ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 3 เรียกร้อง?

ชื่อตอน : บท 3 เรียกร้อง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.6k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2563 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บท 3 เรียกร้อง?
แบบอักษร

วันต่อมา...

 

ไอเดียร์ใช้ช่วงเวลาที่ติวเตอร์ไม่อยู่แอบนำลูกไปไว้กับพยาบาลแล้วตามหาห้องพักฟื้นของชาริท การที่เขาอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อมนั่นเป็นโอกาสทองที่มันแทบไม่สามารถเกิดขึ้นได้อีก สองขาเดินมาหยุดหน้าห้องที่เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ชุดดำยืนหน้าเคร่งขรึมราวกับหุ่นยนต์เกือบสิบคนได้

 

"มาเฟียจริงๆสินะ" เธอพึมพำกับตัวเองก่อนตัดสินใจเดินไปหาคนที่กำลังเดินหน้านิ่งออกจากลิฟต์ หากจำไม่ผิดชายชุดดำรูปร่างสูงโปร่งคนนั้นคงเป็นลูกน้องคนสนิทของเขา

 

"นาย! นายนั่นแหละ" ไอเดียร์เร่งฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเสียงเรียกของเธอทำให้ชายคนนั้นหยุดฝีเท้าลงได้ ครั้นจะวิ่งให้ทันใจก็ยังเจ็บแผลอยู่

 

"..." เขาปลายสายตามองหน้าเธอเพียงแล้วเบือนหน้าไปทางตรง

 

"ฉันอยากคุยกับนายชาริท"

 

"จะเรียกใครก็ระวังปากด้วย นั่นชื่อเจ้านายพวกฉัน" เขาหันมาตำหนิ ท่าทางดุดันทำให้ไอเดียร์หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

 

"ฉันมีธุระจะขอคุยกับเขาหน่อย ....เรื่องลูก ช่วยบอกเขาให้หน่อยได้ไหม~" เธอพูดเสียงอ่อนลงเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นใจ ไม่ว่าจะอย่างไรวันนี้เธอต้องเข้าไปพบชาริทให้ได้

 

...และทุกอย่างก็เป็นดั่งฝันเมื่อเจ้าพ่อมาเฟียอนุญาตให้เธอเข้าไปคุยธุระได้อย่างง่ายดาย สองมือเรียวเล็กประสานกันแน่นบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้วีไอพีด้วยความประหม่า เมื่อต้องเป็นฝ่ายขอร้องให้เขาช่วยเหลือ

 

"นาย..."

 

"ใครคือเพื่อนเล่นเธอ"

 

"คุณชาริท คือ... ฉันคลอดลูกแล้ว รบกวนคุณช่วยเลี้ยงดูเขาหน่อยได้ไหม" จู่ๆก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาเสียดื้อเพียงแค่ถูกคนบนเตียงเพ่งมอง หญิงสาวเผลอจิกเล็บลงผิวแน่นอย่างลืมตัว

 

"ลูกใคร"

 

"ละ..ลูกคุณ วันนั้นฉันกินยาคมฉุกเฉินไปเม็ดเดียวเลย ท้อง~"

 

"มันใช่ความผิดฉันเหรอ"

 

"นี่! สรุปจะไม่รับผิดชอบเหรอ แค่ฝากเลี้ยงปีเดียวเองระหว่างฉันกลับไปเรียน เมตตารับลูกไปเลี้ยงดูหน่อยขนหน้าแข้งก็คงจะไม่ร่วงหรอกมั้ง ฉันก็อยากเรียนให้มันจบๆลำพังแค่ท้องไม่มีพ่อก็น่าเจ็บใจจะแย่อยู่แล้ว"

 

"จะเรียกร้อง?"

 

"เฮ้อ... ก็เรียกร้องแต่ไม่ตลอดไป ฉันเรียนจบได้ทำงานฉันก็จะรับเขากลับ"

 

"วุ่นวายชะมัด"

 

"นะนายนะ เขามีเลือดเนื้อเชื้อไขนายอยู่จะไม่เมตตาหน่อยเหรอ~"

 

"แล้วถ้าฉันตอบว่าไม่ล่ะ เธอไปเอาลูกใครก็ไม่รู้ แล้วมายัดเยียดให้ฉันเป็นพ่องั้นเหรอ"

 

"นี่ก็โรงพยาบาลไหม ตรวจดีเอ็นเอตอนนี้ก็ยังได้เลย เป็นมาเฟียภาษาอะไรเนี่ย โง่ชะมัด~" หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบหลังเปล่งประโยคสุดท้ายออกไปโดยไม่ทันคิด

 

"เมื่อกี้ว่าไงนะ" ประโยคคำถามเยือกเย็นทำเอาบรรยากาศรอบข้างโอบล้อมไปด้วยไอเย็นที่สูงผิดปกติราวกับนั่งอยู่กลางท่ามกลางเทือกเขาน้ำแข็ง

 

"ฉะ..ฉันหมายความว่า ถ้านายไม่มั่นใจสามารถตรวจดีเอ็นเอได้" สถานการณ์อึดอัดทำให้คำตอบตะกุกตะกักไปหมด

