facebook-icon

มาร่วมค้นหาคำตอบของหัวใจไปพร้อม ๆ กับลลิตนะคะ...

.42. ความสุขที่แท้จริง [100%]

ชื่อตอน : .42. ความสุขที่แท้จริง [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2563 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
.42. ความสุขที่แท้จริง [100%]
แบบอักษร

.42. ความสุขที่แท้จริง 

 

 

[มันตา] 

วินาทีแรกที่ได้เห็นพี่สมุทร เสียงหัวใจเต้นแรงมาก ๆ ความรู้สึกมันอธิบายไม่ถูก รู้แค่ว่าคิดถึงเขามาก อยากวิ่งเข้าไปสวมกอดแน่น ๆ ไม่อยากให้ช่วงเวลาที่พวกเราต้องห่างกันเกิดขึ้นอีกเลยด้วยซ้ำไป 

“พี่เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ แล้ว…” 

จุ๊บ 

“อือ… อย่าขี้โกงสิคะ” ยังถามเขาไม่จบประโยคเลย ก้มหน้ามาจุ๊บริมฝีปากฉันแผ่วเบาก่อนจะรีบผละออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม 

“ก่อนหน้านี้พี่เกรงใจพ่อ” 

“คิก ๆ” คำตอบของเขาทำให้รอยยิ้มของฉันผุดขึ้นมาทันที “งั้นตอนนี้ก็ไม่ต้องเกรงใจแล้วนะคะ” 

ฉันพูดพลางเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจุ๊บริมฝีปากพี่สมุทรกลับ แต่กลับถูกเขารั้งท้ายทายเพื่อกดจูบหนัก ๆ ลงมาแทน เป็นจูบที่โหยหาและคิดถึงมาก ๆ จูบได้ไม่นานพี่สมุทรก็ผละออกไป 

“กลัวอดใจไม่ไหว” เขินกับแววตาของเขาที่มองมาด้วยความรัก มันเป็นแววตาที่อธิบายวันนี้ก็ไม่จบแน่ ๆ “เจ็บไหมครับ” ปลายนิ้วเรียวยื่นมาแตะบริเวณหัวคิ้วที่มีรอยปูนฟกช้ำของฉันไปด้วย 

“ไม่แล้วค่ะ แค่เห็นพี่ก็หายเจ็บแล้ว” 

“เมียใครเนี่ย ขี้อ้อนจังเลย” 

“วันนี้ลิตจะเป็นเมียที่น่ารัก อาบน้ำสระผมให้พี่ละกันค่ะ” ความสุขที่รอคอยมาหลายวัน ตอนนี้ฉันได้กลับมาแล้วนะ แถมยังดีกว่าเดิมอีกต่างหาก 

“งั้นจะรออะไรล่ะครับ พี่อยากรีบอาบน้ำ อยากนอนกอดเมียใจจะขาดแล้ว คิดถึงมากเลยรู้ไหม” ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้พี่สมุทรเปลี่ยนไป เขาดูดีขึ้นกว่าเดิมมากเลย 

ไม่พูดเยอะกันหรอก ฉันเองก็ต้องอาบน้ำอีกรอบด้วยเหมือนกัน พี่สมุทรไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่เลือดที่ติดมาตามเสื้อของเขา ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเลือดของใคร 

“พี่ไปทำอะไรมาคะ ทำไมเลือดถึงติดเสื้อแบบนี้” อยากรู้ก็ต้องถาม คนตรงหน้าเลยหมุนตัวหันกลับมาเงยหน้ามองฉัน 

พี่สมุทรนั่งอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำ ซึ่งฉันกำลังยืนสระผมให้เขาอยู่ 

“ลิตต้องไม่อยากรู้แน่นอนครับ” 

“หือม์! ทำไมลิตต้องไม่อยากรู้ล่ะคะ” เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันพร้อมคำถาม แต่พี่สมุทรกลับไม่ตอบอะไรนอกจากขยับเข้ามาสวมกอดฉันแทน “ลิตสระผมให้พี่อยู่นะคะ นั่งดี ๆ สิ” 

“อยากกอดนี่ครับ” พบคนขี้อ้อนหนึ่งอัตราค่ะ กอดฉันแน่นเชียว เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากกอดหรอก “ต่อไปนี้พี่จะไม่อยู่ห่างจากลิตอีกแล้วนะครับ” 

