OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : EP.09 ถลำลึก [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 726

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2563 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.09 ถลำลึก [1/2]
แบบอักษร

EP.09 

ถลำลึก 

[1/2] 

 

 

                NINE TALK

                ผมไม่เคยเห็นเด็กที่ใกล้สอบแล้วไม่ตั้งใจอ่านหนังสือ เพิ่งจะมาเจอพีชนี่แหละ ถึงแม้ว่าจะมีสอบปิดภาคเรียนเดือนหน้าก็เถอะ แต่ช่วงนี้มักจะมีการสอบย่อยเพื่อเก็บคะแนนหลังบทเรียนทุกวิชาไม่ใช่เหรอ บางวิชาได้คะแนนช่วยด้วยนะ ต่อให้เป็นการสอบย่อยพีชก็น่าจะตั้งใจอ่านหนังสือบ้างสิ นี่อะไร นอกจากไม่อ่านแล้วยังหาข้ออ้างจะมานอนค้างกับผมอยู่เรื่อย

                เรื่องนี้ผมไม่ตามใจพีชหรอก ผมบอกให้เขาตั้งใจสอบก่อนห้ามวอกแวก สอบเสร็จเมื่อไหร่จะให้มานอนด้วยเมื่อนั้น และช่วงนี้เราจะไม่ได้เจอกันจนกว่าพีชจะสอบเสร็จ ผมมีรายงานให้ทำเยอะเลยไม่ว่างไปหาเขา เพราะหลังจากพีชสอบผมเองก็ต้องเตรียมตัวสอบเหมือนกัน

                เดือนหน้าวันที่พีชสอบวันสุดท้ายตรงกับวันเกิดพีชพอดี ผมน่ะเตรียมของขวัญให้พีชด้วยนะ เขาต้องชอบแน่ ผมซื้อหลายอย่างเลยพีชต้องชอบสักอย่างแหละ

                [หลานจะเอาอะไรอีกไหม อาทิตย์หน้าอาจะกลับไทยแล้วนะ]

                “ไม่มีแล้วครับอา ที่อยากได้ผมส่งรูปให้อาหมดแล้ว”

                [ซื้อให้แฟนเหรอเรา มีแฟนแล้วสิเนี่ย?]

                “อารู้ได้ไง ผมไม่เคยบอกอาสักหน่อย อย่าบอกนะว่าป๊าตามสืบเรื่องผมอยู่?”

                [เปล่า ก็หลานไม่เคยฝากอาซื้ออะไรจากต่างประเทศเลย พ่อเราซื้ออะไรให้เราก็ไม่ใช้สักอย่าง แต่รอบนี้จู่ ๆ ก็ฝากอาซื้อของ แถมรองเท้าก็ไม่ใช่ไซส์เท้าหลานด้วย]

                “อาอย่าเพิ่งบอกป๊านะครับ ผมไม่อยากให้ป๊าเข้ามายุ่ง”

                [ไม่บอกอยู่แล้ว เพราะถ้ารู้ว่าลูกชายใช้เงินทีเดียวเป็นแสนเพื่อซื้อของให้แฟน พ่อเราคงลมจับ ทั้งที่พ่อซื้อของให้หลักล้านลูกชายไม่เคยสนใจเลย ฮ่า ๆ]

                “ฮ่า ๆ อาเธียรอย่าแซวผมสิครับ นี่ผมก็เพิ่งเคยใช้เงินเยอะครั้งแรกในชีวิตเหมือนกัน”

                [โอเค จะเอาอะไรอีกก็บอกอานะ]

                อยากเห็นพีชใส่ของที่ผมซื้อให้ใจจะขาดแล้ว ผมใช้เงินทุกบาทอย่างคุ้มค่าเพราะรู้ว่าของที่ซื้อมาพีชต้องได้ใช้แน่ ทั้งรองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ด รองเท้าบาสเก็ตบอลหลายคู่ รวมถึงชุดกีฬาเอาไว้ใส่เล่นบาสด้วย ใส่ยี่ห้อดี ๆ น่าจะซับเหงื่อได้มากกว่าเสื้อยืดธรรมดาที่ใส่อยู่ แล้วก็มีเสื้อแฟชั่นแบรนด์เนมอีกนิดหน่อย รวมแล้วก็แสนกว่าบาทครับ

