ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 47

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 745

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2563 07:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
47
แบบอักษร

 “นี่ยัยใบหม่อน เชื่อไหม ฉันอยู่เชียงใหม่ยังไม่เคยมาเที่ยวดอยสักครั้งเลย” อชิบอก ราวกับการมาครั้งนี้ต้องเสียสละอย่างใหญ่หลวง 

           “เหรอ แกมัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหนล่ะยะ ถึงได้พลาดที่สวย ๆ แบบนี้” ใบหม่อนค่อนว่า 

          “ฉันยอมรับว่ารักสบายอยู่กับแสงสีดีกว่าป่าเขา” 

           “อ้าว แล้วทำไมแกถึงได้รบเร้าอยากมานัก” 

           “คิดถึงสามีแกมั้ง” 

           “ไอ้อชิ!” 

           “ฉันล้อเล่น ฉันอยากมาเที่ยวแต่ให้อยู่เลยล่ะก็ไม่ไหว” 

           “ฉันคิดผิดไหมเนี่ย” 

           “เออน่า...ฉันรู้..ของเพื่อนแบ่งกันได้” 

           “อุ๊บส์...ฉันพูดอะไรออกไป” อชิยังแหย่เพื่อนไม่เลิก 

          “อู๊ย...ดูสิ ป้ายบ้านไร่ใบหม่อน..ถึงแล้วใช่ไหมแก...น่ารักอ่ะ” 

  

         รถตู้แล่นเข้าสู่เขตบ้านไร่ใบหม่อนช้า ๆ อชิชะเง้อดูอย่างสนใจ ใบหม่อนเห็นรถสามีจอดอยู่ที่สำนักงาน จึงให้แวะที่นั่น เพราะใกล้เวลาเลิกงานแล้วด้วย ส่วนอาหารและกระเป๋าเสื้อผ้า คนขับรถอาสา เอาไปเก็บให้ที่บ้านพัก โดยแวะรับพู่ที่เดินอยู่หน้าสำนักงานพอดี 

           “นายหญิง” พู่ร้องเรียกอย่างดีใจใบหม่อนยกนิ้วเป็นเชิงบอกให้เขาเงียบเสียง และสั่งให้พู่พาคนรถเอาของไปเก็บที่บ้านพัก ส่วนใบหม่อนและอชิ ย่องเข้าไปในสำนักงานเงียบ ๆ กะจะเซอร์ไพรส์คนที่อยู่ข้างใน 

           “พี่ตะวันขา” ใบหม่อนส่งเสียงหวานเข้าไป นึกว่าไม่มีใครอยู่ บังเอิญเห็นตะวันก้มอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ราวกับกำลังจะเก็บของอยู่ 

           “ใบหม่อน มาได้ไงครับ”ตะวันหน้าเหวอ วางตัวไม่ถูก  

           “สวัสดีฮ่ะพี่ตะวัน” 

           “สวัสดีครับ” 

           “นั่น !” ใบหม่อนตาเบิกกว้าง นึกไม่ถึงว่าหลังโต๊ะทำงาน จะมีผู้หญิงสาวสวย อีกคนนั่งอยู่กับพื้น 

           “เอ่อ...รินออกไปก่อน” ตะวันแก้ไขสถานการณ์ด้วยการให้หมวดรินรีบออกไป ก่อนที่จะมีการซักถามกันบานปลายใหญ่โต 

           “เป็นไง เซอร์ไพรส์ไหมแก” อชิกระซิบถามเพื่อน ที่ยังยืนนิ่งเป็นรูปปั้น  

           “กลับ”  

           “ใบหม่อน มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะครับ” ตะวันปรี่เข้ามากอดร่างบางไว้แนบอก หญิงสาวยังนิ่ง ไม่ปริปาก  

           “พี่รักใบหม่อนของพี่คนเดียวนะคนดี อย่าเป็นแบบนี้สิครับ มันไม่มีอะไรจริง ๆ” ชายหนุ่มพร่ำบอกรัก ทั้งกอด ทั้งหอม ทำเอาอชิ ที่ยืนดูอยู่ อายม้วนบิดไปบิดมา ราวกับเป็นคนที่ถูกบอกรักเสียเอง 

           “จริง ๆ นะคะ”  

           “จริงสิจ๊ะ” 

           “แล้วเขาเป็นใครคะ” ใบหม่อนแหงนหน้ารอคอยคำตอบจากสามี 

           “คนงานใหม่ พี่ให้มาช่วยทำงานวิจัย” 

           “งานวิจัย?” 

           “อืม...ต้องทำเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์น่ะ” ตะวันโกหกเอาตัวรอดไป เพราะจำเป็นต้องรักษาความลับ 

           “แล้วลงไปนั่งทำอะไรกันคะ ข้างล่างน่ะ” 

           “รื้อเอกสารอยู่ เห็นไหม ยังกองอยู่เลย” ชายหนุ่มชี้ไปที่กองเอกสารบนพื้นห้อง 

           “งั้นก็ช่างเถอะค่ะ ใบหม่อนก็ไม่อยากทะเลาะกับพี่ตะวันเหมือนกัน” 

           “แล้วนี่จะมา ทำไมไม่โทรมาบอกพี่ล่ะครับ จะได้ไปรับ” 

           “ยัยใบหม่อนอยากมาเซอร์ไพรส์พี่ตะวันฮ่ะ” อชิแย่งบอก 

           “เซอร์ไพรส์จริง ๆ ด้วย” ตะวันยิ้มเขิน ๆ อชิคงเห็นหมดแล้วว่าเขาแสดงอะไรออกไปบ้าง 

           “คุณแม่ให้คนมาส่ง จัดอาหารที่โรงแรมมาชุดใหญ่เลยค่ะ” 

           “ใบหม่อนหิวแล้วหรือครับ” 

           “ยังค่ะ” 

           “ถ้าอย่างนั้นอยากไปเที่ยวไหนก่อนครับ อชิ” ตะวันแลเลยมาที่อชิ เปิดโอกาสให้แสดงความต้องการอย่างเจ้าบ้านที่ดี 

           “ไปไหนก็ได้ฮ่ะ ขอให้มีพี่ตะวัน” 

           “ฉันคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ย ไม่น่าพาแกมาเล้ย” ใบหม่อนบ่น 

ความคิดเห็น