“ให้จริงเถอะค่ะ” ตอบกลับเขายิ้ม ๆ พี่สมุทรเลยเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับฉัน “อยู่ดี ๆ สิคะ เดี๋ยวยาสระผมก็เข้าตาหรอก” 

“คิดถึง…” 

“รู้แล้วค่ะ” ชอบโหมดนี้ของเขาจริง ๆ อ้อนเก่งเหลือเกิน กว่าจะสระผมและอาบน้ำ ใช้เวลานานมากเพราะพี่สมุทรมัวแต่อ้อนนี่แหละค่ะ 

พออาบน้ำเสร็จก็พากันเดินออกมาข้างนอก หยิบชุดออกมาแต่งตัวกัน ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เตียงเพื่อจะเช็ดผมให้เขา  

RRRRR 

นั่งเช็ดผมให้เขา จนโทรศัพท์มีสายโทรเข้ามา เขาเลยลุกไปกดรับ 

“สวัสดีครับ” กดรับสายก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม “งั้นผมฝากพี่จัดการด้วยนะครับ ขอบคุณครับ” 

พี่สมุทรคุยแค่ไม่นานก่อนจะกดตัดสายไป 

“ใครเหรอคะ?” 

“คนของพ่อพี่น่ะ” พี่สมุทรเงยหน้าขึ้นมาตอบ แต่ฉันกลับขมวดคิ้วเพราะงงกับคำตอบของเขา “ไว้พี่เล่าให้ฟังครับ” 

มีหลายเรื่องเกี่ยวกับเขาที่ฉันยังไม่รู้ แต่หลังจากนี้คงได้รู้แน่นอน… ฉันมองสบตาพี่สมุทรพร้อมกับรอยยิ้ม จนนั่งเช็ดผมให้เขาเสร็จ พากันเข้านอนแทน นอนกอดพี่สมุทรจนผล็อยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ 

 

หลับอยู่ดี ๆ กลับต้องสะดุ้งเพราะคนข้าง ๆ ไม่ได้นอนอยู่ด้วย เลยลุกเดินออกไปตามหา ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกันข้างล่าง ด้วยความอยากรู้เลยเดินเข้าไปแอบฟังแทน ขออนุญาตเสียมารยาทนิดนึงค่ะ 

“ตอนนี้ปัญหาก็จบแล้ว ต่อไปจะเอายังไง” คำถามจากพ่อธีร์ดังขึ้นมา 

“เรื่องบริษัทคงต้องสร้างความเชื่อมั่นใหม่น่ะครับ” 

“ส่วนนี้เดี๋ยวพวกพ่อช่วยเอง” 

พ่อเลยเหรอ? คิก ๆ ไหนใครเคยทำเป็นเข้มเนี่ย พอมาตอนนี้กลับพูดว่าพ่อเต็มปากเลยทีเดียว พ่อเธียร์เนี่ยจริง ๆ เลยนะ 

“ขอบคุณครับ” 

“แล้วเรื่องพ่อว่ายังไง” 

พ่อเหรอ? พ่อธีร์หมายถึงใครกันนะ 

“ท่านไม่ได้ความจำเสื่อมใช่มั้ยครับ” คำถามของพี่สมุทรทำให้ฉันต้องขมวดคิ้วเลยทีเดียว 

“อืม” แต่น้ำเสียงตอบกลับของพวกพ่อกลับทำให้ฉันสงสัยเข้าไปอีก 

“ผมคุยกับท่านเข้าใจแล้วครับ ที่นั่นอาจจะเป็นความสุขที่นั่นเลือกก็ได้ ส่วนความสุขของผมอยู่ที่นี่ครับ” 

“ปัญหาของนายมันยังไม่เรียบร้อยหรอกนะ ถ้าอยากอยู่ข้าง ๆ ลิต นายควรจัดการทุกอย่างให้จบเร็ว ๆ” 

“ครับ” 

“งั้นพวกพ่อไปนอนก่อนละกัน เดี๋ยวแม่ตื่นมาไม่เจอจะสงสัยอีก” พอได้ยินพ่อเธียร์พูดแบบนี้ออกมา ฉันถึงกับรีบวิ่งกลับขึ้นมาบนห้องเลยทีเดียว แกล้งทำเหมือนหลับต่อ จนพี่สมุทรเดินกลับขึ้นมานอนกอดฉัน 

 

