ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 42

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 889

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2563 07:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
42
แบบอักษร

    นายเดชานั่งจิบกาแฟกับมาริสา  วันนี้เขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษจนอยากจะฮัมเพลงออกมาเบา ๆ  ใจนึกไปถึงแม่ของใบหม่อน คุณม่านไหม ถ้าหากวันนี้คุณยังอยู่ก็น่าจะหายโกรธแล้วล่ะที่เขาทำกับลูกแบบนี้  ในที่สุดใบหม่อนก็ได้ไปอยู่ในครอบครัวที่ดี เขามั่นใจในตัวลูกเขยและคุณนุชนารถแม่สามีที่ทำหน้าที่แม่ได้ดีกว่ามาริสา ภรรยาที่เขายกขึ้นมาแทนที่  แต่หล่อนกลับสร้างความผิดหวังที่ไม่สามารถช่วยให้สถานการณ์ในครอบครัวดีขึ้นบ้างเลย  ถึงแม้ความผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาเองก็ตามเถอะ 

            “ยิ้มอะไรนักหนาคะคุณ” 

            “เดือนหน้าเตรียมตัวไปงานแต่งใบหม่อนที่เชียงใหม่ด้วยกัน” 

            “อ้าว...จะแต่งอะไรกันอีก ก็แต่งกันไปแล้วนี่คะ” 

            “ทางนั้นเขาให้ความสำคัญกับลูกเรามาก  อีกอย่างเขาก็มีธุรกิจมากมาย โรงแรมหรูของที่นั่น ก็ของเขา ลูกชายแต่งงานทั้งที ไม่ประกาศให้โลกรู้ก็กระไรอยู่” เดชาแกล้งคุย ในเมื่อมาริสาเคยดูถูกนายตะวันไว้เยอะ 

            “จริงเหรอคะคุณ  ไหนว่าเป็นชาวไร่ไง” 

            “นั่นก็ใช่ แต่เขาก็ยังมีธุรกิจอื่น ๆ อีกเยอะ” 

            “เหรอคะ...” มาริสากระแทกเสียง หน้าตึง 

            “บอกยัยน้ำชาด้วยก็แล้วกัน เผื่อลูกไม่ติดเรียนจะได้ไปด้วยกัน” เดชาอยากให้พี่น้องปรองดองกัน  แต่ก็ดูเหมือนจะห่างไกลจากคำนั้นเต็มที 

            “ค่ะ” 

  

            เชียงใหม่ 

          ตะวันพาใบหม่อนมาลองชุดแต่งงาน ที่ร้านดังของเชียงใหม่  ซึ่งเจ้าของร้านที่เป็นสาวประเภทสองบังเอิญวันนี้ไม่อยู่ อยู่แต่ผู้ช่วยสาวซึ่งค่อนข้างจะพูดน้อย และตามใจลูกค้ามาก ๆ   ไม่ช่างนำเสนอ โน้มน้าวเหมือนเจ้าของ  ไม่อย่างนั้น ปัญหาที่สองหนุ่มสาวเผชิญอยู่คงจบลงได้อย่างง่ายดาย 

  

            “พี่ว่าชุดนี้มันโป๊ไป  ไม่เหมาะกับใบหม่อนหรอกครับ” ตะวันพิจารณาชุดเจ้าสาวเกาะอกสีงาช้าง  เปิดเปลือยช่วงไหล่ เพียงแค่คิดว่าคนทั้งงานจะได้เห็นไหล่เปลือยกับผิวเนียนนุ่มละเอียดอ่อนของเมียเขาทั้งงานแล้วมันก็อดหวงไม่ได้ 

            “งั้นเปลี่ยนใหม่ก็ได้ค่ะ” ใบหม่อนลอบถอนหายใจ เป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั้ง  ใส่ชุดอะไรก็ไม่ถูกใจเขาเลย อย่าบอกนะว่ากำลังแกล้งกันอยู่เนี่ย....หญิงสาวเริ่มมีมีอารมณ์คุกรุ่น...แต่ก็พยายามอดทนไว้ 

            “สวยไหมคะพี่ตะวัน” 

            “สวย....แต่พี่ว่าเลือกชุดที่คอไม่ลึกขนาดนี้ดีกว่านะครับ” 

          “ใช้ได้หรือยังคะ” 

            “ก็ดีนะ....แต่พี่ว่าด้านหลังมันโป๊ไปหน่อยนะครับ” 

            “อ้าว...ใบหม่อนไม่ลองชุดแล้วหรือครับ” ตะวันทำหน้างง ๆ ที่ใบหม่อนใส่ชุดของหล่อนเดินออกมา คว้ากระเป๋ามาถือแล้วก้าวนำหน้าเขาออกจากร้านไปเลย 

            “..........”ใบหม่อน เม้มปากสนิท หล่อนขอโทษขอโพยกับพนักงานของร้านขณะเข้าไปเปลี่ยนชุด และแจ้งว่าหล่อนจะกลับมาใหม่ เพราะเจ้าบ่าวของเธองอแงมาก 

