email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ติดเชื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ติดเชื้อ
แบบอักษร

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนร่างกายของฉันก็ขยับได้ อาการเจ็บปวดก็หายไปฉันลุกขึ้นแล้วไปเปลี่ยนชุด มองดูเวลาที่โทรศัพท์มันเป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี ยังไม่ทันออกจากห้องสัญญานเตือนภัยก็ดังขึ้น พร้อมเสียงปืนดังสนั่นๆ

 

ปังๆๆ ปังๆๆ ปังๆๆ ตามด้วยเสียงคำรามดังขึ้นแต่มันไม่ใช่ของ เจ้าโบโบ้แน่

เหมือนมีการต่อสู้เกิดขึ้น

 

โคร่มๆๆๆๆ เพล่งๆๆๆๆๆ

 

ฉันรีบวิ่งตรงไปที่ห้องเจ้าค้างคาวผลไม้ทันที แต่ปรากฎว่าเจอแต่คราบเลือดเต็มไปหมด กระจกนิรภัยที่ว่ากันกระแทกยังแตกกระจายไปทุกทิศ ส่วนเจ้าค้างคาวก็หายตัวไป

 

" มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วทุกคนหายไปไหน หรืออยู่ที่ห้องนิรภัยนะ"

 

ฉันเดินไปหยิบปืนลูกซองที่ตกอยู่มาไว้เพื่อป้องกันตัวๆ ขณะที่กำลังเดินดูสถานที่ก็ได้ยินเสียงเจ้าโบโบ้คำราม ฉันรีบวิ่งไปหาเจ้าเพื่อนรักในห้องมืดมาก ฉันเปิดแฟรชโทรศัพท์ส่องดูพบว่าหลอดไฟทุกดวงแตกหมดเลย พอเจ้าโบโบ้เห็นฉัน มันก็กระโดดไปมา ด้วยความดีใจ และส่งเสียงในลำคอเบาๆเหมือนกำลังอ้อน ฉันเดินเข้าไปเปิดประตูเหล็ก แล้วเข้าไปปลดโซ่ออกจากขาของมัน

 

" พร้อมไหมเจ้าแมวยักษ์ "

 

แล้วมันก็ทำเสียงคลอๆในลำคอเบาๆเป็นการตอบรับ

 

ขณะกำลังเดินออกจากกรงพร้อมกับเจ้าโบโบ้ ไม่รู้ว่ามันมาตอนไหนมันเร็วมากตัวฉันก็ปลิวไปกระแทกกับกำแพงตรงทางออกโดยไม่ทันตั้งตัว มันแถบจะไม่ค่อยรู้สึกอะไร พอฉันลุกขึ้นมาได้ ก็เห็นเจ้าโบโบ้กำลังต่อสู้กับเจ้าค้างคาวอยู่ ทั้งสองต่อสู้กันอย่างสูสี ฉันเห็นแสงไฟห้องข้างส่องเข้ามาจึงข่วยการมองเห็นเล็กน้อยฉันจึงรีบหยิบปืนลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหามัน และกระหน่ำยิงใส่มันทันที

 

ดูเหมือนเรากำลังจะชนะ แต่อยู่ดีๆ ก็มีค้างคาวอีกตัว พุ่งเข้ามาหาฉันมันชนฉันจนกระเด็นติดกำแพงอีกรอบ ฉันลุกขึ้นแล้วกำลังจะ มันก็พุ่งเข้ามาอย่างราวเร็วแล้วกัดเข้าที่แขนซ้ายของฉัน แล้วมือขวาหยิบปืนได้เล่งไปที่หัวของมัน ปัง นัดเดียวหัวระเบิด

 

เจ้าค้างคาวอีกตัวมันก็ส่งเสียงหวีดร้องขึ้น เสียงแหลมมาก จนหูแทบระเบิด มันข่วนเจ้าโบโบ้เป็นแผลลึก แล้วก็วิ่งเข้ามาบีบคอฉัน แล้วโยนฉันทะลุกระจกเข้าไปในห้องแลปก่อนที่จะหมดสติไป ฉันน่าจะหลับไปไม่นานฉันก็รู้สึกตัวแล้วเจ้าโบโบ้นอนอยู่ข้างๆ