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเผลอนอนหลับไปนานแค่ไหน เพราะเช้าที่ตื่นขึ้นมากลับไม่เจอพี่สมุทรนอนอยู่ข้าง ๆ แล้ว วันนี้รู้สึกงัวเงียมาก เหมือนไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่ หรือเพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาฉันเอาแต่คิดมากเรื่องของเขากันนะ ร่างกายเลยไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่ 

และสุดท้ายก็ทำให้ฉันไม่อยากจะลุกออกจากเตียงนอกจากทิ้งตัวลงนอนอย่างเดิมแทน จนได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา รีบผงกหัวขึ้นไปดู พี่สมุทรเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม เห็นแล้วอยากอ้อนมาก ๆ 

“ไปไหนมาคะ ขอกอดหน่อยสิ” พูดพลางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ยื่นสองแขนไปตรงหน้า พี่สมุทรเลยเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ก่อนจะกอดฉันเอาไว้จนแน่น 

“เป็นอะไรน่ะเรา” 

“ไม่อยากลุกไปไหนเลยค่ะ อยากนอนมาก ๆ” 

“จะนอนต่อก็ได้นะครับ เดี๋ยวพี่นอนเป็นเพื่อน” 

“กี่โมงแล้วคะ” ที่ถามเพราะเห็นว่าเขาแต่งตัวเหมือนออกไปข้างนอกมา 

“จะเที่ยงแล้วครับ” 

“ฮะ!” ถึงกับตกใจเลยทีเดียว ฉันไม่เคยนอนขี้เซาแบบนี้มาก่อนเลย “โกหกลิตหรือเปล่าคะ” 

“พี่จะโกหกลิตทำไมล่ะครับ” 

“ฮึย! แล้วทำไมพี่ไม่ปลุกลิตล่ะคะ ปล่อยให้นอนขี้เซาได้ยังไงกัน” มองหน้าเขาพลางยู่หน้าใส่ไปด้วย พี่สมุทรเลยยิ้มขำให้กับท่าทางของฉัน “ขำอะไรคะ ลิตไม่ขำนะ” 

“วันนี้ลิตดูแปลกไปนะครับ” 

“แปลกตรงไหน ลิตก็เหมือนเดิม พี่นั่นแหละ… แล้วนี่หายไปไหนมาคะ” 

“พี่ไปเยี่ยมไอ้อ้นที่โรงพยาบาลมา แล้วก็ไปให้ปากคำที่โรงพัก รวมไปถึงจัดการเรื่องงานศพของอามาครับ” 

“อา?” มันเหมือนมีประโยคคำถามมากมายอยู่บนหัวของฉัน จนพี่สมุทรยื่นมือของเขามากุมมือฉันเอาไว้ 

“ผู้ชายที่ลิตเห็น เขาไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของพี่หรอกครับ เขาเป็นน้องชายฝาแฝดของพ่อพี่และพยายามจะแย่งทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง จนทำให้ครอบครัวของพี่ต้องแตกแยก” น้ำเสียงของพี่สมุทรตอนเล่าฟังดูเศร้ามาก ๆ ฉันเลยเลือกจะกุมมือเขากลับพร้อมกับรอยยิ้ม 

“เรื่องมันผ่านมาแล้วนะคะ ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้วค่ะ” 

“ขอบคุณที่คอยอยู่ข้าง ๆ พี่มาตลอด ไม่ว่าลิตจะเจอปัญหาอะไรก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยมือ ยังรอและเชื่อใจพี่เสมอ” 

“เพราะลิตรักพี่และลิตก็รู้ด้วยว่าพี่ก็รักมาก ๆ เหมือนกัน” 

“ครับ” 

“พี่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะคะ พี่ยังมีลิตและคนอื่น ๆ อยู่เสมอ… ง่วงจัง ขอนอนกอดหน่อยนะคะ” พี่สมุทรไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยอมให้ฉันอ้อน กลิ่นตัวเขาหอมสดชื่นมาก ๆ 

เอาจริง ๆ ก็นอนไม่หลับหรอก นอกจากนอนเล่นเท่านั้น จนเกือบบ่ายกว่าจะยอมลุกไปอาบน้ำได้ เพราะแม่ขึ้นมาตามแล้ว อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เดินลงมาข้างล่าง เรียวคิ้วถึงกับขมวดเข้าหากันทันที เพราะที่บ้านมีแขก 

