Hanabidou
facebook-icon

Good Things take time

ชื่อตอน : Chapter 4-2

คำค้น : Hanabidou, คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว, ฟีลกู๊ด, เด็ก, ครอบครัว, วาย, BL, ญี่ปุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2563 18:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4-2
แบบอักษร

4-2 

“เดี๋ย...คุณชิ...”  

มุคาเอดะยังประเมินสถานการณ์ไม่ถูก ไม่รู้เป็นเพราะยังไม่สร่างเมาหรือตกใจ จู่ๆ ภาพข้าวของในห้องก็พร่าลงเหมือนคนตาลาย เสียงลมหายใจของอีกฝ่ายที่ข้างหูไม่ใช่แค่ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าววูบวาบ ที่ควรจะยกมือห้ามก็ไม่ได้ทำ ปล่อยจังหวะให้มือของอีกฝ่ายสอดเข้าไปในตัวเสื้อ ลูบไปมาพลางจับนู่นหมุนนี่ขณะที่ไซ้ลำคอไปด้วย เสียงพรมจูบเบาๆ จากร่างที่ซ้อนกอดอยู่ข้างหลังเหมือนกำลังห่อหุ้มตัวเขาเอาไว้ ทำอุณหภูมิร่างกายร้อนขึ้นมาแปลกๆ อย่าว่าแต่ดิ้นตัวออกจากอ้อมกอด แค่จะกระเถิบตัวหนียังทำไม่ได้

             รู้ตัวอีกทีก็เอนตัวพิงลงกับแผ่นอกของอีกฝ่ายไปเรียบร้อยแล้ว น่าจะทำให้เขาถือเป็นคำอนุญาตให้ล่วงเกินต่อได้ โอโตนามิก็เลยเลื่อนริมฝีปากมาประกบที่ริมฝีปากคนอยู่ในอาการสะลึมสะลือเต็มที่ กลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ฟุ้งก่อให้ความรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาจนหยุดไม่อยู่ มือขยี้จุดใต้เสื้อทำให้มุคาเอดะผ่อนเสียงครางออกมา บิดตัวเหมือนจะหนี แต่ก็ไปไหนไม่รอด เพราะคนที่นั่งอยู่ข้างหลังล็อคเอาไว้หมด

             “แต่ที่นายพูดเรื่องคนในสเปคฉันเมื่อกี้นี้ มันคือนายหมดเลยนะ”

             โอโตนามิไม่มั่นใจว่ามุคาเอดะได้ยินที่เขากระซิบหรือรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังโดนเขาทำอะไรอยู่ อย่างไรก็ตาม ทุกจุดที่เขาลากมือผ่านกำลังเพิ่มอุณหภูมิ เป็นร้อนจัด ผิวที่ขาวอยู่แล้วยิ่งเห็นชัดว่ากลายเป็นสีแดงก่ำทั้งแก้มและใบหู โอโตนามิกดริมฝีปากเบียด แทนที่มุคาเอดะจะบอกให้หยุด กลับยอมจูบกลับแลกลิ้นตอบ หมอนี่บ้าไปแล้วแน่ๆ... เมามาก? หรือไม่ก็ห่างจากเรื่องพวกนั้นมานานเกินจนอดรนทนไม่ได้... ทั้งที่ดูภายนอกก็เป็นพวกใช้ชีวิตจริงจังซีเรียส หรือเพราะอย่างนั้น ถึงได้กลายเป็นว่าจุดติดได้ง่ายมาก...

             อีกทั้งร่างกายก็ตอบสนองเขาดีทุกอย่าง แม้จะขยับตัวกระสับกระส่าย ก็ไม่เหมือนคนคิดจะหนี เหมือนคนกำลังอ้อนวอนขอให้ช่วยจัดหนักให้มากกว่า ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าหรือน้ำเสียง... ก็มีคุณสมบัติกระตุ้นอารมณ์คนมองไปหมด นายอดอยากมาขนาดไหนกันน่ะฮึ...?

