email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2563 13:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ

 

 

คุณเคยเกลียดหรือไม่ชอบขี้หน้าใครมากๆมั้ย แล้วเชื่อมั้ยว่ายิ่งเราเกลียดเราก็จะยิ่งพบเจอคนๆนั้น เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งให้มีเรื่องต้องได้พบกัน อย่างที่หมอหนุ่มกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

 

"ตกลงคุณจะเอายังไง ยังยืนยันใช่มั้ยว่าจะซื้อที่ดินแปลงนี้ให้ได้" หมอหนุ่มถามชายตรงหน้าด้วยเสียงเรียบเฉย ทั้งที่ในใจเขาโกรธและรู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก แต่ก็ต้องเก็บซ่อนอารมณ์ไว้ เพราะไม่อยากทำให้เสียงาน

"ใช่! เพราะผมจ่ายเงินค่าที่ดินแปลงนี้ไปเรียบร้อยแล้ว" ธันวาตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่ได้แสดงสีหน้าหรืออารมณ์ใดๆออกมาให้อีกคนเห็น แต่ในใจกลับรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งให้อีกฝ่ายหัวร้อน

 

"แต่ผมว่าผมเป็นคนขอซื้อที่ตรงนี้ก่อนหน้าคุณนะ เพราะฉะนั้นผมมีสิทธิ์ก่อน ถูกมั้ยครับ? คุณวสันต์" หมอหนุ่มพูดกับคนตรงหน้าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปถามเจ้าของที่ดินที่ทำสีหน้าอึดอัดอยู่ข้างๆ เพราะปัญหาตอนนี้เกิดจากความสำเพลาของเขาล้วนๆ ที่ปล่อยให้ภรรยาเป็นคนจัดการเรื่องที่ดินแทน เมื่อเธอเห็นว่าธันวาให้เงินเยอะกว่า เธอจึงตัดสินใจขายให้ธันวาไป โดยไม่ปรึกษาสามีตัวเองเลยสักนิด นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดทั้งคู่ถกเถียงกันอยู่ตรงนี้

"คะ...ครับ ใช่ครับ" วสันต์ตอบตะกุกตะกัก ก่อนจะมองชายหนุ่มทั้งคู่สลับกัน

 

"แต่คุณก็ยังไม่ได้ซื้อไง เพราะฉะนั้นที่ดินแปลงนี้ก็ต้องเป็นของผม ใช่มั้ยครับ? คุณวสันต์" หนุ่มหล่อหน้าคมก็ไม่น้อยหน้า เขาบอกกลับเสียงแข็งพร้อมหันไปถามเจ้าของที่ดินบ้าง

 

"เอ่อ....คือ" ชายผู้เป็นเจ้าของที่ดินอึกอัก ไม่รู้จะตอบยังไงดี เพราะเขาได้พูดคุยรายละเอียดกับหมอไป๋ซะดิบดี แต่ทุกอย่างกลับกลายมาเป็นแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกผิดกับหมอไป๋ไม่น้อย

"หึ คุณนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่ามีคนจอง คุณก็ยังอุตส่าห์ใช้วิธีสกปรกคิดจะแย่งมันไปให้ได้" ไป๋เซียนแสยะยิ้มว่าอีกฝ่ายอย่างนึกสมเพช เพราะไม่คิดว่านักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างธันวา จะใช้วิธีมัดมือชกแบบนี้

 

"หึ ทำไงได้ล่ะครับ ก็ที่ดินแปลงนี้มันทำเลทอง ใครๆก็อยากได้กันทั้งนั้น หรือคุณคิดว่ามันไม่จริง" ธันวาบอกกลับยิ้มๆ ก่อนจะใช้สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา ตอนแรกเขาก็ไม่ได้สนใจที่ดินแปลงนี้มากขนาดนั้นหรอก แต่พอสุนิสาภรรยาของวสันต์บอกว่าคนจองชื่อไป๋เซียน เขาจึงเปลี่ยนใจรีบซื้อชิงตัดหน้าทันที เพราะอยากเอาคืนที่หมอหนุ่มเคยด่าว่าเขาอย่างไม่เกรงกลัว