“พี่ชาย” 

หือม์! ถึงกับแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงดีใจของเด็กผู้ชายคนหนึ่งเรียกพี่สมุทรว่าพี่ชาย เด็กตัวเล็กตรงหน้ารีบลุกจากโซฟาเพื่อวิ่งเข้ามาหาพี่สมุทร 

“พี่ชายไม่ต้องไปหาทะเลแล้วนะครับ ทะเลมาหาแทนแล้ว” เด็กน้อยพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม สีหน้าดูมีความสุขเชียวครับ 

“ทะเล อย่าเสียมารยาทสิลูก” เสียงเอ็ดเด็กชายดังขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินก้มหน้ากลับไปนั่งที่เดิม พี่สมุทรเลยหันกลับมามองหน้าฉัน จับมือพาเดินไปนั่งตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามกับแขก 

“ลิตนี่พ่อแท้ ๆ ของพี่กับภรรยาของท่าน” แปลกใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้ม 

“สวัสดีค่ะ” ยกมือไว้พวกท่านพร้อมกับรอยยิ้ม 

“ตอนนี้พ่อไม่มีข้อสงสัยในคำตอบของแกตอนนั้นอีกแล้ว” พ่อพี่สมุทรพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม  

“พ่อก็คงหลงรักรอยยิ้มนี้ เหมือนที่ผมหลงซ้ำ ๆ ไม่มีวันเบื่อ” เขินกับคำพูดของพี่สมุทรมาก ๆ พ่อของเขาก็ได้แต่หันมามองหน้าฉันยิ้ม ๆ ด้วยเหมือนกัน 

“ผมตั้งใจขึ้นมากรุงเทพฯ เพื่อจัดการปัญหาคาราคาซังในอดีตและอยากทำหน้าที่พ่อที่ดีอีกสักครั้ง ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าความสุขแท้จริงที่สมุทรเลือกคืออะไร และผมก็อยากเป็นอีกคนที่ช่วยทำให้ความสุขของลูกสมบูรณ์แบบ” 

พี่สมุทรหันมามองหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้ม มือข้างหนึ่งของเขาคอยจับมือของฉันไปด้วย เสียงหัวใจเต้นแรงมาก ๆ จะว่าแปลกใจก็ยังได้เลย 

“ผมอยากมาสู่ขอลูกสาวของพวกคุณให้กับสมุทรอย่างเป็นทางการน่ะครับ ส่วนเรื่องสินสอดเรียกมาได้เลย ผมยินดีจ่าย” 

“จริง ๆ เด็กสองคนนี้ก็ทำอะไรเกินหน้าเกินตาพ่อแม่อย่างพวกเราไปเยอะมากแล้ว ถ้าผมจะไม่ยกให้ก็คงไม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องสินสอดผมแล้วแต่ทางคุณจะให้เลยละกันครับ แค่เห็นลูกสาวมีความสุข ผมก็พลอยมีความสุขไปด้วยแล้ว” พ่อธีร์พูดดี ฉันยิ้มแก้มแทบแตกเลยทีเดียว 

“สมุทรพาน้อง ๆ ออกไปก่อน” 

“ครับ” พี่สมุทรรับคำพ่อของเขาก่อนจะพาฉันกับน้องชายเดินออกมาข้างนอกแทน ฉันเลยถือโอกาสแนะนำตัวซะเลย 

“สวัสดีครับทะเล พี่ชื่อมันตานะคะ แต่จะเรียกว่าพี่ลิตก็ไดค่ะ” 

“สวัสดีครับพี่ลิต ผมชื่อทะเลครับ ตอนนี้มีพี่ชายชื่อสมุทรครับผม” หลงเด็ก ท่าทางพูดเก่งมาก ๆ แถมยังยิ้มน่ารักอีกต่างหาก โลกของทะเลดูสดใสกว่าโลกของคนข้าง ๆ ฉันซะอีก “พี่ชาย คนนี้คือหัวใจเหรอครับ” 

“ครับ” 

“โค้ชลับอะไรกันหรือเปล่าคะ” เงยหน้าขึ้นไปมองพี่สมุทรพร้อมคำถาม แต่เขากลับไม่ตอบนอกจากยิ้ม “พ่อแท้ ๆ ของพี่ยังไม่ตายสินะคะ” 

