facebook-icon Twitter-icon

มิลล์เฟย หอมหวานขนาดนี้ใครจะ 'อดใจไหว' ล่ะ ไหวอะป่าว...เบบี้มิลล์

2.1 เสพติดความหวาน | (ขอกินด้วยได้ป่าว)

ชื่อตอน : 2.1 เสพติดความหวาน | (ขอกินด้วยได้ป่าว)

คำค้น : ยูริ,yuri,รัก,ฟิน,เพื่อน,หวง,หึง,ใจ,จูบ,หื่น,หมอ,แพทย์,หวาน,ขนม,ฟิน,เซอร์ไพร์ส,อ่อย,แรง

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 786

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2563 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.1 เสพติดความหวาน | (ขอกินด้วยได้ป่าว)
แบบอักษร

มิลล์เฟยกลับมายังห้องพักของเธอด้วยความเหนื่อยล้า ร่างบางล้มตัวลงนอนทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะถูกอาจารย์หมอเพียวลงโทษเลยต้องทำเวลาในการเวียนเอกสารและต้องรีบกลับมาทำงานในส่วนของเธอต่อจนแทบไม่ได้คุยกับเอิร์ลเกรย์อีกเลยจนดึกเอาป่านนี้ เอิร์ลเกรย์...ไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ 

แกร็ก... 

เสียงประตูเปิดออกภายในห้องที่เงียบสนิท เอิร์ลเกรย์เดินเข้ามาในห้องพักในขณะที่ดวงตาอันทรงเสน่ห์ของเธอมองหารูมเมทตัวดีที่ตอนนี้คงไปนอนขดตัวอยู่ที่ไหนซักที่และนั่น...หาได้ไม่ยากเลยสักนิด 

"มิลล์" 

เอิร์ลเกรย์เอ่ยเรียกมิลล์เฟยที่กำลังนอนหลับอยู่ เป็นอีกครั้งและในหลายพันครั้งที่หญิงสาวมักจะนอนหลับโดยไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ยังซุกใบหน้าเข้าไปในผ้าห่มดังเดิม 

"..." 

ดูเหมือนมิลล์เฟยจะขี้เซาเหมือนเดิม ยังจะมุดหนีกันอย่างนี้ เอิร์ลเกรย์จึงมุดตัวตามเข้าไปในผ้าห่มที่อุ่นเสียจนน่านอนจริง ๆ เชียวมือเรียวสวยแตะสัมผัสใบหน้าสวยหวานเพื่อให้เธอตื่น 

"มิลล์...ไอ้มิลล์" 

เอิร์ลเกรย์ไม่ลดละความพยายาม ตอนนี้จะเที่ยงคืนอยู่แล้วแต่คนบางคนก็ยังนอนขี้เซาอย่างนี้ มันน่านักจริง ๆ แตะตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปหมดแถมยังมีกลิ่นหอมหวานออกมาจากเรือนร่างเล็ก ๆ นี่มันอะไรกัน!!! 

"จะนอน..." 

มิลล์เฟยขยับตัวพลางดึงผ้าห่มมากอดแทนหมอนข้างที่เอิร์ลเกรย์แกล้งเอาของเธอไปซ่อนจนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันถูกซ่อนไว้ตรงไหนในห้องพักนี้ 

"จะตื่นดี ๆ มั้ยไอ้มิลล์" 

เอิร์ลเกรย์มองใบหน้าของมิลล์เฟยไม่ยอมตื่นซะทีจึงขยับตัวเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะแนบริมฝีปากจุมพิตคนที่ปลุกยากปลุกเย็นเหลือเกิน ดูสิว่าเธอจะทนกับรสสัมผัสสุดวาบหวามนี้ได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว 

"อื้อ" 

เสียงเล็ก ๆ ในลำคอนั้นช่างยั่วยวนกันยิ่งกว่าเดิมเมื่อคนที่นอนกำลังจูบตามรับสัมผัสราวกับความฝันอันแสนหวาน ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มถูกฉกชิงความหวานภายใต้ผ้าห่มอันแสนอบอุ่น 

"อืม" 

