ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 46

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2563 06:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
46
แบบอักษร

   ตะวันขับรถมาถึงไร่ เขาแวะเข้าสำนักงานเป็นที่แรก อยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง ชายหนุ่มกวาดตาเข้าไปภายในห้อง ก็พบคุณราตรี นั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์ ใส่แว่นตาหนาเตอะอย่างเคย ไม่มีเค้าของผู้หญิงคนเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย 

            “อยู่คนเดียวเหรอครับ คุณราตรี” 

            “เอ่อ...ค่ะ...สวัสดีค่ะคุณตะวันมาเงียบเชียว” 

          “ไม่สบายหรือเปล่าครับ ดูหน้าซีด ๆ” 

            “เปล่าค่ะ...สงสัยจะนอนดึก” ราตรีพูดพลางยกมือลูบหน้าตัวเองอย่างลืมตัว 

            “ถ้าไม่ไหวก็ลาได้นะครับ ผมไม่ว่าหรอก” 

            “ขอบคุณค่ะ  ดิฉันไม่เป็นไรจริง ๆ” 

            “คทา ไม่อยู่หรือครับ” 

            “เข้าไปที่โรงเรือนตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ...หมู่นี้เขามีธุระที่นั่นบ่อย” ราตรีพูดขำ ๆ   

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ” ตะวันเลิกคิ้ว สงสัย ทั้งที่เขาพอจะเดาได้ 

            “ก็คนงานใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามานั่นแหละค่ะ” 

            “ยังไงเหรอครับ” 

            “ทั้งพู่ ทั้งผู้จัดการ ตามเฝ้ากันไม่ห่าง” 

            “หึ...หึ...งั้นผมไปก่อนนะครับ” 

            “อ้าว จะรีบไปไหนล่ะคะ” 

            “ไปดูคนงานใหม่” ตะวันแกล้งพูด แล้วก็เดินออกไป 

            “ฮึ...ผู้ชาย เอาเมียไปทิ้งที่ไหนกันจ๊ะ” ราตรีว่าตามหลังเพราะ รู้ว่าเจ้านายไม่ได้ยิน แล้วก็ค้อนลมแล้งไปตามเรื่อง 

  

            ตะวันขับรถมาถึงเรือนเพาะชำ ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ท่าทางทะมัดทะแมง ขนาดมองไกล ๆ ยังรู้ว่าสาวผิวน้ำผึ้งสวยคม หล่อนนั่งยอง ๆ อยู่กับถุงเพาะชำ ส่วนไอ้พู่ก็ทำงานอยู่แถวนั้นตามคำสั่ง แต่ไม่เห็นคทา ผู้จัดการไร่ 

            “สวัสดีค่ะเจ้านาย” หมวดรินเห็นตะวันเดินเข้าไปใกล้ก็เอ่ยทักทาย เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต 

            “เอ่อ..ครับ” ตะวันวางตัวไม่ถูก แต่ก็ลงนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ 

            “ยังไม่ได้เรื่องเลยค่ะ” หมวดรินเอ่ยเบา ๆ พอได้ยินกันสองคน 

            “ต้องการอะไรบอกนะครับ” 

            “ช่วยย้ายฉันไปทำงานบนสำนักงานหน่อยได้ไหมคะ” 

            “ที่นั่นน่าสนใจเหรอครับ” 

            “คิดว่าใช่” 

            “อะแฮ้ม...” เสียงไอ้พู่กระแอมขัดการสนทนาขึ้นมาดื้อ ๆ 

            “เป็นอะไรวะไอ้พู่” ตะวันยืนขึ้นมองไอ้พู่อย่างเอาเรื่อง 

            “ไม่ต้องมองอย่างนั้นเลย  พู่ไม่ใช่เมียนายนะ...โน่น..เมียนายอยู่เชียงใหม่โน่น” 

            “เออ...กูรู้...ทำไมต้องตะโกนด้วยวะ” 

            “ก็เผื่อนายจะลืมว่ามีเมียแล้ว”ไอ้พู่ต่อว่าปากยื่นปากยาว 

            “ไอ้นี่...เดี๋ยวโดนเตะ” ตะวันขำแต่ก็ต้องทำเป็นดุ  แค่นี้มันก็ได้ใจ ลามปามเป็นขี้กลากแล้ว 

            “ไอ้พู่...เดี๋ยวเอ็งพาคุณ...เอ่อ...รินไปที่สำนักงานด้วย” ตะวันหันมาสั่งพู่จริงจัง 

            “แล้วให้ย้ายไปนอนบ้านนายด้วยหรือเปล่า” ไอ้พู่ประชด  หน้าหงิก  ดีนะที่มันพูดเบาได้ยินกันแค่สองคน 