                แต่ผมไม่โอนเงินแสนออกจากบัญชีให้ป๊ารู้หรอกนะ ผมมีอาเธียรเป็นคนกลางผู้ซึ่งคอยจัดการเรื่องของผมแทนป๊า ข้าวของเครื่องใช้อะไรที่ต้องสั่งซื้อจากต่างประเทศน่ะ ป๊าจะซื้อแล้วฝากเอาเธียรเอามาให้

ผมเลยตั้งข้อแลกเปลี่ยนกับอาไปว่าของรอบหน้าที่ป๊าซื้อให้ผมน่ะอาเธียรเอาไปเลย แลกกับการซื้อของให้ผมในครั้งนี้แทน ผมไม่อยากถอนเงินมาจากบัญชีที่ป๊าให้ ผมมีแต่ของราคาแพงของป๊าเป็นค่าสินไหมแทนเงินที่อาจ่ายเพื่อซื้อของครั้งนี้ให้ผม ทีแรกอาเธียรจะไม่เอาเลยครับ เขาบอกนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเอ่ยปากว่าผมอยากได้อะไร เขาจะซื้อให้เอง

แต่ผมเกรงใจครับ เพราะผมไม่ได้ขอให้ซื้อให้ตัวเอง ผมซื้อให้ผู้ชาย…

มีแฟนคนแรกผมเลยอยากดูแลเขาอย่างดี อะไรที่ผมสามารถหามาให้พีชได้ผมก็จะทำ แค่บอกมาคำเดียวว่าชอบอะไรอยากได้อะไร ถ้าพีชชอบเล่นบาสแล้วบอกว่าอยากได้สนามบาสผมก็จะแบ่งโฉนดที่ดินที่ผมมีไว้ทำสนามบาสให้เขายังได้เลย

พูดแล้วคิดถึงจัง วันนี้ตั้งแต่กินข้าวเสร็จผมยังไม่ได้คุยกับเขาเลย เห็นบอกว่าแบตฯโทรศัพท์เหลือน้อย เมื่อคืนเขาลืมชาร์จผมเลยบอกให้เก็บแบตฯเอาไว้ก็ได้ เอาไว้ตอนเย็นก็คุยกัน กระทั่งตอนนี้พีชเลิกเรียนแล้วก็ยังไม่โทรมาเลย

ผมกลับมาถึงห้องพอดีเลยวางของลงบนโต๊ะ เปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็วีดีโอคอลไปหาพีช

[ไนน์]

“พีชอยู่ไหน”

ทันทีที่พีชรับสายก็ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาของเขาขึ้นมา แต่ด้านหลังของพีชมีคนเยอะเลย เสียงรอบข้างก็ดัง นี่เขาอยู่ไหนกันแน่นะ ไม่ได้ขึ้นรถกลับบ้านนี่นา

[มาทำธุระข้างนอก]

“จะกลับค่ำไหม ให้เราไปรับได้นะ อยู่แถวไหนล่ะ”

[หน้าโรงเรียนไอ้ตาล]

“หืม วันนี้ไปรับน้องเหรอ?”

[จะรับมันทำไม มันกลับบ้านเองได้ทุกวัน]

ขณะที่ผมกำลังจะพูดต่อก็เห็นคนข้างหลังพีชลุกฮือกันขึ้นมา พีชเองก็ลุกขึ้นยืนแถมชะเง้อมองอะไรก็ไม่รู้ จากนั้นเขาก็บอกผมว่าเดี๋ยวโทรหา ก่อนสายตัดไปผมได้ยินเสียงคนพูดว่า ‘ไอ้พีช แม่งมาละ’ จากนั้นสายก็ตัดไปเลย เอ๊ะ นี่พีชอยู่ไหน ทำอะไรกันแน่ ไปหน้าโรงเรียนน้ำตาลทำไม?