เอิร์ลเกรย์ดูดดันลิ้นเล็ก ๆ ค่อย ๆ ชิมความหอมหวานทีละนิด ทีละนิด ร่างกายช่วงล่างของเธอค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าจะจูบตอบกันแถมยังครางเบา ๆ ในลำคออย่างนี้ โปรดจงรับรู้ไว้ว่ามันช่างน่าทรมานร่างกายและจิตใจชะมัด 

"อ๊า" 

มิลล์เฟยรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ มาทับร่างของเธอไว้ หญิงสาวจึงลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับเอิร์ลเกรย์ที่นอนคร่อมร่างของเธออยู่จนไม่สามารถขยับร่างกายได้ 

"ยอมตื่นแล้วหรอ ปลุกยากจังนะ" 

เอิร์ลเกรย์กล่าวพร้อมกับความทรมานที่ร่างกายช่วงล่าง มันดุนดันหน้าท้องอันแบนราบของเธอพอดี แถมคนที่นอนคร่อมร่างก็ไม่ได้มีท่าทีเขินอายแต่อย่างใด 

"ฉันหรือน้องแก" 

มิลล์เฟยเอ่ยถามพลางก้มมองกระโปรงของเอิร์ลเกรย์ที่เลิกขึ้นสูงจนเห็นต้นขาอันเนียนนุ่มแต่ดันมีในสิ่งที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้หญิงเพราะมันกำลังชี้มายังเธออยู่ในตอนนี้ 

"แกดิ น้องฉันมันตื่นได้ตลอดแหละ" 

เอิร์ลเกรย์กล่าวก่อนจะยอมปล่อยให้มิลล์เฟยเป็นอิสระ คนที่ลุกตามมาถึงกลับกลอกตามองบนเมื่อคนบางคนแถวนี้กำลังหลงตัวเองเอามาก ๆ 

"ค่า ตื่นเก่ง ตื่นตลอด ทุกที่ทุกเวลา" 

มิลล์เฟยแกล้งพูดประชดประชันก่อนจะถูกมือเรียวสวยบีบแก้มทั้งสองข้างด้วยความมันเขี้ยวอยู่เต็มอก นอกจากจะปลุกยากแล้วยังจะมาประชดประชันกันอีกมันน่านักจริง ๆ 

"เอาปะล่ะ" 

"เจ็บนะ ปล่อย ๆ ๆ ๆ " 

"หึ...ช่างประชด แต่ฉันเอาได้ทุกที่ทุกเวลา หรือแกจะลอง" 

ปึก... 

ฝ่ามือของมิลล์เฟยตบตรงไหล่ของเอิร์ลเกรย์ทีหนึ่ง คนถูกตบยังขำอยู่ได้แถมยังคว้าข้อมือของหญิงสาวเมื่อเธอกำลังจะซ้ำรอบที่สองก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาหาตัว 

"อะไรของแกเนี่ย" 

"ตื่นได้แล้วยัยขนมหวาน ถ้าช้าจะอดนะ อุตส่าห์ไปหาซื้อมาให้ดึกดื่นป่านนี้ ลุกมาเลยนะ" 

"งื้อ" 

มิลล์เฟยถูกเอิร์ลเกรย์ดึงลงมากจากเตียงนอน ดวงตาคู่สวยมองมืออีกข้างของเอิร์ลเกรย์กำลังยุกยิก ๆ กับบางสิ่งบางอย่างในถุงผ้าที่เธอคุ้นเคยเอามาก ๆ ก่อนที่เอิร์ลเกรย์จะหยิบมันออกมายื่นให้ตรงหน้า 

"อะ...จะทานเลยมั้ย ถ้าไม่ทานก็แช่ตู้เย็น" 

สิ่งที่อยู่ในมือของเอิร์ลเกรย์คือมิลล์เฟยคัสตาร์ดครีมสตอเบอรี่แสนอร่อยที่ว่ากันว่าต้องต่อคิวยาวมากเพื่อจะได้ลิ้มรสชาติมันแถมถ้าไม่กะเวลาดี ๆ ก็มีสิทธิ์พลาดที่จะไม่ได้จับจองเป็นเจ้าของมัน 

"ว้าว น่าทานจังเลย" 