“ครับ ท่านได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวของแม่ทะเลน่ะ” 

“พี่โกรธพ่อไหมคะ” 

“ถ้าพี่ไม่รู้ความจริงก็คงไม่อยากเห็นหน้าท่านอีก แต่ตอนนี้พี่กับพ่อคุยกันเข้าใจแล้วครับ เพราะไม่มีใครย้อนกลับไปแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดได้อีกแล้ว นอกจากเดินหน้าทำปัจจุบันให้ดีที่สุด” 

“สมุทรคนคิดบวก คิก ๆ” 

“เพราะมีเจ้าเด็กวุ่นวายตรงหน้านี่แหละครับ” 

“ลิตไม่ได้วุ่นวายสักหน่อย พี่อย่ามามั่ว” อยากจะงอแงใส่เขาจริง ๆ แต่ลืมไปว่าทะเลยังยื่นอยู่ด้วย “ทะเลครับ หิวขนมหรือเปล่า ครัวบ้านพี่ลิตมีเยอะเลยนะ” 

“หิวครับ” 

“โอเคค่ะ งั้นพวกเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า” 

“ครับผม” เห็นท่าทางมีความสุขของทะเล พลอยทำให้คนใกล้ตัวมีความสุขไปด้วย โดยเฉพาะฉัน… 

เดินจับมือทะเลพาเดินเข้าบ้านและตรงไปทางห้องครัวเพื่อหาขนมในตู้เย็นให้เจ้าตัวเล็ก แต่พอเปิดออกกลับรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาซะดื้อ ๆ จนเซถอยหลังไปเลยทีเดียว แต่โชคดีที่พี่สมุทรเดินตามเข้ามาด้วย เขาเลยช่วยพยุงฉันเอาไว้ได้ทัน 

“เป็นอะไรหรือเปล่าลิต” 

“กลิ่นในตู้เย็นค่ะ มันแปลก ๆ ลิตเลยเวียนหัวนิดหน่อย” เงยหน้าขึ้นไปตอบคำถามพี่สมุทร เขาเลยพาฉันไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ ๆ แทน 

“กลิ่นก็ปกตินะ ไม่สบายหรือเปล่า” 

“น่าจะนะคะ เพราะช่วงที่พี่ไม่อยู่ ลิตไม่ค่อยได้นอนเลย” ปลายนิ้วขมวดคลึงแผ่วเบาบริเวณขมับของตัวเอง ทะเลเองก็เดินเข้ามาใช้ฝ่ามือเพื่อพัดลมให้กับฉันด้วย เห็นแบบนี้ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้จริง ๆ เลย 

“เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กินดีกว่า ลิตจะได้กินยาแล้วขึ้นไปพักผ่อน” 

“แต่ลิตไม่หิวนะคะ ลิตอยากกินส้มตำมากกว่า” 

“ส้มตำ?” ทำไมพี่สมุทรต้องทำหน้าแปลกใจด้วย แล้วส้มตำมันแปลกตรงไหน ปกติฉันก็กินออกจะบ่อย แค่ช่วงที่อยู่กับเขาไม่เคยได้กินเลยก็เท่านั้นเอง 

“อยากกินจริง ๆ นะคะ” 

“โอเค เดี๋ยวพี่ออกไปหาซื้อให้ละกัน” 

“พี่ออกไปตอนนี้คงเสียมารยาทแย่ งั้นลิตอดใจรอก่อนดีกว่าค่ะ พี่หาอะไรให้ทะเลกินก่อนก็ได้” 

“ไหวเหรอ?” 

“ไหวค่ะ ในตู้เย็นมีผลไม้อยู่ ลิตกินรองท้องก่อนก็ได้ค่ะ” 

“กินข้าวดีกว่าไหม?” 

