Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Just u & me

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2559 01:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Just u & me
แบบอักษร

Just u & me

 
ติ๊งต๊อง!
 
เสียงอ๊อดดังขึ้นทำเอาคนที่กำลังนอนหลับฝันดีในคอนโดสุดหรูของตัวเองต้องลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะพบว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงเช้า ร่างสูงยันกายขึ้นมาแล้วก็ต้องทำหน้าเซ็ง
 
"ถ้าเรื่องไม่สำคัญนะมึง"
ร่างสูงสถบอย่างหัวเสียที่มีคนมารบกวนการนอนของเขาในเช้านี้ ก่อนจะเดินตึงตังออกไปจากห้องนอน เพื่อไปเปิดประตู
 
ใบหน้าเหวี่ยงๆกลับต้องชะงักลงเมื่อเจอใบหน้าหวานที่คุ้นตากำลังยืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้องเขาด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน
 
"มาได้ยังไงเนี่ย"
กลับเป็นร่างสูงเสียเองที่ต้องเปล่งเสียงถามออกมา
 
"ขับรถมาหา ตื่นได้แล้วเช้าแล้ว ทำข้าวต้มกุ้งมาให้ด้วย"
ร่างบางส่งยิ้มให้และชูถุงใส่ข้าวต้มกุ้งที่ตัวเองตื่นมาทำแต่เช้า ซึ่งคนตรงหน้านี่แหละจะได้ชิมฝีมือเขาอีกครั้ง
 
"ครับๆ ตื่นแล้ว เข้ามาก่อนสิ รอผมอาบน้ำแปปนึงนะ"
นักรบพูดยิ้มๆและเชิญร่างบางเข้ามานั่งรอที่โซฟารับแขก ร่างบางนั่งลงรอคนตรงหน้าไปอาบน้ำ ต่อมาจึงถือวิสาสะเดินไปแกะถุงข้าวต้มออกเพื่อเทให้กับคนตัวสูงและถือชามมาวางที่โต๊ะกินข้าวกระจกใสอย่างใจจดใจจ่อ รอเพียงอึดใจเดียว นักรบก็เดินเข้ามาในครัวด้วยการแต่งตัวสบายๆ ไทล์รีบยื่นชามข้าวต้มไปให้ทันที นักรบตักขึ้นมาก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดเพื่อพิสูจน์กลิ่น ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เป่านิดหน่อยก่อนจะเอาเข้าปาก
 
แต่พอเอาเข้าปากแล้ว นักรบกลับต้องเบ้หน้าทันที ทำเอาไทล์หน้าเสีย
 
"คายออกมาเถอะ ถ้ามันแย่มาก"
ไทล์ยื่นทิชชู่ให้กับคนรักด้วยความเป็นห่วง นี่ไม่ใช่การชิมครั้งแรกหรือแม้แต่เมนูแรก เขาเห็นแล้วสงสารคนรักจับใจ 
 
"พี่ลองชิมสิ"
นักรบกลืนลงไปทำหน้าลำบากใจก่อนจะตักขึ้นมาอีกคำเพื่อให้เจ้าของฝีมือได้ชิม ไทล์เบ้หน้าทันที
 
"ไม่เอาอ่ะ นายบอกไม่อร่อย"
ไทล์ตัดพ้อ พลางพลักช้อนข้าวต้มนิดหน่อย นักรบยกคิ้วขึ้นมาเหมือนเป็นคำถาม
 
"ผมบอกตอนไหนว่าไม่อร่อย ผมบอกให้พี่ชิมดูก่อนแค่นั้นเอง"
นักรบยังคงยืนยันคำเดิมและยื่นช้อนกล้บไปอีกครั้ง ไทล์มีสีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับมองเห็นรอบยิ้มพิมพ์ใจของคนที่กำลังถือช้อนอยู่ ทำให้ร่างบางอ้าปากกินสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
 
แล้วก็ต้องยิ้มออกมา เมื่อรสชาติไม่ได้แย่อย่างที่คิดออกจะอร่อยซะด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับตอนครั้งแรก
 
"ทำไมต้องแกล้งด้วย มันก็อร่อยออก"
ไทล์อดที่จะค้อนคนข้างตัวไม่ได้ นักรบยิ้มนิดหน่อย ก่อนจะทานลงไปอีกคำ
 