ความสงสัยทำให้ผมนั่งไม่ติด ถือโทรศัพท์แล้วเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องเผื่อถ้าพีชโทรกลับจะได้รีบรับสาย ผมเป็นห่วงจัง เหมือนเขามีเรื่องอะไรสักอย่างเลย สีหน้าพีชตอนชะเง้อมองไปด้านหน้ามันดูเกรี้ยวกราด แววตาดุดันแบบที่เขาไม่เคยใช้มองผม เหมือนกับมองคู่อริที่มีเรื่องหน้าโรงเรียนวันนั้นไม่มีผิด

ถ้าผมไม่เห็นเหตุการณ์ก่อนวางสายผมคงคิดว่าพีชไปรับน้ำตาลที่โรงเรียนเสียอีก พีชชอบทำตัวเป็นพี่ชายที่นิสัยไม่ดี ปากด่าน้อง ว่าน้อง แต่การกระทำหลายอย่างกลับตรงกันข้าม เห็นพีชปากหนักแบบนี้ก็ใส่ใจน้องเหมือนกันนะ ขนาดเรื่องที่ว่าน้องแอบกุ๊กกิ๊กกับใครอยู่พีชยังรู้เลย

เห็นว่าน้ำตาลจะมีพี่ที่ชื่อไทม์คอยดูแล พีชชอบมาเล่าให้ผมฟังว่าหงุดหงิดมากที่สองคนนั้นอยู่ด้วยกันบ่อย ผมฟังแล้วต้องยิ้มตามทันทีเพราะดูท่าพีชจะหวงน้องมากเลยล่ะ หรือไม่ก็กลัวตัวเองจะถูกลดความสำคัญลง เห็นบอกว่าพี่ไทม์หล่อ อบอุ่น อ่อนโยน ยิ้มเก่ง น้ำตาลชอบพี่ไทม์ ผมเลยคิดว่าพีชกลัวคนอื่นมาแย่งตำแหน่งพี่ชายของน้ำตาลล่ะ

แต่ก็นะ เท่าที่ผมฟังผมว่ายังไงสองคนนั้นก็ต้องได้คบกันเป็นแฟนสักวันหนึ่งแน่นอน ผมบอกพีชไปว่าถ้าเขาจะคบหากันก็ให้เป็นเรื่องของเขาสองคนเถอะ ตัดสินใจกันเอง พีชเป็นพี่น้ำตาลก็จริง แต่จะเข้าไปยุ่งมากไม่ได้หรอกถ้าน้องไม่ได้ขอให้ช่วยเหลืออะไร ซึ่งพีชก็เอาแต่พูดกลับมาซ้ำ ๆ ว่าสองคนนั้นจะคบกันไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

เหตุผลของพีชที่ค้านไม่ให้สองคนนั้นคบกันมีอยู่อย่างเดียวคือพี่ไทม์กับน้ำตาลไม่เหมาะสมกัน ผมฟังแล้วก็ต้องถอนหายใจ ต่อให้พีชจะห่วงน้ำตาลแค่ไหนแต่พีชก็เป็นคนนอกนี่นา ปล่อยน้องใช้ชีวิตเถอะ ไม่เห็นต้องคอยสอดส่องเรื่องของพี่ไทม์ขนาดนี้เลย

แล้วการที่พีชไปหน้าโรงเรียนน้ำตาลวันนี้ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเรื่องอะไร ผมเดาไปสุ่มสี่สุ่มห้ามาก หรือพี่ไทม์จะทำอะไรไม่ดีแล้วพีชไปจัดการ หรือน้ำตาลทำอะไรขัดใจพีชเลยไปกวนน้อง แต่ไม่น่าใช่หรอก เพราะเขาไม่ได้ไปคนเดียว ผมเห็นคนอื่นเยอะแยะเลยนั่งอยู่ข้างหลังพีช

เฮ้อ อยากรู้จัง เมื่อไหร่พีชจะโทรกลับมานะ...

 

19.25 น.

