอยากโดนขย้ำแรงๆ "คนแก่ขยิบตาส่งกลับ เลือดร้อนสาวในกายพลุ่งพล่านจับแท่งเนื้อขนาดใหญ่ตั้งขึ้นพร้อมกับยกตัวกดสะโพกให้กลีบกุหลาบอ้าอมมังกรยักษ์จนเหลือแค่เพียงพวงสวรรค์ที่ห้วยอยู่ทางด้านหลัง 

"แน่นมากหนูดา"โจอาร์ครางในลำคอพร้อมกับเอื้อมมือประคองสะโพกงอนงามเอาไว้ แต่ญาลินดากับไม่ยอม 

"ดูอย่างเดียวห้ามยุ่งค่ะ" 

ใบหน้าหวานส่ายไปมาสร้างความกระสันเสียวซ่านชายหนุ่มยอมทำตามอย่างว่าง่าย 

จนในที่สุดแรงตัณหาขับเคลื่อนสะโพกงอนงามกดกระแทกเสียงดังกึกก้องไปทั่วห้องเจ้าของแพขนตาหน้าบิดเบี้ยวเหยเกเพราะลำกายหนายาวใหญ่กระแทกชนบ่อผลิตน้ำด้านในจนดัง 

กึก กึก กึก 

แต่ญาลินดากับไม่ยอมหยุดยังคงมีความสุขกับการคุมเกมจนในที่สุดร่างเพรียวบางเอนตัวซบใบหน้าลงกับอกแกร่งหายใจหอบเหนื่อยขมิบตอดปลดปล่อยธารน้ำเป็นรอบที่เท่าไรของวันเธอเองก็ไม่ทราบได้ ไหลย้อยคอเครากับลาวาร้อนที่พวยพุ่งรอบที่แล้วๆของคนแก่หล่อลื่นส่งตัวตนเข้าออก โดยที่โจอาร์นั้นเป็นคนคุมเกมเองบ้าง 

"อ้าาา อาโจ อ้าาาาาา" 

"หนูดาของอาาา ซี้ด แน่นอะไรแบบนี้"เสียงคำรามในลำคอทำกายสาวสั่นสะท้านค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่กำลังซู้ดปากก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนจะอ้าดูดครอบครองยอดอกสีน้ำตาลมือบางลูบไล้ไปตามไรขนหนาอย่างแผ่วเบา 

"หนูดาาาา" 

"หนูชักจะหลงอาโจจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะคะ" 

"งั้นก็จมคา...." 

"อาโจพูดไรอะ"เด็กสาวเอียงอายหลบสายตากรุ้มกริ่ม จนโจอาร์เอ็นดู 

เพี้ยะ เพี้ยะ 

"ตีไหมอะ" 

ญาลินดาสะดุ้งเฮือกกับฝ่ามือหนาที่ฟาดกับแก้มก้นงอนงามอย่างไม่บอกกล่าว 

"จะบอกว่าคาความรักของอา" 

"แดงเปล่าก็ไม่รู้"เด็กสาวบ่นอุบอิบคนเดียวก่อนที่จะร้องครวญครางเสียงกระเส่าอีกครั้งเมื่อเอวหนาขยับถี่รัวกระแทกกระทั้นจนกายสาวเขยื้อนเคลื่อนอยู่บนกายแกร่ง 

พายุกระพือโหมไฟลุกโชน สองร่างนอนกอดก่ายอยู่บนเตียงบ้างก็ราวระเบียง ห้องน้ำโซฟา 

ค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องไม่อาจบดบังเกลียวคลื่นที่ซัดสาดตลอดทั้งคืนได้ 

3เดือนต่อมา 

"หนูลินดากำลังจะกลับค่ะ รักสิคะ อาโจบ้า" 

"แหมคนมีความรัก" 

"ทำอย่างกับว่าตัวเองไม่มี"ญาลินดาแกล้งแซวเพื่อนรักที่เดินไม่รอราวกับว่าไปโกรธใครมาก่อนที่จะชนเข้ากับเพื่อนของเธอที่หยุดยืนตัวแข็งชะงักกึกอยู่ตรงนี้ 