             เสียงครางแผ่วที่หลุดออกมาหลังจากพยายามกักลมหายใจเอาไว้เต็มที่ กำลังทำให้เขาเองก็คลั่งจนหยุดตัวเองไม่ได้ ต้องเดินหน้าด้วยการเลื่อนมือไปปลดเข็มขัดอีกฝ่ายออก ตะครุบจูบหนักไปด้วย

             มุคาเอดะไม่พูดห้ามอะไรสักคำ โอโตนามิอาจจะคิดว่าเขาเมามากจนไม่อยู่ในสภาพที่จะปฏิเสธอะไรได้ ซึ่งก็จริงที่ว่าเขาไม่ปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมตัวเองถึงปล่อยให้มันเลยเถิดจนตกอยู่ในสภาพนี้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเมาถึงขั้นไหน และปกติถึงจะไปดื่มกับใคร ก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองมีอารมณ์วาบหวามขึ้นมาหนักๆ จนควบคุมไม่ได้อย่างนี้ หรือเขากำลังโหยหามันอย่างไม่รู้ตัวอยู่พอดี? สัมผัสหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนก็เลยทำให้สติและเหตุผลกระเจิดกระเจิง ทั้งที่รู้แก่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายด้วยกันน่ะนะ?

             นี่เขาก็รู้ว่าความเสียหายจากเหตุการณ์นี้มันจะตามมาขนาดไหน แต่เพียงแค่เสียงตะครุบจูบเบาๆ ที่ลำคอ ก็ทำให้เขาร้อนวูบวาบขึ้นมาเหมือนคนไม่เคยรู้จักกับเรื่องพวกนี้มาก่อน ทั้งที่จริงๆ รับรู้ทุกสัมผัสที่อีกฝ่ายป้อนเพื่อพยายาม ปลุกให้เขาตื่นตัวเต็มที่ เขาเหงา ขาดแคลน...หรือหมดความมั่นใจในตัวเองไปถึงขนาดไหน ทำให้คิดว่าสัมผัสมือของผู้ชายด้วยกันมันอบอุ่นและดีขนาดนี้ได้เนี่ย?

             โอโตนามิหลุบตามองหน้ามุคาเอดะเป็นพักๆ เหมือนจะจับกระแสอารมณ์ว่าอีกฝ่ายจะว่ายังไง มุคาเอดะเองเป็นคนที่เบี่ยงสายตาหลบพลางตอบด้วยเสียงครางแผ่วเบา ทั้งที่รู้ตัวดีว่าทำอย่างนั้นมันก็ไม่ต่างจากอนุญาตให้คนกระทำจัดการต่อได้ ต่างคนต่างเป็นผู้ใหญ่และรู้สัญญาณแบบนี้กันดีอยู่แล้ว... หมอนั่นถึงได้ปลดเข็มขัดเขาออกช้าๆ แล้วก็รูดซิปกางเกงเขาลงทีละนิด

             เดี๋ยวๆ... คิดจะทำถึงขั้นไหนน่ะเฮอะ... 

             “ช่วงนี้ทำเองบ้างไหม?” โอโตนามิถามที่ข้างหู ไม่ได้หวังว่าอีกฝ่ายจะตอบ แต่มุคาเอดะเบี่ยงสายตาหลบ ส่ายใบหน้าแดงก่ำ 

             “ก็เพราะไม่รู้จักปลดปล่อยเสียบ้าง มันถึงได้เป็นขนาดนี้” คนพูดยื่นมือไปดึงขอบกางเกงให้เลื่อนลง เจ้าของกางเกงในแบรนด์ดังดูจะตกใจอยู่บ้าง แต่ความอายน่าจะมีมากกว่าที่ถูกปล่อยสิ่งที่ขยายตัวออกมาใหญ่เกินกว่าจะขังมันไว้ในที่แคบอย่างนั้นต่อได้ ไม่รู้ว่าคนมองกำลังมองสิ่งที่เด้งผงาดขึ้นรับสายตา ด้วยความรู้สึกอย่างไร แต่ทันทีที่สัมผัสอุ่นของมือใหญ่เข้าไปแตะเบาๆ แล้วกอบกุมเอาไว้ เจ้าของมันก็สะดุ้งโหยง เบี่ยงหน้าหนีเข้าหาซอกคอของคนทำ โดยที่ไม่รู้ว่าเสียงครางเบาๆ ตามจังหวะมือคนที่รูดไปมานั้น มันทำให้อีกคนตั้งใจเซอร์วิสให้มากแค่ไหน  

             “ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”  