 

"ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว"

 

"ถ้าผลตรวจออกมาว่าเป็นลูกนาย นายจะเลี้ยงช่วยใช่ไหม" ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้รับสัญญาณที่ดี เพียงแค่จินตนาการว่าได้กลับไปเรียนปีสุดท้ายจบก็เผลออมยิ้มอย่างลืมตัว

 

"เสพหรือขาย" ใบหน้าเปื้อนยิ้มหุบลงอัตโนมัติเมื่อคนบนเตียงถามกลับเสียงนิ่ง

 

"อะไร"

 

"ดูหลอนๆ"

 

"นี่ ฉันไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น" ไอเดียร์ชักสีหน้าเมื่อเข้าใจความหมาย นี่เขากำลังกล่าวหาลอยๆว่าเธอเป็นพวกผู้คลั่งสารเสพติดสินะ

 

"เจ!" หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆคนบนเตียงก็ตะโกนเรียกชื่อใครบางคนไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ก่อนเสียงเปิดประตูตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักอย่างเร่งรีบจะดังขึ้นในเวลาต่อมา

 

"ครับ" ชายชุดดำผู้เป็นเจ้าของชื่อสาวเท้ามาหยุดตรงปลายเตียงขานรับหนักแน่น เขาปลายสายตามองมาที่หญิงสาวเพียงนิดก่อนเลื่อนไปสบตาเจ้านาย

 

"ให้คนของเลโอตรวจดีเอ็นเอลูกผู้หญิงคนนี้กับฉันที ขอผลตรวจชัวร์และเร็วที่สุด"

 

"ครับนาย คุณฉลามกำลังขึ้นลิฟต์มา ให้เข้าเยี่ยมเลยมะ..."

 

แกร่ก~

 

"ตายหรือยัง" เสียงเปิดประตูตามด้วยเสียงทักทายฉบับเจ้าชายน้ำแข็งดังแทรกขึ้นขัดจังหวะรายงาน ทำให้เจอาร์หยุดชะงักไปตามสัญชาตญาณ

 

ชาริทถอนลมหายใจรำคาญกับคำทักทายปนความกระแนะกระแหนของมาเฟียหนุ่มรุ่นน้อง ไม่เคยเลยสักครั้งที่เด็กหนุ่มจะถามเป็นห่วงเป็นใยเหมือนคนอื่น ไม่สิ! ในแก๊งเพื่อนของเขาก็ไม่มีใครพูดดีเลยสักคน

 

"ทักทายเหมือนชาวบ้านจะตายก่อนกูหรือไง" เขากระแทกเสียงใส่ตามอารมณ์ นอกจากฉลามจะไม่รู้สึกเกรงกลัวยังยืนนิ่งราวกับรูปปั้น สบตาคู่สนทนาด้วยความเย็นชา

 

"ใคร" เด็กหนุ่มตั้งคำถามในตอนที่เลื่อนสายตามาหยุดที่ผู้หญิงข้างเตียง

 

"ไม่มีอะไร"

 

"ตอบไม่ตรงคำถาม"

 

"..."

 

"ไร้ประโยชน์สิ้นดี" ไอเดียร์กำหมัดแน่นเมื่อถูกผู้มาใหม่มองด้วยสายตาดูถูก

 

"มีธุระนิดหน่อย" ชาริทเหลือบมองหน้าไอเดียร์ก่อนเลื่อนไปสบตามาคู่สนทนา "ลมอะไรหอบมาถึงได้มาถึงที่นี่"

 

"งาน"

 

"มาที่นี่เพราะธุระเรื่องงานใช่ไหม" ชาริทตีความหมายจากคำตอบสั้นๆ บางครั้งเขาก็รู้สึกเหนื่อยที่ต้องมานั่งถอดกระแสจิตแปลความหมายเวลาสนทนากับฉลาม นี่ยังไม่รวมน้องเขยอย่างเลโออีก มาเจอฉลามยิ่งหนักเข้าไปใหญ่

 

"ใช่"

 

"งั้นเธอออกไปก่อน ส่วนเรื่องห่าเหวนั่นเดี๋ยวลูกน้องฉันจัดการให้" เขาหันไปบอกหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้อง การที่เธอมารับฟังเรื่องธุรกิจสีเทาด้วยคงไม่เป็นการดีแน่

 

"ค่ะ" ไอเดียร์หยัดกายลุกขึ้นยืนปลายสายตามองใบหน้าเย็นชาเล็กน้อย ดวงตากลมละความสนใจแล้วเดินออกไปในทันที

 

เธอพอจะรู้ว่าหลังจากที่ก้าวพ้นห้องสี่เหลี่ยมวีไอพีแล้วบทสนทนาเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายคงจะเริ่มขึ้นตามหลัก เธอแค่ต้องการรับเอาความช่วยเหลือจากเขาไม่ใช่เข้าไปอยู่ในแวดวงนั้น พยายามหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุดนั่นคือสิ่งที่เธอควรทำ

__________________________________

ได้โปรดกด Like และ comment เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะฮะ

ความคิดเห็น