 

 

"เหอะ ถ้าคุณอยากได้มากขนาดนั้นก็เอาไป ผมไม่ใช่นักธุรกิจที่ต้องหาทำเลทองอะไรนั่นหรอกนะ แต่ผมแค่ต้องการที่ดินเพื่อสร้างโรงพยาบาลเท่านั้น ชีวิตคนสำคัญมากกว่าเงินทอง ถ้านักธุรกิจอย่างคุณเห็นว่าเงินสำคัญกว่าก็เชิญเอาไป!! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับคุณวสันต์ " หมอหนุ่มพูดอย่างเหลืออด ดวงตากลมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างโกรธเคือง ก่อนจะหันไปลาชายเจ้าของที่ดินอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

คนหล่อหน้าเสียเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เดือดร้อนอะไร ทั้งที่เขาคิดว่ายังไงหมอไป๋ก็ไม่มีทางยอมง่ายๆแน่ แต่เขากลับคิดผิด เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อคิดอะไรออก ร่างสูงไม่รอช้ารีบเดินตามอีกฝ่ายออกไปทันที ปล่อยให้เลขาจัดการเรื่องสัญญาซื้อขายให้เรียบร้อย

 

 

"ไอ้บ้าเอ้ย ทำไมกูต้องมาเจอมันอีกด้วยวะเนี่ย" หมอหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะไม่คิดว่าโลกจะแคบถึงขนาดนี้ สงสัยวันนี้เขาคงก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างแน่ๆ ถึงมีแต่เรื่องให้ปวดหัวแบบนี้ ที่ดินก็ถูกแย่ง แถมยังมาเจอไอ้ผู้ชายปากหมาชอบใช้ความรุ่นแรงนี่อีก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

เขาไม่ใช่คนใจร้อน ออกจะใจเย็นเสียด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่เจอผู้ชายคนนี้ เขามักจะควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ได้ทุกที

 

 

"จะรีบไปไหนเหรอครับ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหลัง ทำให้หมอหนุ่มชะงักเท้าที่กำลังเดินทันที

"...."

"ว่าไงครับ ตกลงคุณไม่อยากได้ที่ดินแปลงนี้แล้วเหรอ" นักธุรกิจหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาอีกรอบ ก่อนร่างสูงจะเดินอ้อมมายืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ

"มึงอยากได้มากไม่ใช่เหรอ ก็เอาไปดิ กูไปหาที่อื่นก็ได้" หมอหนุ่มบอกปัดอย่างรำคาญ ก่อนทำท่าจะเดินผ่านร่างสูงไป แต่กลับถูกอีกฝ่ายขวางเอาไว้

"พูดจาไม่เพราะเลยนะครับคุณหมอ เรากำลังคุยเรื่องธุรกิจกันอยู่นะ" นักธุรกิจหนุ่มเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม สีหน้าของเขาแสดงความพึงพอใจออกมาอย่างชัดเจน เมื่อเห็นว่าตัวเองทำให้อีกฝ่ายหัวร้อนได้

 

"คุยอะไรอีก มึงต้องการอะไรกันแน่ ได้ที่ไปแล้วยังไม่พอใจอีกรึไง" หมอหนุ่มบอกกลับอย่างรำคาญ เพราะเขาไม่ชอบขี้หน้าไอ้หมอนี่เลยจริงๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว ยิ่งมาเจอแบบนี้ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่

 

"ก็ไม่ได้ต้องการอะไรหรอกครับ แค่อยากจะพูดคุยกับคนรู้จักเฉยๆ" ธันตอบแบบหน้าตาย ก่อนจะใช้สายตาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา อ่า..จะว่าไปไอ้หน้าตี๋นี่ก็น่ารักเหมือนกันแหะ ชายหนุ่มนึกชมคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว

"แต่กูไม่ได้อยากคุยกับมึง ถอย!! กูจะกลับบ้าน" หมอหนุ่มว่าเสียงแข็ง ก่อนจะบอกให้ร่างแกร่งเปิดทางให้เขา