 

ฉันพยายามลุกขึ้น ก็รู้สึกเจ็บที่แขนตรงที่โดนกัด มองไปรอบๆ ห้องที่ฉันถูกโยนเข้ามา มันคือห้องทดลองนั้นเอง ฉันพยายามคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับทุกๆคน แล้วคนอื่นๆหายไปไหน

 

ตอนนี้ก็เข้าสู่โหมดปัจจุบันแล้วแล้ว

 

ฉันหวังว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน ฉันเอามือจับที่หน้าผากตัวเองแล้วพบว่ามีเลือดออก ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว ฉันรีบเดินไปที่หน้าห้องเปิดกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นเพื่อทำแผลที่แขนและหน้าผาก หลังจากทำแผลให้ตัวเองเสร็จฉันก็ไปดูอาการของเจ้าโบโบ้และทำแผลให้มัน ไม่รู้ว่าเจ้าค้างคาวนั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว

 

ฉันเดินไปทั่วศูนย์วิจัยพร้อมกับเจ้าโบโบ้ ก็ไม่พบใครเจอแต่รอยเลือดตามทาง

 

"หากเป็นเลือดมนุษย์แล้วทำไม ไม่เจอศพใครเลย!" คิดอยู่ในใจ

 

นึกขึ้นได้ฉันก็รีบเดินไปห้องนิรภัยทันทีฉันเดินไปที่ประตูแล้วกดรหัส ทันทีที่ประตูปลดล็อค ฉันก็ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปโดยมีเจ้าโบโบ้คอยคุมหลังให้ ข้างในมืดสนิทแต่มันไม่ใช่ปัญหาเพราะว่าอยู่ๆฉันก็สามารถมองเห็นในที่มืดได้ ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร

ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน ฉันก็บอกให้โบโบ้เฝ้าประตูไว้ แล้วฉันก็เดินเข้าไปเรื่อยๆจนเห็นคนประมาณ 10 กว่าคนยืนเกาะกลุ่มกันอยู่ในที่มืด ฉันจึงตะโกนเรียกชื่อ ริช

 

"ฉันเองโบโลเวีย เธออยู่ข้างในไหม?"

 

เสียงผู้คนคุยกันซุบซิบ ก่อนจะมีคนส่องไฟมาที่ฉันนั้นก็คือ ไมค์ นั่นเอง

 

ไมค์: โบโลเวียเป็นเธอจริงๆด้วย โบโลเวียเธอไปอยู่ไหนมาเนี้ยๆ! สภาพเธอนี้โคตรแย่เลยนะ

 

ฉัน: พวกเธอควรจะเปิดไฟให้สว่างนะอยู่ในที่มืดมันอันตรายกว่าที่สว่าง

 

ไมค์จึงเดินไปมุมห้องแล้วกดที่สวิตซ์เปิดไฟ ในห้องก็สว่างเห็นทุกๆ คน บางคนก็บาดเจ็บหนักไม่น้อย 1 ในนั้นมี ริช ด้วย

 

ฉัน: ริชเธอเป็นไงบ้าง เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นอย่างนี่ๆ

 

ริช: ฉันบาดเจ็บนิดหน่อยแต่โอเคร แล้วทำเธอถึง สภาพแบบนี้ล่ะ

 

ไมค์: ใช่!! เธอแย่กว่าริชอีกนะ แขนเธอไปโดนอะไรมาน่ะ หน้าผากเธอด้วย

 

ฉัน: ฉันโดนเจ้าค้างคาวกัด

 

" ว่าไงนะ!!!!!!! เธอโดนมันกัดที่แขนหรอ " ทุกคนตกใจและพูดพร้อมกัน

 

ฉัน: ใช่ ทำไมหรอ?

 

ฉันมองหน้าริช เธอจ้องฉันตาไม่กระพริบเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวที่จะพูดออกมา ทุกคนก็มองกันแล้วมองมาที่ฉันแปลกๆ

 

ฉัน: มีอะไรหรอ ทำไมทุกคนต้องจ้องฉันแบบนั้นด้วย

 

ริช: โบโลเวียเธอถูกกัดมานานแค่ไหนแล้ว?

