facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่-23- หนูดาหายไป

ชื่อตอน : ตอนที่-23- หนูดาหายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 223

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2563 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่-23- หนูดาหายไป
แบบอักษร

ตอนที่-23- 

หนูดาหายไป 

"ยังเจ็บอยู่หรือเปล่าคะ" 

"เจ็บค่ะแต่อยากให้อาโจอาร์ กอดแน่นๆ "น้ำเสียงออดอ้อนอีกทั้งใบหน้าขาวนวลเนียนซุกไซร้กับอกแกร่งเหมือนกับลูกแมวตัวน้อยๆที่กำลังอ้อนเจ้าของ ยิ่งทำให้กายหนาไม่อยากทำแค่กอดเหมือนกับที่เด็กสาวร้องขอ 

"เดี๋ยวจะไม่ได้นอน"นิ้วมือแกร่งเกลี่ยไปตามสันจมูกได้รูปของสาวน้อยที่ตนมองสบตาอย่างเอ็นดูก่อนที่กระชับกอดให้แน่นขึ้นโดยที่เขานั้นต้องคอยพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของตัวเอง 

"ที่บอกว่ารักตั้งแต่หนูยังไม่รู้จักความรักคืออะไรคะ" 

โจอาร์นิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนที่จะค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา"ก็รักตั้งแต่หนูดายังเป็นเด็กตัวน้อยๆ ชอบเดินตามอาเหมือนลูกเป็ด" 

เราทำแบบนั้นด้วยหรอนี่คือคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัว"ทำไมหนูดาจำไม่ได้เลยค่ะ" 

"ก็เพราะหนูดายังเด็กมากๆ " 

เด็กมาก นี่คุณอาคิดจะพรากผู้เยาว์ตั้งแต่เราเป็นเด็กเลยหรือไง ร้ายกาจคนอะไรกับเด็กก็ยังไม่เว้นถึงจะคิดแบบนั้นแต่ใบหน้าของญาลินดากับแดงซ่าน เขินอายกับสายตากรุ้มกริ่มที่มองจ้องมา 

"เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ" 

"........."โจอาร์นิ่งไปสักพักก่อนที่เขานั้นจะเอื้อนเอ่ยออกมา"ตอนอากำลังจิตตกทั้งยังรู้สึกมืดมน แต่ก็มีเด็กตัวน้อยนัยน์ตาเต็มไปด้วยความสงสัย ทั้งยังฉีกยิ้มกว้างยื่นดอกไม้ที่ถือในมือให้กับอา" 

เจ้าของใบหน้าหวานฟังอย่างตั้งใจทั้งยังขบคิดในใจอย่างตั้งคำถาม หรือจะเป็นเรา 

"ตอนนั้นเมื่ออาสบนัยน์ตาคู่นี้"แววตาลึกซึ้งกำลังจ้องมองดวงตากลมโตที่มองมาที่ตนก่อนที่ปลายนิ้วแกร่งจะเกลี่ยไปที่หางตาอย่างอ่อนโยน"เหมือนกับว่าอากำลังตกอยู่ในมนต์สะกดมันเหมือนมีเวทมนตร์แผ่กระจายรักษาใจที่บอบช้ำให้กลับมามีชีวิตชีวาแสงสว่างสาดส่องจนอารู้สึกอุ่นซ่านไปถึงข้างใน ดอกไม้ดอกนั้นอาก็ยังคงเก็บเอาไว้ไม่มีวันเหี่ยวเฉา" 

"ดอกอะไรคะ" 

"ดาหลา ดอกดาหลา"โจอาร์พรมจูบไปทั่วใบหน้าขาวนวลเนียนอย่างรักใคร่ จนญาลินดารู้สึกว่าเธอนั้นสำคัญกับโจอาร์จริงๆ 

"อาชอบเรียกหนูดอกดาหลา งั้นเด็กที่เอาดอกไม้ให้อาก็เป็นหนูดา" 

"ใช่ค่ะ หลังจากนั้นอาก็ไปหาหนูบ่อยขึ้นจนหนูย้ายกลับมาเมืองไทยตามคำสั่งของคุณตาที่อยากให้พ่อของหนูมาดูแลสาขา รู้ไหมหนูดาตามอาต่อยๆ เลยนะ เหมือนลูกไก่ตัวน้อยๆ ตามแม่" 

"หนูดาจำไม่ได้เลย"เธอจำไม่ได้จริงๆ จำได้แค่ว่ามีคนมาจูบเธอจนปากแตกแต่ตอนนั้นก็แค่5ขวบ เดี๋ยวนะ เหมือนกับว่าญาลินดาจะนึกอะไรออก"คนที่จูบหนูดา? " 

