email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หลุดออกมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 47

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2563 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลุดออกมา
แบบอักษร

อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะครบ 48 ชั่วโมงหลังจากที่เราได้เห็นพฤติกรรมก้าวร้าวของมันแล้วเจ้าค้างคาวกลายพันธุ์มันก็ได้หายเข้าไปใต้ต้นไม้ที่มืดทึบ

 

คราวนี้ก็กลายเป็นหน้าที่ฉันที่ต้องให้อาหารมัน ฉันได้หยิบไม้ช็อตไฟฟ้าติดตัวและเข็นรถที่มีผลไม้มากมายเข้าไปในห้องนั้น แล้วฉันก็ค่อยๆเดินกลับออกมา เหมือนจะง่ายๆ แต่เจ้าค้างคาวมันดันไม่ชอบซะงั้น

 

"กรรรรรๆๆๆๆๆๆๆ" "หวีดๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

มันคำรามส่งเสียงร้องๆ ที่แหลมมากๆๆ จนทุกคนหัวแทบระเบิด หลังจากนั้นมันก็ทำลาย รถเข็นผลไม้และโยนมาใส่ตกกระจกที่เรายืนอยู่อีกครั้ง

 

บอส: นี้มันเกิดอะไรขึ้น?

 

สเตฟานี่: ปีศาจ!!!!!!!! มันคือปีศาจ!!!

 

ริช: ดูเหมือนมันจะไม่พอใจกับอาหารที่โบโลเวียเอาเข้าไปให้มันนะ

 

ไมค์: เธอพูออะไรของเธอมันเป็นค้างคาวผลไม้นะ ในรถเข็นนั้นก็มีแต่ผลไม้ทั้งแอปเปิ้ล กล้วย ชมพู่ องุ่น แตงโม มันกินได้ทั้งวันเลย

 

ริช: นายไม่เห็นหรอว่ามันไม่ยอมกินนะ มันเหยียบและเขวี้ยงทิ้ง ไม่เห็นหรอ

 

บอส: หยุดเถียงกันได้แล้ว พวกเธอพาสเตฟานี่ ไปสงบสติด้านนอกก่อน

 

บอสสั่งให้คนอื่นออกไปยกเว้นฉันกับริช

 

บอส: เธอสองคนคิดยังใงกับเจ้าตัวนี้?

 

ริช: ฉันคิดว่าอาจจะเป็นเพราะยาทดลองที่สำนักงานใหญ่ฉีดให้กับมัน ไปกระตุ้นสารบางอย่างในร่างกายเลยทำให้สัญชาตญาณของมันเปลี่ยนไปจากเดิม ดูจากลักษณะ พฤติกรรมที่ก้าวร้าวขึ้น และรูปร่างที่เปลี่ยนจนคล้ายกับมนุษย์ บางที่มันอาจจะต้องการ ล่า อาหารเองและฉันมั่นใจว่าสำนักงานใหญ่จงใจปิดบังข้อมูลบางอย่าง

 

บอส: ที่เธอพูดก็มีเหตุผล แต่นี้มันไม่กินผลไม้ที่เราเตรียมมาให้ เธอบอกว่ามันอยากจะล่าอาหารเอง คงไม่ใช้อยากจะไปปีนต้นไม้เด็ดผลไม้กินเองสดๆ หรอกนะ

 

ฉัน: มันง่ายกว่านั่นนะ ฉันคิดว่าบางมีมันอาจจะต้องการกินเนื้อสดๆ มากกว่า

 

ริช: ฉันเห็นด้วยกับความคิดของเธอ

 

บอส: เรื่องนี้ชักจะไม่เข้าถ้าแล้ว

 

"โบโลเวียเธอเตรียมอาหารให้มันใหม่และค่อยสังเกตมันต่อไปเรื่อยๆ "

 

"ส่วนริชผมอยากทราบข้อมูลเกี่ยวกับเลือดของมันทันที เดี๋ยวผมจะโทรหาท่านประธานที่สำนักงานใหญ่ เผื่อจะได้ข้อมูลของเจ้าค้างคาวประหลาดนี้เพิ่มเติม"