          “เดี๋ยวสิครับ...รอพี่ด้วย” ตะวันก้าวยาว ๆ ตามภรรยาออกมาที่รถ 

            “...........”หญิงสาวหยุดยืนนิ่งข้างรถ ไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำเดียว 

 

            “เป็นอะไร หิวเหรอ ไปทานข้าวกันก่อนก็ได้ ลองชุดมาสามสี่ชั่วโมงแล้วนี่” ตะวันยังไม่รู้ตัว ว่าผิดอะไร เขาเปิดประตูรถให้ภรรยาขึ้นนั่งเรียบร้อยก่อนจะอ้อมมาประจำที่คนขับ 

            “ไปทานที่ไหนดี อาหารญี่ปุ่นไหมครับ” ชายหนุ่มถามอย่างเอาใจ  

            “ไปหาคุณแม่ค่ะ” ใบหม่อนบอกหน้านิ่ง ๆ 

            “อะ...อะไรนะ” ตะวันหันมาถามงง ๆ ไม่คิดว่าใบหม่อนจะติดแม่เขาอย่างรวดเร็วแบบนี้ 

          “ไปหาคุณแม่ค่ะ” ใบหม่อนพูดคำเดิมอีกครั้ง เจ็บใจนัก แกล้งให้หล่อนเปลี่ยนชุดอยู่นั่นแหละ แข้งขาล้าไปหมดแล้ว อย่างนี้ต้องเอาคืน  

ชายหนุ่มเริ่มจะรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ปกติเกิดขึ้นแล้ว คงไม่ใช่แค่หิวธรรมดาแน่ ๆ เขาได้แต่สงบปากสงบคำ รีบขับรถไปหามารดาตามที่เจ้าหล่อนต้องการ 

“สวัสดีค่ะคุณแม่” ใบหม่อนเดินนำหน้าสามีเข้าไปหาคุณนุชนารถ ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน 

“ลองชุดกันเสร็จแล้วหรือจ๊ะ” คุณนุชนารถถามทั้งลูกชายและลูกสะใภ้ 

“คงไม่ต้องจัดงานแล้วล่ะค่ะคุณแม่” ใบหม่อนโพล่งขึ้น 

ทั้งคุณนุชนารถและลูกชายตกใจไปตาม ๆ กัน 

“ทำไมล่ะจ๊ะ” คุณนุชนารถถามใบหม่อนอย่างใจเย็น 

“หนูคงไม่มีชุดเจ้าสาวใส่หรอกค่ะคุณแม่  ลองชุดมาสี่ชั่วโมงไม่ถูกใจพี่ตะวันสักชุด” ใบหม่อนตอบเสียงเบา ราวกับนางเอกผู้น่าสงสาร ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มสะใจ 

“อะไรกัน...ตะวัน” คุณนุชนารถส่งสายดุมองลูกชาย 

“ก็มันมีแต่ชุดโป๊ ๆ นี่ครับคุณแม่ เปิดไหล่  เปลือยแขน เว้าหน้า เว้าหลัง ไม่ไหวล่ะครับ” ตะวันส่ายหน้า บ่นกระปอดกระแปด 

“ถ้าอย่างนั้นแม่ขอสั่ง ให้ใบหม่อนเป็นคนตัดสินใจ ตะวันห้ามก้าวก่ายน้อง” คุณนุชนารถตัดบท เมื่อรู้ว่าสาเหตุของเรื่องมาจากเจ้าลูกชายตัวดี 

“ครับ” ตะวันจำใจรับคำอย่างเคือง ๆ  

ใบหม่อนหมั่นไส้คนตัวโต  ขี้ใจน้อย เขาไม่ยอมพูดจา ถามคำตอบคำ ตลอดช่วงบ่าย และไม่ยอมพูดแสดงความเห็นใด ๆ ...เฮ้อ....ผู้ชายตัวโตก็งอนเป็นเหมือนกันแฮะ 

ชายหนุ่ม นอนกอดอกอยู่บนเตียงหน้านิ่งมาก ไม่ยอมพูดจา จนกระทั่งใบหม่อนขึ้นเตียงมาเขาก็ยังทำเฉยเมยหันหลังใส่เฉยเลย  ดูสิว่าหล่อนจะไปฟ้องคุณแม่อีกไหม 

มีหรือใบหม่อนจะยอมแพ้ ทนได้ก็ทนไป หญิงสาวนั่งเอามือสางผมอยู่ข้าง ๆ ยิ่งขยับความหอมจากเรือนผมนุ่มยิ่งส่งกลิ่นเย้ายวนไปถึงคนที่นอนหันหลังให้ แต่เขาก็ยังเฉย สงสัยต้องแรงกว่านี้ 

“โอ๊ย....”ใบหม่อนล้วงมือเข้าไปภายใต้เสื้อนอน ยุกยิกไปหมด 

“เป็นอะไร หืม” ตะวันรีบหันกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของเมียสาว 

“ไม่รู้ตัวอะไรเข้าไปในเสื้อค่ะ” ใบหม่อนบอกพลางทำเป็นขยับตัววุ่นวายไปหมด 

ความคิดเห็น