"อาเอง" 

"คุณอา"ใบหน้าสวยหวานเห่อร้อน แก้มเปล่งปลั่งแดงซ่านเขินอาย อาโจอาร์จูบเราตั้งแต่เด็ก บ้าไปแล้ว บ้าที่สุด"งั้นคุณอาก็จะพรากผู้เยาว์ตั้งแต่เด็ก" 

"อาต้องทนแค่ไหน อาเฝ้ามองหนูตลอดเรื่อยมาจนสุดท้ายโดนเด็กยั่วจนอาทนเอาไว้ไม่ไหว" 

"หนูดายั่วตอนไหน" 

"ทุกเวลา"น้ำเสียงกระเส่าซ่านพาใจดวงน้อยเต้นระรัว ญาลินดาค่อยๆ ขยับใบหน้าหนีแต่เหมือนกับว่ากายหน้าที่กกกอดเธอเอาไว้จะไม่ยอม 

"หนูดาเจ็บมากๆ เลยนะคะ"เด็กสาวขอยกธงขาว ใช่ว่าจะอยากขัดใจแต่ตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ เธอแทบจะไม่ได้ขยับไปไหนได้แต่นอนอ่อนระทวยให้คนเอาแต่ใจได้ตักตวงจนระบมไปทั้งตัว ยิ่งกลางกายสาวแค่เพียงขยับขาก็รู้สึกเจ็บจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับ 

"อาก็ยังไม่ได้จะทำอะไร"โจอาร์หัวเราะร่วนซุกไซร้ซอกคอขาวเรื่อยมาจนถึงดอกบัวตูมทั้งสองข้าง รีบอ้าปากครอบครองอย่างไม่รอช้าจนญาลินดารู้สึกวูบวาบตีคู่มากับความเจ็บแสบนิดๆ เหมือนว่าเม็ดยอดอกสีชมพูมันจะหลุดออกมา 

"มันเจ็บนะคะ หนูดาเจ็บๆ " 

"อีกครั้งสิคะ" 

ทำไมญาลินดารู้สึกว่านับวันอาโจอาร์ของเธอจะยิ่งเอาแต่ใจยิ่งหาเหตุรังแกตักตวงความสุขจากเธอได้ไม่เว้นแต่ละวันยิ่งเห็นเธออ่อนแอยิ่งจะทำให้เธออ่อนแรงนอนครวญครางระทวยใต้ร่างกักขังไม่ยอมให้เธอนั้นไปไหนและสุดท้ายเป็นเธอเองที่ยอมทุกที 

2วันผ่านไป 

"จริงหรอ" 

"จริงสิ นี่ดาเองก็ตกใจที่ได้ยินคุณพ่อพูดแบบนั้น" 

"อาโจร้ายกาจ"ผักบุ้งดูดน้ำส้มคันสดลงคอดับกระหายพร้อมทั้งฟังเพื่อนของเธอเล่าต่ออย่างใจจดใจจ่อคล้ายกับว่าเป็นเรื่องของตัวเอง 

"อาโจอะขอหนูดากับคุณพ่อตั้งแต่ที่มีอะไรกันครั้งแรก แล้วทุกคนก็ปิดหนูดามาตลอดจนมารู้ก็ตอนที่มานี่แหละ ว่าทำไมคุณพ่อคุณแม่ถึงดูสบายจัง เป็นฉันสิที่กระวนกระวายใจคนเดียว" 

"แล้วจบไงอะคุณอาซื้อไรมาง้อร้านอยู่แถวไหน อร่อยไหม"แน่นอนว่าผักบุ้งเพื่อนรักต้องแวะเรื่องของกินทำเอาญาลินดาถอนหายใจออกมา 

"ก็อร่อยนะ กินบนเตียงทั้งวันทั้งคืน" 

"......" 

"ง้อทั้งคืน"ความรู้สึกที่ติดปลายลิ้นยังคงไม่จางหาย ใบหน้าสวยหวานเห่อแดงซ่านเมื่อนึกถึงภาพแสนรัญจวนใจที่ฉายชัด 

"หน้าแดงเลยอะ" 

"อะไร"ญาลินดาโวยวายกลบเกลื่อนพร้อมกับตักอาหารเข้าปากแก้อาการเคอะเขินของตัวเองจนผักบุ้งได้แต่หัวเราะ 

ทั้งสองดูจะมีความสุขที่ได้เที่ยวตามประสาผู้หญิงระหว่างที่โจอาร์และเอเดนไปโรงงานที่อยู่ต่างเมืองจนกระทั่งตากลมโตคู่นี้มองเห็นชายชุดดำกำลังเดินเข้ามาหาตน 