             เสียงกระซิบของโอโตนามิเรียกแววตากรึ่มแอลกอฮอล์น่ารังแกให้เงยหน้าขึ้นมอง ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวไม่รู้ว่ากำลังส่งคำขอร้องด้วยสายตาอยู่โดยที่ห้ามตัวเองไม่ได้ ใบหน้าของมุคาเอดะแดงก่ำไปด้วยความอาย ลมหายใจหลุดเป็นห้วงๆ ส่งเสียงครางกระเส่าที่ทำให้คนเป็นผู้ใหญ่กว่าต้องซ่อนรอยยิ้มด้วยการโน้มตัวลงไปจูบหนักที่ริมฝีปาก ใช้มือร้อนผ่าวละเลียดรูดจุดสำคัญของอีกฝ่ายขึ้นลงช้าๆ ไม่ยอมให้เสียจังหวะของตัวเองแม้ว่ามุคาเอดะจะบิดตัวไปมาเรียก ร้องให้เพิ่มจังหวะให้ด้วยท่าทางทรมาน คนกระทำมองยิ้มๆ ใช้อีกมือสอดใต้เสื้อเชิ้ตที่ชายหนุ่มใส่ ถลกมันขึ้นจนเห็นแผ่นอกกว้างและผิวขาวละเอียด ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้สึกอัปยศกับสภาพตัวเองตอนนี้บ้างหรือไม่ แต่พนันได้ว่ามุคาเอดะคงไม่อยากเห็นภาพตัวเองที่เอนตัวทิ้งทุกอย่างไว้ในอ้อมแขนของเขาบนโซฟาตอนนี้ หมอนี่น่ารักเกินไปแล้ว ว่าง่าย แถมยังครางออกมาเสียงดังตอนที่นิ้วเขาบิดเจ้าเม็ดสวยตรงปลายยอดอกด้วย 

             โอโตนามิหลุบมองดวงตาคลอน้ำตาของมุคาเอดะที่ส่ายหน้าไปมา ยื่นไปจับมือของมุคาเอดะที่ว่างๆ ให้เอาไปปิดปากตัวเองไว้ พลางสั่งเบาๆ ข้างหูด้วยเสียงต่ำ 

             “ถ้าส่งเสียงดังกว่านี้ละก็ เดี๋ยวมิสุเอะจังตื่นนะ” มุคาเอดะหน้าแดงวูบ ส่ายหน้าแต่ไม่ได้ตอบอะไร เพราะชายหนุ่มเอามือกลับไปบิดตรงยอดอกของเขาอีกรอบ คราวนี้มุคาเอดะสะดุ้งโหยง บิดตัวยิ่งกว่าเดิมแต่ยังเอามือกดปิดปากตัวเองไว้แน่น โอโตนามิมองแล้วก้มลงกระซิบอีกรอบ 

             “ดีมาก ถ้าอยากให้ทำต่อก็ร่วมมือกันหน่อย”  

             มุคาเอดะไม่รู้ตัวว่าได้พยักหน้าตอบไปหรือไม่ เขาที่พิงตัวเองอยู่กับซอกคอของโอโตนามินั้นมองไม่เห็นภาพอะไรตรงหน้า ร่างกายของคนที่เขาพิงก็ร้อนจัดจนเขาเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังจะหลอมลงไปกับแผ่นอกของโอโตนามิด้วยอยู่แล้ว มุคาเอเดะเผลอปล่อยเสียงครางออกมาอีกเมื่อโอโตนามิใช้ริมฝีปาก ขบใบหู มือข้างหนึ่งบดขยี้หัวนม อีกข้างรูดแก่นกลางร่างเขาขึ้นลงในจังหวะที่เร่งรัวขึ้น เขานึกสภาพตัวเองไม่ออก แต่คิดว่าตัวเองคงเผลอพูดอะไรออกไปสักอย่าง โอโตนามิถึงได้ก้มหน้าลงมาถามพลางเงี่ยหูฟังคำตอบ ในขณะที่ใช้ริมฝีปากไล้ต้นคอเขาเบาๆ ไปด้วย  

             “ว่าไงนะ?” 

             “ถ้ารุก... ขนาดนี้...” 

             “รุกขนาดนี้แล้วทำไม?” 