ผมยังติดต่อพีชไม่ได้จนถึงตอนนี้ จากที่โทรหาเขาติดแต่เขาไม่รับสายตอนนี้กลายเป็นโทรหาไม่ติดแล้ว ความเป็นห่วงทำให้ผมว้าวุ่นเหลือเกิน ปกติเวลานี้พีชต้องถึงบ้านตั้งนานแล้ว ก่อนกินข้าวและหลังกินข้าวพีชจะต้องโทรมาหาผมก่อน แล้วนี่อะไร หายไปตั้งแต่ตอนนั้นยังไม่โผล่มาเลย

“มึงเลิกเดินก่อนได้ไหม กูเวียนหัว”

เพราะผมกังวลมากเกินไปจึงโทรไปเล่าเรื่องที่พีชให้ปืนฟัง มันเป็นห่วงเลยมาอยู่เป็นเพื่อนผม ตอนนี้ผมว่าจะออกไปตามหาพีชแล้วล่ะ ให้ปืนอยู่ห้องรอเผื่อว่าพีชจะมาหาผมที่นี่แล้วไม่เจอ

“มึงรออยู่นี่นะ”

“ไม่ต้องไปไหนละไอ้ไนน์ แฟนมึงเดินมาโน่นแล้ว”

ปืนเท้าคางไปกับขอบระเบียงพลางมองลงไปยังชั้นล่าง ผมได้ยินอย่างนั้นจึงรีบเดินไปดูและเห็นพีชกำลังเดินผ่านลานจอดรถหน้าหอเข้ามา ความเป็นห่วงของผมกำลังก่อตัวเป็นความโมโหเสียแล้วสิ

“กูต้องจัดการพีชหน่อยแล้ว หายไปแบบนี้ไม่คิดเหรอว่ากูจะห่วงแค่ไหน!”

“เอาเลยมึง สั่งสอนให้เด็กมันรู้ซะบ้าง”

ผมเดินมาเปิดประตูรอเลย ไม่ลงไปรับข้างล่างด้วยเพราะพีชไม่ได้โทรมาบอกให้ผมลงไป เขาคงรอเข้ามาพร้อมใครสักคนที่เข้าออกหอแหละ

ผ่านไปพักหนึ่งพีชก็เดินขึ้นมา เขาเห็นผมยืนกอดอกรออยู่ที่หน้าประตูก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ผมได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยขอโทษตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงตัวผม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากฟังหรอก ผมต้องการจะรู้มากกว่าว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น พีชไปไหนมา เขาไม่บอกอะไรผมเลยสักอย่าง

พีชกำลังจะโถมตัวเข้ามากอดผม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเพื่อนผมอยู่ในห้องด้วย มันใช่เวลามาวางมาดขรึมไหมเนี่ย!

“ไนน์อย่าโกรธน้า”

“เอาเหตุผลดี ๆ มาแลกสิ พูดมาเราพร้อมฟัง วันนี้พีชทำตัวไม่น่ารักมาก หายไปไหนไม่บอก ติดต่อไม่ได้ คนเป็นห่วงก็นั่งไม่ติดตั้งแต่เย็นจนค่ำ แค่บอกเราสักนิดมันจะตายเหรอ? ห้ะ!”

ผมสะบัดมือพีชที่พยายามเอื้อมมาจับมือผม ขณะเดียวกันก็ใช้อีกมือผลักหน้าอกเขาให้ขยับออกห่างจากตัวผมหน่อย ตอนนี้ลูกอ้อนของพีชใช้ไม่ได้ผลแล้วล่ะ ผมเป็นห่วงเขาจนจะร้องไห้ แต่พีชกลับมาพูดคำว่าขอโทษคำเดียวคิดว่าผมจะหายเคืองเหรอ ไม่มีทาง

“อย่าผลัก เจ็บ”

เขาบอกพลางงอตัวแล้วกุมท้องไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาผมเห็นรอยรองเท้ามากมายบนเสื้อนักเรียนของพีช ผมโกรธเขาจนมองแต่หน้า ไม่ได้มองส่วนอื่นเลยทำให้ผมเพิ่งเห็นสภาพของพีชชัด ๆ บ้าเอ้ย ใครทำเขาแบบนี้เนี่ย!