"จะโดนลักพาตัวหรอ"ผักบุ้งรีบเข้าไปหลบหลังของญาลินดาเพื่อนสาวที่กำลังตื่นกลัวไม่น้อยไปกว่าเธอ 

"123วิ่งเลยนะ" 

"....."ไม่มีเสียงตอบมีแค่เพียงพยักหน้ารัวๆ ทั้งสองตั้งท่าก่อนที่จะออกตัววิ่งผ่านซอยเล็กๆ เพื่อที่จะตรงไปยังฝูงชนที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้แต่แล้วขาทั้งสองคู่ก็ต้องหยุดลงพร้อมกับอาการหอบเหนื่อยเมื่อมีรถแวนสีดำสนิทมาจอดขวางหน้า 

"นี่โทรหาอาโจกันดีกว่า" 

"กำลังกด"มือบางสั่นเทาใจเต้นระทึกก่อนที่จะตากลมโตจ้องมองสัญลักษณ์ที่ต้นแขนขวาของหนึ่งในนั้นซึ่งกำลังเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับโค้งคำนับตามมารยาทของผู้น้อยที่อายุมากกว่าเธออยู่หลายปี 

"อย่าขัดขืนอีกเลยครับคุณหนู" 

ญาลินดากวาดสายตามองเหล่าชายฉกรรจ์ตาน้ำขาวที่ยืนขนาบข้างแล้วก็ได้สงสัยแต่เมื่อได้ยินประโยคต่อมาพร้อมกับโทรศัพท์ที่ยื่นมาตรงหน้าก็ทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาในทันที 

. 

. 

2ชั่วโมงต่อมา 

"น้องมาหนูดากลับมาหรือยัง" 

"อ้าวมาคิดว่าหนูดาอยู่กับพี่โจ" 

ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วมุน เขาไม่แม้แต่จะเห็นเงาของเด็กน้อย หนูดาบอกว่าจะออกไปเที่ยวกับผักบุ้งซึ่งโจอาร์นั่นเห็นว่าปลอดภัยจึงไม่ได้ส่งคนตามไปเพราะคงไม่มีใครกล้ายุ่งกับลูกสาวของเจ้าของผู้มีอำนาจในเมืองนี้ 

"ไม่" 

"หนูดาหายไป"คุณมาติกาดูร้อนใจ เธอจะทำยังไงดีได้แต่มองหน้าของสามีที่อุ้มลูกน้อยเดินเข้ามาโดยมีเอเดนที่ทำหน้าร้อนใจไม่ต่างจากตน 

"ผักบุ้งก็ด้วย" 

ท่ามกลางความกังวลใจของใครหลายคน โจอาร์กับอภิวัตน์พ่อของญาลินดาต่างมองหน้าของกันและกันอย่างรู้คำตอบ 

"ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าหนูดาอยู่ที่ไหน" 

"รับมือยากแล้วละ"เอเดนพูดเหมือนรู้ใจ สีหน้าของเขากลับมาเป็นปกติเขาลืมบุคคล คนนี้ไปได้ยังไง เหมือนกับว่าภาพเดิมไหลย้อนกลับมาเอเดนรู้สึกโล่งใจในทันทีที่รู้ว่าผักบุ้งนั้นอยู่กับใคร 

"ใครหรือคะ"คุณมาติกายังคงไม่เข้าใจพร้อมกับทำหน้าสงสัยที่มีใบหน้าเหมือนญาลินดาไม่ผิดเพี้ยนจนสามีของเธอต้องรีบพาเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าจะทำให้ใครบางคนหลงเหมือนที่เคยเป็นอย่างที่ตัวมาติกาก็ไม่รู้ตัว 

"หึ"โจอาร์แค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะขบคิดถึงเรื่องต่อจากนี้โดยมีเอเดนที่กำลังจะโทรสั่งการลูกน้องอยู่ข้างๆ 

"ไม่ต้องโทรเขาไม่ได้ต้องการลูกน้องฉัน เขาต้องการฉัน" 

"...."ถึงเอเดนจะรู้สึกเป็นห่วงแต่เขานั้นก็ขัดคำสั่งของเจ้านายไม่ได้จึงทำได้เพียงแค่เดินตามไปขับรถให้กับเจ้านายที่ดูจะเอาจริงไม่ต่างกว่าครั้งก่อนอาจจะมากกว่าครั้งที่แล้วด้วยซ้ำ 

------- 

มาแย้ววววววววววววววว 

ความคิดเห็น