แววตาของมิลล์เฟยเปล่งประกายวิบวับเมื่อเห็นขนมหวานแสนอร่อยชื่อเดียวกับชื่อเล่นของเธอ รอยยิ้มตรงมุมปากนั้นช่างสดใสเสียจนเอิร์ลเกรย์ต้องยิ้มตาม 

"ทำตัวเป็นเด็กไปได้ ถ้าทานก็ต้องพูดดี ๆ กับฉัน เข้าใจป่ะ" 

เงื่อนไขจากปากของเอิร์ลเกรย์ทำให้มิลล์เฟยรีบพยักหน้าตกลงทันที เอิร์ลเกรย์อดขำไม่ได้แต่ก็แกล้งถือมิลล์เฟยให้สูงขึ้นจากระดับสายตาพลางเดินนำไปตรงโซฟาที่อยู่ไม่ไกล 

"อย่ามายั่วได้มั้ยอะ ถ้าตั้งใจซื้อมาให้น่ะ" 

มิลล์เฟย์เกาะแขนเอิร์ลเกรย์พลางมองคนที่กำลังแกะพลาสติกใสที่ครอบมิลล์เฟยรสเลิศอยู่ข้างใน กลิ่นหอมหวานนั้นทำให้หญิงสาวเผลอเลียริมฝีปากใกล้ ๆ คนที่กำลังวางพลาสติกใสลงบนโต๊ะด้านหน้า 

"ก็แค่แวะไปแถวนั้น ทำเป็นตื่นเต้นไปได้" 

"ไปทำไมอะ" 

"ไปส่งด้าน่ะ" 

"อ่า" 

ชื่อของบุคคลที่สามทำให้มิลล์เฟย์นั่งนิ่งไป เธออุตส่าห์ดีใจที่เอิร์ลเกรย์ไปต่อคิวซื้อมิลล์เฟยมาให้ แต่ที่ไหนได้...เอิร์ลเกรย์กลับไปส่งดาด้าซะอย่างนั้น 

"เที่ยงคืนพอดีเลยไอ้มิลล์ สุขสันต์วันเกิดนะ" 

เอิร์ลเกรย์ยื่นขนมมิลล์เฟย์มาให้หญิงสาวที่กำลังมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ เที่ยงคืนคือวันใหม่และเป็นวันสำคัญของเธอ ทั้งที่ควรดีใจกับเซอร์ไพรส์แบบงง ๆ ของคนข้าง ๆ แต่ทำไม...เธอกลับรู้สึกว่าเอิร์ลเกรย์ก็แค่ผ่านไปแถวนั้นแล้วก็ซื้อมาให้ก็แค่นั้น 

"ขอบใจนะแก" 

มิลล์เฟยยิ้มให้ก่อนจะรับขนมหวานแสนอร่อยมาแม้จะไม่มีเทียน ไม่มีเพลงวันเกิด อย่างน้อยก็ดีที่เอิร์ลเกรย์ไม่ลืมวันเกิดของเธอ เอิร์ลเกรย์มองคนที่รับขนมหวานไป เธอกำลังหยิบมันขึ้นมากัดไม่กี่คำจนครีมคัสตาร์ดเลอะที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อทำให้คนที่มองอยู่ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ 

"กินด้วยคนได้ป่าว" 

เอิร์ลเกรย์เอ่ยถามพลางมองมิลล์เฟยที่แสนยั่วยวนใจ มิลล์เฟยจึงยื่นขนมมาให้คนที่ดวงตาเปล่งประกายกัดไปคำนึงพลางมองสบตามาที่เธอจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า 

"เดี๋ยวฉันแบ่งอีกชิ้นให้ก็ได้นะ ถ้า..." 

"กินชิ้นเดียวกับแกไม่ได้หรอ มิลล์" 

ใบหน้าสวยเลื่อนมาใกล้ ๆ หญิงสาวที่ริมฝีปากกำลังเลอะครีมคัสตาร์ดอยู่ แววตาของเธอวูบไหวไปมาเมื่อใบหน้าของเอิร์ลเกรย์ขยับเข้ามาใกล้ ๆ ทีละนิด พลางเลียครีมคัสตาร์ดออกอย่างแผ่วเบา 

ตึก...ตัก...ตึก...ตัก... 

"เกรย์" 

"หืม" 

"ป...เปล่า ไม่มีไร" 

ความคิดเห็น