 

คราวนี้ฉันได้เตรียมกวางที่ตายแล้วไปให้มัน 2 ตัว โดยเข้าไปกับไมค์เราช่วยกันอุ้มกวางลง แล้วก็รีบออกไป เป็นไปตามคาด มันใช้มือของมันลากกวางทั้ง 2 ตัวค่อยๆหายเข้าไปใต้ต้นไม้ต้นเดิมที่รกทึบหลังจากที่มันกินอิ่ม เราก็ไม่เห็นมันเคลือนไหวอะไรอีก เราเลยแยกย้ายกันไปพัก

 

ในตอนเที่ยงฉันก็ได้ออกไปซื้อของข้างนอกแล้วก็ได้เจอกับเพื่อนสนิทของฉันซึ้งรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวของฉัน จนฉันนึกว่าเธอเป็นแม่ของฉันอีกคน เธอชื่อว่าเอวาลิน เราเลยไปกินข้าวด้วยกันและพูดคุยกันตามประสาเพื่อนสาวเธอก็ได้พูดถึงข่าวหนึ่งขึ้นมา

 

เอวาลิน: เธอได้ดูข่าวเรื่องที่เมืองแบล็คฮิลล์ ปิดเมืองหรือเปล่า?

 

ฉัน: ไม่เลย!! ฉันยุ่งอยู่กับงานตั้งแต่เมื่อวานไม่มีเวลาดูข่าวเลย มันเกิดอะไรขึ้นหรอ?

 

เอวาลิน: จากที่ดูข่าว เขาบอกว่าโรงงานผลิตยาระเบิด

 

ฉัน: โรงงานผลิตยาระเบิด ถึงขั้นต้องปิดเมืองเลยหรอ? ฉันว่าไม่ใช่มั่ง!!!!

 

เอวาลิน: นั้นสิ และอีกอย่างนะรัฐบาลยังสั่งให้ทหารไปประจำตามจุดต่างของไม่ ทั้งบนภูเขา ในน้ำ ขนาดบนท้องฟ้ายังมีเฮลิคอปเตอร์ ไม่ต่ำกว่า 3 ลำ บินทุกๆชั่วโมงเลยนะ อย่างกับว่าพวกเขาตามหาอะไรอยู่เลยนะ

 

ทันใดนั้นเอง ฉันก็นึกได้ว่าที่เมืองแบล็คฮิล ก็มีศูนย์วิจัยที่เป็นศูนย์ย่อย จากสำนักงานใหญ่เหมือนกันกับเรา ขณะนั้นฉันก็หน้าซีดๆ จนฉันต้องรีบกลับไปที่ศูนย์วิจัย

 

เอวาลิน: เดี๋ยวๆ!! เธอเป็นไรหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นทำไมต้องรีบขนาดนั่นด้วย

 

ไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกของฉันมันทำให้ฉันเผลอพูอออกมาว่า "มันหลุดออกมาแล้ว" พอสติกลับมา ฉันบอกเอวาลินว่า "รีบกับบ้านดูแลตัวเองดีๆ ล็อคประตูหน้าต่าง ปิดม่าน ให้ดีตอนกลางคืนหากได้ยินเสียงอะไรด้านนอกไม่ต้องสนใจ เปิดไฟให้สว่างทั่วห้องก็พอ"

 

ตอนเดินทางกลับศูยน์วิจัยฉันก็ได้รีบโทรหาแม่และเล่าเรื่องต่างๆ ที่มันกำลังจะเกิดขึ้นให้ฟังแม่ฉันเข้าใจ และก่อนจะวางสายฉันก็บอกกับแม่ว่า "หากมีอะไรเกิดขึ้นให้รีบโทรหาทันที"

 

จิตใจของฉันกระวนกระวายเป็นห่วงทั้งแม่และหลาน กังวลกับเจ้าค้างคาวนั้น หวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้นจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น