“เจ็บตรงไหนพีช เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

“มีเรื่องมาอะ โดนถีบหลายตีนเลย”

แล้วผมก็ดุเขาไม่ลงเพราะพีชดูเหนื่อยอ่อนเหลือเกิน ได้แต่เดินตามพีชเข้าห้องแล้วลอบสำรวจร่างกายเขาอย่างละเอียด โล่งอกไปเปราะหนึ่งที่ไม่มีเลือดตกยางออกตรงไหน แต่ภายใต้ร่มผ้าผมก็ไม่แน่ใจว่าพีชได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง

“โธ่ ๆ ๆ เพื่อนกู เกรี้ยวกราดได้ประโยคเดียวเท่านั้นแหละ กูก็ว่าแล้วอย่างมึงจะโกรธใครได้นานวะไอ้ไนน์ ไม่มีอะไรแล้วกูกลับนะ พรุ่งนี้เจอกันมึง”

“ขอบใจนะมึง พรุ่งนี้มารับกูด้วย”

“รถสปอร์ตสุดหรูของมึงนี่ไม่เคยขับไปเรียนเลยนะ ซ้อนมอเตอร์ไซค์กูไปทุกวัน ขับรถหรูพากูนั่งบ้างได้โว้ยไม่ใช่ขับไปรับแต่ผู้ชาย”

“น้ำมันแพงอะมึง ซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปกับมึงประหยัดกว่าตั้งเยอะ นั่งฟรีด้วย”

“มึงนี่มันลูกเศรษฐีตกอับชัด ๆ มาเกาะคนจนอย่างกูเฉยเลย”

คล้อยหลังปืนออกไปแล้วในห้องจึงเหลือแค่ผมกับพีช ผมแค่หันหน้าไปมองเขา ยังไม่ทันอ้าปากถามอะไรพีชก็ละล่ำละลักเล่าออกมาเองก่อน

พีชบอกว่าวันนี้น้ำตาลโดนคนอื่นล้อว่าเป็นตุ๊ดกลางโรงอาหาร น้องร้องไห้ด้วย ที่พีชรู้เพราะพีชวานเพื่อนของการันต์ที่อยู่โรงเรียนเดียวกับน้ำตาลคอยตามดูน้องอยู่ ฉุกคิดจากที่ผมคุยกับเขาในรถเมื่อวันนั้นว่าช่วงม.ต้นมันเป็นวัยสับสน ผมกับพีชก็เคยผ่านมา แต่คนที่อยู่ม.ต้นใกล้ตัวของเราที่สุดคือน้ำตาลไง เลยสงสัยกันว่าน้องจะผ่านจุดนี้ไปได้ไหม

แล้ววันนี้ก็ได้คำตอบว่าตอนนี้น้ำตาลยังผ่านไปไม่ได้ ถ้ายังเสียใจ ถ้ายังมองข้ามคำพูดที่ล้อเลียนไปไม่ได้นั่นคือน้องกำลังมีแผลเกิดขึ้นในใจ พีชรู้เข้าจึงทนไม่ไหวถ่อไปจัดการคนที่ว่าน้ำตาลถึงโรงเรียน แต่ก็ไม่ยกเหตุผลนี้ไปมีเรื่องเสียทีเดียว บังเอิญว่าในแก๊งของพีชมีคนมีเรื่องกับคนที่ว่าน้ำตาลพอดี เลยยกประเด็นนั้นเป็นหลักแล้วพีชเลยไปแจมเรื่องของตัวเองด้วย