"ใจร้ายจริงๆ ผมอุตส่าห์ทักคุณก่อนเลยนะเนี่ย" ชายหนุ่มยังกวนประสาทอีกฝ่ายไม่เลิก

"ต่อไปถ้าเจอก็ไม่ต้องทัก!! เพราะกูไม่ได้อยากคุยกับคนอย่างมึง" หมอไป๋บอกกลับอย่างรำคาญ ก่อนจะหลบคนตัวสูงแล้วเดินออกไป โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมของคนหล่อ จ้องมองเขาอยู่ตลอด

 

 

"นี่เราลืมไปได้ไงวะว่ามันเป็นคนที่นี่ เฮ้อ...รู้งี้เลือกจังหวัดอื่นก็ดี เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันมั้ยเนี่ย" หมอไป๋พึมพำกับตัวเองอย่างเซ็งๆ เพราะเขาไม่คิดว่าการขยายสาขาโรงพยาบาลของเขา จะทำให้เจ้าตัวต้องมาพบเจอคนอย่างธันอีก

"เป็นอะไรครับท่าน" บอดี้การ์ดหนุ่มของไป๋เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นหมอหนุ่มเดินอารมณ์เสียออกมา

"ไม่มีอะไรหรอก กลับกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปปรึกษาหยางอีกที" หมอหนุ่มบอกกลับ

 

 

หมอไป๋แสดงสีหน้ากังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด เพราะพลาดที่ดินใจกลางเมืองไป แต่เมื่อนึกถึงหน้าร่างสูงที่เพิ่งเจอ สีหน้ากังวลก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์แทน

 

ธันวา อภิพงษ์สกุล พี่ชายคนเดียวของเวล วาทิน อภิพงษ์สกุล ซึ่งเป็นคนรักของเฟยหยางน้องชายของเขา ที่ไป๋เซียนไม่ชอบขี้หน้าธันวา เพราะเมื่อครึ่งปีก่อนธันวาเคยซ่อมเฟยหยางปางตายจนอีกฝ่ายต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ยังดีที่ไม่ร้ายแรงจนถึงขั้นมีอะไรแตกหัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำโกรธและเกลียดผู้ชายคนนี้มากอยู่ดี คนอะไรไม่รู้ป่าเถื่อนชะมัด

ไหนจะมาอาละวาดตอนที่เวลโดนจับตัวไปอีก อยู่ๆก็จะเข้ามาทำร้ายหยางเพราะคิดว่าหยางเป็นคนลักพาตัวเวลไปเนี่ยนะ โคตรไร้เหตุผลสิ้นดี นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้หมอหนุ่มไม่ชอบอีกฝ่ายมากกว่าเดิมไปอีก

 

แต่นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว หมอไป๋ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องกลับมาพบเจอกับผู้ชายคนนี้อีกด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละนะ โชคชะตามักจะเล่นตลกกับชีวิตคนเราเสมอ ยิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ

'ภาวนาขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลย สาธุ' หมอไป๋ภาวนากับตัวเองในใจ ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องขับรถออกจากร้านอาหารไป

 

 

"หึ เราต้องได้เจอกันอีกแน่ หมอไป๋" ชายร่างสูงมองรถสปอร์ตสีขาวขับเคลื่อนออกไปช้าๆ เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกถึงใบหน้าตี๋ที่ดูหวานกำลังบูดบึ้งเพราะฝีมือเขา ปากบางที่ด่าปาวๆเพราะไม่ชอบขี้หน้าเขา หึๆ มันน่าปราบพยศซะจริงๆ...

 

 

........

 

แงง อินโทรมาแล้ว ขอโทษที่มาช้านะคะ ช่วงนี้อาจจะไม่ได้มาบ่อยนะ เพราะไรท์ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว มีวิจัย รายงานที่ต้องทำเยอะมาก หวังว่ารีดที่น่ารักจะไม่หายไปไหนนะ เค้าจะพยายามมาอัพให้อย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ตอนนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

 

**ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่องต่อของกลรักมาเฟียนะคะ ใครยังไม่ได้อ่านตามไปอ่านกันได้ค่ะ จุ๊ปๆ 😍💕💕

 

 

 

ความคิดเห็น