             “ผมจะ... ไม่ไหว...แล้ว” 

             หางตาของมุคาเอดะเหมือนเห็นรอยยิ้มของโอโตนามิชั่วแวบ บอกตามตรงว่าเสียงที่กระซิบข้างหูนั้นมันอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่ว่าจะรอยยิ้ม สัมผัส หรือท่าทางชิลๆ แบบผู้ใหญ่นั้นกำลังทำให้เขาแพ้ราบคาบ แพ้อย่างไม่มีข้อแม้...และเริ่มกลัวว่าจากนี้จะเป็นฝ่ายติดใจมันเองด้วย 

             “ก็ปล่อยออกมาสิ” 

             มุคาเอดะรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นคำสั่ง เผลอครางออกมาเมื่อความ รู้สึกหวามลึกตะกายไปจนถึงจุดที่สูงสุดยอด กระตุกเกร็งไปทั้งร่าง ก่อนร่างกายจะปลดปล่อยความรุ่มร้อนให้พุ่งออกมาจากส่วนที่ไวต่อสัมผัสที่สุดอย่างห้ามไม่ได้ 

             ชายหนุ่มปิดดวงตาลงพลางหอบหายใจ เขาไม่รู้ว่าตัวเองสร่างเมาหรือยัง สมองไม่ใช่เพียงแค่ไม่สั่งการ แต่ยังหยุดประมวลผลต่างๆ ไปแล้ว เหงื่อเขาออกท่วม แต่อุณหภูมิในร่างกายที่สูงจัดก็ยังไม่ลดลงง่ายๆ มุคาเอดะพยายาม รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น แล้วพบว่าโอโตนามิเอาทิชชู่เช็ดมือรวมถึงทำความสะอาดรอบๆ ไปแล้ว พอสติสตังเริ่มจะกลับมา ใบหน้ามุคาเอดะยิ่งแดงก่ำ เหมือนเพิ่งสำนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ เขานอนนิ่ง ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาหรือไม่... แต่อ้าปากไปก็ไม่มีเสียงออก เพราะขนาดแค่เห็นสายตาโอโตนามิปราดมาเจอยังต้องรีบหลบ 

             “ทีหลังก็อย่าดื่มมาก แล้วก็อย่าสะสมไว้เยอะ ปลดปล่อยออกมาบ้าง” โอโตนามิโยนผ้าห่มลงกับร่างกายคนบนโซฟาที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ย มุคาเอดะไม่ตอบ หันใบหน้าแดงก่ำไปอีกข้าง  

             “แบ่งให้แล้วนะ ความอบอุ่นน่ะ” 

             คนฟังหัวใจกระตุก นิ่งเงียบไม่กล้าหันมอง 

             “นอนซะ” 

             อีกคนพูดต่อแค่นั้น แล้วก็เดินกลับออกจากห้องไป...  

 

To be continue 

 

****** แจ้งข่าวค่ะ ********* 

Hanabidou ค่ะ ><  

พอดีเรื่องนี้มีอีบุ๊กออกถึงเล่ม 3 (ยังไม่จบ) และตอนนี้อีบุ๊กอยู่ในช่วงลดราคาเนื่องในโอกาสสัปดาห์หนังสือของ MEB ก็เลยขออนุญาต PR ไว้หน่อย เผื่อใครที่อยากซื้อจะได้ไปซื้อตอนราคาลดๆ ค่ะ ลดถึงวันที่ 13 ตุลาคม 2020 นะคะ สามารถเข้า MEB แล้วเสิร์ชจากชื่อนักเขียน Hanabidou ได้เลย >< 

ส่วนท่านที่รอได้ ก็รออ่านในนี้ไปเรื่อยๆ ได้เลยค่ะ จะลงไปจนจบแน่นอน (แต่ตอนนี้ยังเขียนไม่จบ) TvT ช่วงนี้มีต้นฉบับในสต็อกอยู่ประมาณหนึ่ง ก็อาจจะมาถี่หน่อย แต่ถ้าลงตามตอนที่เขียนอยู่ล่าสุดทัน ก็อาจต้องรอนิดนึงนะคะ ยังไงก็จะมาเรื่อยๆ ค่ะ ><  

ตั้งแต่เขียนนิยายมา ยังไม่เคยมีเรื่องไหนเขียนไม่จบค่ะ ไว้ใจได้ เอาชื่อคุณปู่เป็นเดิมพัน 555  

ทักทาย ฝากตัว และฝากนิยายด้วยค่ะ (。Ő▽Ő。)ノ゙ 

ความคิดเห็น