โกรธที่น้ำตาลโดนล้อ แต่ผมว่าการแก้ปัญหาด้วยกำลังแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่เลย บอกว่าถ้าว่าน้ำตาลอีกพีชจะมาต่อยปากอีก ถ้าพีชจะหาทางออกด้วยการไล่ต่อยปากทุกคนในโรงเรียนที่มาล้อน้อง พีชคงเหนื่อยเปล่า เจ็บตัวอีกต่างหาก ถ้าเป็นผมนะ ผมจะคอยอยู่ข้างน้ำตาลแล้วหาเหตุผลมาซัพพอร์ตสิ่งที่เขาเป็นเพื่อให้น้องเข้มแข็งขึ้นและผ่านแรงกระทบจากสังคมรอบข้างไปให้ได้

“ลองคุยกับน้ำตาลดูไหม คุยกับน้องดี ๆ ว่าน้องควรคิดและผ่านความสับสนแบบนี้ไปได้ยังไง การเป็นเกย์ไม่ผิดสักหน่อย ไปบอกให้น้องเข้าใจจะได้ไม่ลดทอนคุณค่าของตัวเอง”

“เราจะเอาหน้าที่ไหนไปสั่งสอนมันเรื่องนี้ล่ะ ในเมื่อคนแรกที่ว่ามันเป็นตุ๊ดก็คือเรา นอกจากปกป้องตรงนี้เราก็หาวิธีอื่นไม่ได้แล้ว”

“พี่ไทม์ไง ถ้าพีชไม่อยากเข้าไปคุยกับน้องพีชลองบอกพี่ไทม์ดูไหม ยังไงน้ำตาลก็น่าจะฟัง เราว่าพี่ไทม์จะพาน้องผ่านเรื่องนี้ไปได้นะ”

“ไม่ล่ะ ไม่เคยคุยกัน”

“พีชไม่ชอบพี่ไทม์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ไนน์คิดแบบนั้นเหรอ ก็ไม่ได้ไม่ชอบนะ”

“หวงน้องนี่นา กลัวคนมาแย่งน้องไปใช่ไหมล่ะ”

“อะไรที่เป็นของเราก็ไม่อยากเสียให้คนอื่นไปหรอก”

ผมเข้าใจสิ่งที่พีชทำนะ มันก็เป็นการช่วยเหลือในแบบของเขา ซึ่งผมไม่ได้เห็นด้วยไปเสียหมดหรอกในเมื่อสิ่งที่เขาตัดสินใจทำลงไปมันทำให้เขาเจ็บตัวมาแบบนี้ พีชถอดเสื้อนักเรียนออกเพื่อสำรวจแผลตามตัวหน้ากระจกในห้องน้ำ ผมยืนมองรอยฟกช้ำที่เอว หลัง หน้าท้อง เห็นแล้วผมปวดใจครับ

ความโกรธที่มีหายไปหมดเลย ตอนนี้เห็นเขาปลอดภัยดีก็พอแล้ว...

หลังจากนั้นผมก็ไล่พีชไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าโดยใส่เสื้อผ้าผมนี่แหละครับ แล้วเราก็ลงไปกินข้าวร้านในซอยใกล้ ๆ หอ วันนี้พีชกินข้าวเยอะมากเลยอาจเป็นเพราะว่าใช้แรงเยอะมาล่ะมั้ง เขาสั่งข้าวราดแกงตั้งสามอย่าง น้ำอัดลมอีกขวดหนึ่ง ตอนเดินกลับหอพีชแวะซื้อลูกชิ้นทอดอีกสี่ไม้แน่ะ

อ้อ แล้วโทรศัพท์พีชพังด้วยแหละ ที่ผมโทรหาไม่ติดเพราะตอนเขาชกต่อยกันนั้นโทรศัพท์มือถือของพีชกระเด็นออกจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอแตกด้วย ตอนนี้เปิดไม่ติดอีกต่างหาก ผมเลยจะเอาไปซ่อมให้แต่ว่าระหว่างนี้คงต้องให้พีชใช้โทรศัพท์เครื่องเก่าของผมไปก่อน สภาพมันยังดีอยู่ ใช้แก้ขัดน่าจะได้

________________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

ดุอย่างกับแมวขู่แบบนี้ต้าวพีชไม่กลัวหรอกน้าาา แล้วไนน์อะ ฮือ รักพีชมากเหมือนกันนะเนี่ยยยยย 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น