            “ไอ้นี่...วอนซะแล้ว” ตะวันว่าแล้วก็เดินเลยไปขึ้นรถ ไม่หันกลับมาต่อปากต่อคำกับไอ้พู่ให้ปวดหัว 

  

            “อ่ะ...ได้ยินแล้วใช่ไหม เดี๋ยวเตรียมตัวไปทำงานที่สำนักงานนะ” ไอ้พู่บอกพลางทำท่า กระฟัดกระเฟียด 

            “ขอบใจนะพู่” รินไม่ถือสา เพราะรู้ว่าพู่เข้าใจผิด  แต่ก็เป็นการดี ทำให้หล่อนทำงานง่ายขึ้น เบี่ยงเบนความสนใจของผู้ร้ายตัวจริง  ถึงแม้คนงานผู้หญิงจะดูไม่ค่อยชอบหล่อนเท่าไหร่ก็เถอะ  งานเสร็จเมื่อไหร่ก็รู้กันเอง 

            “คุณแม่ขา ใบหม่อนขออนุญาต พาอชิไปเที่ยวที่ไร่ได้ไหมคะ” ใบหม่อนขอคุณนุชนารถเสียงหวาน 

            “ได้สิจ๊ะ หนูบอกพี่เขาแล้วหรือยังล่ะจ๊ะ” 

            “ยังเลยค่ะ อชิเพิ่งจะนึกได้ว่าอยากไปเที่ยวไร่วันนี้เอง” 

            “ก็คุณพี่ตะวันหล่อขนาดนั้น  อยู่ใกล้ ๆ หนูก็ลืมหมดแหละฮ่ะ” อชิจีบปากจีบคอ อ้อนเต็มที่ 

            คุณนุชนารถหัวเราะ เอ็นดูเพื่อนของใบหม่อน อีกอย่างท่านก็รู้จักกับพ่อแม่อชิเป็นอย่างดี 

            “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวแม่ให้คนขับรถไปส่งนะจ๊ะ” 

            “หนูขับรถไปกกันเองก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนคนของคุณแม่หรอกฮ่ะ” อชิบอกอย่างเกรงใจ 

 

            “แม่ขอล่ะ เรื่องนี้ตามใจแม่เถอะนะ  แม่เป็นห่วง” 

            “ก็ได้ค่ะคุณแม่  ขอบพระคุณ คุณแม่มากเลยนะคะ” ใบหม่อนอับอชิกระพุ่มมือไหว้ผู้อาวุโสอย่างงดงาม 

            “แล้วนี่ไม่โทรไปบอกพี่เขาหน่อยเหรอจ๊ะ” 

            “เซอร์ไพรส์ดีกว่าฮ่ะ” อชิออกความเห็น 

            “งั้นก็ตามใจ” คุณนุชนารถสั่งคนขับรถของโรงแรม พร้อมจัดอาหารให้ไปอีกชุดใหญ่ 

  

            บ่ายวันนั้น ตะวันกลับเข้าสำนักงานอีกรอบพบว่าหมวดรินมารออยู่แล้ว นั่งคุยกับราตรีอยู่พักใหญ่ ซึ่งก็เหมือนคนอื่น ๆ ราตรีดูกระอักกระอ่วนพิกล นึกว่ารินเป็นกิ๊กกับนายตะวันอย่างที่ไอ้พู่เผลอพูดออกมา 

            “รินมานี่สิ” ตะวันเก็กเสียงเข้ม 

            หมวดรินเดินเข้าไปหา ชายหนุ่ม เขาแจกแจงงานให้ โดยให้หล่อนเอาแฟ้มเก่า ๆ มาจัดเรียงเอกสารใหม่  ในสายตาคนนอกดูยังไงก็ไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี 

            “อ้อ..ฉันมีงานเก็บข้อมูลวิจัยด้วยนะ  พรุ่งนี้จะเอาแบบสัมภาษณ์มาให้” 

            “สัมภาษณ์ใครคะ” หมวดรินทำเป็นไม่รู้เรื่อง 

            “ก็คนงานในไร่ไง” 

            “ค่ะ” หญิงสาวรับคำสั้น ๆ พอใจกับช่องทางที่ชายหนุ่มเปิดไว้ให้ หมายความว่าหล่อนจะถือแบบสัมภาษณ์ไปคุยกับใครในไร่ก็ได้โดยไม่มีคนสงสัย 

            “ไอ้พู่แกคอยช่วยรินก็แล้วกัน” 

            “ครับนาย”พู่รับคำหน้างอ  อย่าให้เจอนายหญิงนะ พู่จะฟ้องให้หมดเลย มันหมายมาดในใจ 

ความคิดเห็น