 

ฉัน: ไม่รู้สิ ก็น่าจะชั่วโมงกว่าๆแล้วละมั่ง

 

ริช: ได้ ส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหม

 

ฉัน: ????? ไม่อ่ะ!!! ทำไม ฉันมีอะไรเปลี่ยนไปหรอ

 

ฉันหันมองหน้าทุกๆคน พยักหน้าพร้อมกันแล้วก็มีเสียงจากคนหนึ่งพูดว่า

" ฉันว่าเธอติดเชื้อหนักแล้วล่ะ อาจจะตายในไม่ช้านี้นะ โบโลเวีย "

 

ไมค์: โบโลเวียเธอ ไปดูตัวเองในกระจกก่อนเถอะ

 

พนักงานหญิงคนหนึ่งยื่นกระจกให้ฉัน ฉันมองหน้าตัวเองก็ต้องตกใจ

 

"นี้มันเชี้ยๆๆ อะไรเนี้ยๆๆ" ตัวฉันเองเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีแดงกร่ำ มีเส้นเลือดสีดำขึ้นบนใบหน้า ลำคอ แขน ตัวเริ่มซีดราวกับว่าร่างกายไม่มีเลือดอยู่ ไม่จริงแน่ๆ ฉันค่อยๆถอยหากออกจากทุกคน น้ำตาเริ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว "ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่"

 

ริช: โบโลเวีย ฟังฉันนะ มันต้องมีทีวิธีรักษาได้แน่ เราต้องนำเลือดของเธอไปตรวจไม่ต้องกังวล เธอมีฉันอยู่นะ

 

ฉัน: "ร้องไห้ (╥_╥)" มันทำได้หรอริช นี้ฉันไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำนะ

 

ริช: เธอไม่ตายหรอกโบโลเวีย ฉันรู้ทุกอย่างหมดแล้วที่เธอทดลองกับบอส สารทดลองครั้งสุดท้ายที่ฉีดให้เธอ มันถูกพัฒนาสำเร็จแล้ว ร่างกายของเธอไม่เหมือนคนทั่วไปเพราะเธอแข็งแรง ว่องไว และรักษาตัวเองได้ เชื้อจากที่เธอโดนกัดมันเลย แค่จะเปลี่ยนเธอเท่านั่น ดังนั้นเราต้องเอาเลือดเธอไปวิเคราะห์ก่อน

ได้ยินริชพูดแบบนั้นก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

 

ไมค์: ผมเชื่อว่าเราต้องหาทางรักษาได้ แต่ว่าจำตัวนั้นมันหลุดออกจากศูนย์เราแล้วใช่ไหม

 

ฉัน: ฉันว่ามันอาจจะยังหลบอยู่ใยศูนย์ของเรา

"ทำไมเธอถึงคิดว่ามันยังอยู่ในนี้ล่ะ" พนักงานคนหนึ่งถาม

 

ฉัน: เพราะว่ามันเป็นสัตว์หากินตอนกลางคืนกลางวันมันน่าจะหลับในที่ๆไม่มีแสงเข้าถึงที่ไหนสักที่

 

ไมค์: จะ 6 โมงเช้าแล้ว ผมว่าเราออกไปกันเถอะ อีกไม่นานรัฐบาลคงอพยพผู้คนออกจากเมืองแน่ แล้วก็ปิดเมืองนี้แบบที่เขาทำกับเมืองแบล็คฮิลล์ แน่ รอฟังข่าวเลย

 

ฉัน: แล้วบอสอยู่ไหน แก๊งสเตฟานี่ล่ะ

 

"ยัยปากร้ายสเตฟานี่กับพวกอาจจะตายแล้วมั่ง" เสียงจากผู้หญิงคนหนึ่ง

 

ฉัน: เช้าแล้วพวกเราออกไปกันเถอะ ช่วยกันตามหาบอสและคนรอดชีวิตคนอื่นๆด้วย

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น