“ลิตไม่อยากกินนี่คะ” 

“ดื้อจริง ๆ เลย” พี่สมุทรบ่นพึมพำก่อนจะเดินไปทางตู้เย็น หยิบขนมและผลไม้ออกมาจัดใส่จานให้ฉันกับทะเลนั่งกินกัน 

“กลิ่นมะม่วงแก้วขมิ้นหอมชื่นใจมาก ๆ เลยค่ะ” เห็นแล้วน้ำลายสอเลยทีเดียว เป็นมะม่วงที่พ่อชอบซื้อมาใส่ตู้เย็นเอาไว้ให้แม่กิน เพราะท่านชอบมาก ๆ รสชาตืไม่ได้เปรี้ยวมากด้วยซ้ำ ติดจะอร่อยมาก ๆ ด้วย 

“ไม่เปรี้ยวเหรอครับ” ทะเลเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน ในมือถือขนมคุกกี้อยู่ด้วย 

“ไม่ครับ หวานมาก ๆ ทะเลลองชิมดูสิ” 

“ทะเลไม่ชอบครับ มันเปรี้ยว” น้องทำหน้าเข็ดฟันใส่ฉันเชียว ฉันเลยไม่ได้สนใจพวกเขา นั่งกินมะม่วงทั้งจานคนเดียวจนหมด 

“ลิตยังไม่อิ่มเลยค่ะ” หันไปพูดกับพี่สมุทรที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ 

“หมดแล้วครับ” 

“แต่…” 

“หายมาอยู่ตรงนี้กันนี่เอง ทะเลครับ พ่อกับแม่หนูจะกลับแล้ว” เสียงของแม่ดังขึ้นมา เลยทำให้บทสนทนาระหว่างฉันกับพี่สมุทรต้องชะงักไปแทน 

“งั้นพี่ไปส่งน้องก่อนนะ ส่วนส้มตำ เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อมาให้” 

“ขอบคุณค่ะ” ฉีกยิ้มกว้างมองหน้าพี่สมุทร เขายิ้มตอบกลับให้ฉันก่อนจะพาทะเลเดินออกไป ฉันกับแม่เลยเดินตามออกไปด้วย 

“พ่อกลับก่อนนะ ยังไงพรุ่งนี้ลูกก็เข้าบริษัทด้วยจะได้จัดการเรื่องที่เหลือให้จบสักที” 

“ครับ” 

“ทะเลกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ” เป็นการพบปะครอบครัวที่ดีมาก แม้ว่าระยะเวลาที่อยู่คุยด้วยกันจะน้อยไปก็ตาม 

พี่สมุทรเดินออกไปส่งพ่อของเขาที่รถและออกไปหาซื้อส้มตำให้ฉันต่อ ส่วนพ่อธีร์กับพ่อเธียร์ก็พากันออกไปทำธุระข้างนอก ที่บ้านเลยเหลือแค่ฉันกับแม่เท่านั้น 

“แล้วพี่ฟ้ากับพี่ครามล่ะคะ” ตั้งแต่พี่สมุทรกลับมา ฉันก็ลืมพี่ชายไปซะสนิทเลยทีเดียว 

“กลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แม่มีอะไรจะถามหนูหน่อยน่ะ” 

“ถามอะไรเหรอคะ” 

“ประจำเดือนครั้งสุดท้ายของหนูมาเมื่อไหร่เหรอลิต” คำถามของแม่ทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปเลยทีเดียว เสียงหัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ “แม่แค่สงสัยน่ะ บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้” 

“มะ แม่คงไม่ได้คิดว่าหนูท้องใช่มั้ยคะ” อย่าว่าแต่แม่ที่สงสัยเลย พอท่านถามถึงเรื่องประจำเดือน ฉันก็เริ่มฉุกคิดขึ้นมานิดหน่อยด้วยเหมือนกัน 

ฉันแทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะช่วงนี้ชีวิตเจอเรื่องวุ่นวายเยอะมาก เรื่องของส้มโอ ทำให้ฉันลืมเรื่องเล็กน้อยของตัวเองไปเลยจริง ๆ 

“แม่คิด… คิดว่าลิตอาจจะท้อง” 

ตึกตัก ตึกตัก 

โลกหมุน นี่คือความรู้สึกของฉันในตอนนี้ แม่พูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ในขณะที่ฉันกลับรู้สึกว่ามันอธิบายมาถูก ทั้งดีใจและตกใจ… แต่เรื่องนี้ก็ยังเป็นแค่ข้อสงสัยของฉันกับแม่เท่านั้น แม้เปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้จะสูงก็ตาม 

 

 

 

_____________________________________________________ 

หลังจากนี้ไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้วค่ะ เบามาก ๆ 5555555555  

มุมของลิตไม่มีอะไรมากมายแล้วค่ะ ต้องไปมุมพี่สมุทรตอนต่อไปแทน 

จบเรื่องนี้ไปบ้านฟ้าครามต่อนะคะ ^^ 

ความคิดเห็น