"ผักบุ้งเจ็บนะ หยุดก็ไม่บอกแค่เก็บโทรศัพท์แป๊บเดียว"มือบางลูบไปตามหน้าผากของตนก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น แต่แล้วก็ต้องมีใบหน้าสงสัยปรากฏบนใบหน้าตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าเอเดนลูกน้องคนสนิทของโจอาร์ชายคนรักที่อายุคราวพ่อของเธอมายืนอยู่ตรงนี้ แต่นี่ไม่ได้ทำให้ญาลินดาตกตะลึงได้เท่ากับชุดหมีที่เขาใส่ พร้อมกับเดินตรงมาอุ้มตัวผักบุ้งเพื่อนรักลอยเคว้งกลางอากาศท่ามกลางสายตาของผู้คนในรั้วมหาลัยที่จ้องมองด้วยความอยากรู้และเสียงหวีดร้องของผักบุ้งที่ดังไม่หยุดไปตลอดทางจนสุดท้ายก็หายไปพร้อมกับรถที่แล่นไปตามท้องถนน 

มาไวไปไว อะไรวะ แต่เดี๋ยวนะงั้นอาโจก็ต้องมาด้วยสิ ตาคมมองหาชายคนรักของเธอที่กลับประเทศตัวเองไปตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อนอย่างโหยหาแต่กับพบกับความว่างเปล่า ได้แต่เดินจิตใจห่อเหี่ยวไปที่รถและตรงกลับคอนโดในทันที 

อิจฉาผักบุ้งมีแฟนมาลักพาตัวถึงที่แต่เรากับมองไม่เห็นแม้แต่เงา ถึงจะรู้สึกน้อยใจแต่ญาลินดาก็ไม่เก็บมาเป็นอารมณ์เพราะรู้ว่ายังไงชายคนรักที่อายุน้อยกว่าพ่อตนสองปีก็มาไม่ได้อยู่ดี 

"เฮ้ออออ" 

เจ้าของแพขนตาหนาถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะแตะคีย์การ์ดเดินเข้ามาในห้องอย่างอ่อนแรง อยากเห็นหน้าจัง 

แกร็ก 

เสียงอะไรอะตากลมโตเบิกกว้างรีบคว้าแจกันที่อยู่บนโต๊ะเดินไปที่ห้องครัวก่อนจะชะงักใจเต้นระรัวจนมือไม้อ่อนทำแจกันในมือร่วงหล่น 

พรึบ 

"เกือบไปแล้ว" 

มือหนารีบวางแจกันไว้ที่โต๊ะก่อนจะยืนเก๊กท่าต่อหน้าเด็กสาว 

น้ำเสียงก้องกังวานพร้อมกับใบหน้าที่คมคายไม่ได้ทำให้ใจของญาลินดาเต้นแรงเลือดในกายสูบฉีดพุ่งพล่านได้มากเท่ากับ กายหนาที่อยู่ในชุดวันเกิดกับแท่งเนื้อยาวใหญ่ที่กำลังชี้หน้าของเธอ 

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะเมียของอา" 

"อาโจ"เด็กสาววิ่งกระโดดกอดเกาะก่ายเรียวขาขาวรัดเอวหนาอย่างดีใจพร่อมกับพรมจูบไปทั่วใบหน้าที่มีเคราสากอย่างโหยหาคิดถึงจนเกินจะบรรยาย 

"ก็อาสิคะคิดว่าใคร"โจอาร์แกล้งว่าขยับใบหน้าคลอเคลียกับแก้มขาวสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาว 

"มาได้ไง" 

"ก็รีบเคลียร์งานมาหาเมียตัวน้อย"มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังที่มีชุดนักศึกษาขวางกั้นก่อนที่จะปลดตะขอบราเซียของเธออย่างรวดเร็ว"คิดถึงจังเลยอยากฟัดให้หายคิดถึง" 

"ก็จัดเลยสิคะ" 

เป็นคำเชิญชวนที่กระเส่าซ่านจนคนฟังกระตุกยิ้ม 

"ชดเชยสองเดือน ไม่ต้องนอน" 

"3วัน3คืนหนูดาก็ไหวนะคะ" 

THE END 

 จบแย้วววว จบสักที มีตอนพิเศษของผักบุ้งในเล่มนะคะ 

ขอบคุณที่ทุกคนรอไฝถึงแม้ว่าจะทิ้งไปนาน ตอนนี้จบแล้วนะคะ 

ขอบคุณคอมเมนต์ทุกคอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้ไฝได้มากๆค่ะ 

ความคิดเห็น