"เห็นมั้ย มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด ถ้วยนี้ผมขอแล้วกัน"
นักรบยักคิ้วไปให้คนรักและตักกินข้าวต้มจนหมดชาม 
 
สักพักทั้งคู่ก็เริ่มขนเกมส์ออกมาเล่นแต่มีน้อยกว่าห้องของวาโย ไทล์บอกจะไปเอาที่ห้องวาโย แต่นักรบดูนาฬิกาแล้ว วาโยยังไม่ตื่นแน่นอน จึงต้องรีบห้ามทันควัน
 
"วามันยังไม่ตื่นหรอก อย่าไปกวนมันเลยเชื่อผม"
นักรบเตือนคนรักด้วยความหวังดี รายนั้นนะ นอนไม่พอได้งอแงกันเป็นวันๆแน่ และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าราชันย์อยู่รึเปล่า ไม่งั้นก็คงไม่พ้นเขาที่จะต้องปวดหัวทั้งวัน
 
"ฮ้าา อยากนอนอยู่แบบนี้นานๆจัง"
นักรบพูดและล้มตัวลงนอนหนุนตักไทล์ทันที ไทล์ยกมือขึ้นมาลูบผมนุ่มอย่างหลงใหล
 
"ง่วงแล้วอ่ะ"
ไทล์บ่นออกมาตามประสา นักรบยิ้มๆก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ไทล์จึงคลานขึ้นไปนอนบนโซฟาแบบที่เคยนอน แม้นักรบจะอยากให้ไทล์เข้าไปนอนในห้องมากแค่ไหนก็ตาม เมื่อเห็นว่าไทล์ได้ท่าสบายๆแล้วก็หลับตาลง นักรบจึงเดินเข้าไปเอาผ้าห่ม ผ้านวมและหมอนออกมาจากห้องนอน มาปูข้างๆโซฟาที่ไทล์นอน พลางล้มตัวลงนอนตะแคงข้างไปหาคนรักก่อนจะหลับตาลงเพื่อนอนหลับพร้อมกัน
 
ไทล์ค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่านักรบน่าจะหลับสนิทแล้วเพราะลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ ก่อนจะค่อยๆย่องเข้าไปในห้องนอนของนักรบ เพื่อไปเอาของบางอย่างที่ไทล์เคยเห็นว่านักรบมีตอนสไกป์กัน
 
เมื่อมองไปที่มุมห้องปากสวยได้รูปก็ยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินไปหยิบทันที และค่อยๆเดินออกมาจากห้องของนักรบก่อนจะนั่งลงที่ข้างๆผ้านวมผืนหนาที่ร่างสูงใช้นอนอยู่ พลางหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมาและบรรจงดีดปิ๊กลงไปอย่างชำนาญ
 
เพียงอินโทรขึ้น ร่างบางก็หลับตาลงฟังนิ่งๆก่อนเสียงหวานๆจะเริ่มร้องเนื้อเพลง
 
"...ฉันที่เคยโดนทำร้ายมา..ใจเหมือนไม่มีคุณค่าใด.."
 
ภาพที่ครอสคนรักเก่าของร่างบางกำลังยืนเถียงกับผู้หญิงอีกคนแวบเข้ามาในหัว ทำเอาร่างบางต้องหลับตาลงอีกครั้ง
 
"..เป็นของที่ไม่น่าสนใจโดนเหวี่ยงทิ้งไป..รักษาเท่าใดก็เหมือนเดิม ไร้..แม้กำลังจะหายใจ..เป็นสิ่งของไม่มีชีวิต ข้างในบุบสลาย..จนเกินจะคิดเยียวยา..."
 
ร่างบางหยุดมือที่กำลังดีดกีต้าร์ลง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา พบว่าร่างสูงที่ตอนแรกนอนหลับอยู่กำลังลืมตามองเขาเช่นเดียวกัน ไทล์ตกใจนิดหน่อย ก่อนจะส่งยิ้มให้กับนักรบ และร้องเพลงออกมา
 
"...จนเมื่อฉันได้มาเจอกับเธอ.."
 
ภาพวันที่ไทล์วิ่วหนีครอสในวันที่รู้ความจริงฉายชัดในหัว และก็ต้องขอบคุณที่นักรบขับรถผ่านมาพอดี ทำเอาร่างบางอดจะยิ้มไม่ได้
 
"..คนอย่างฉันถูกโยนทิ้ง ขว้าง.. กลับมีเธอรับเอามาใส่ใจดูแล..หยิบใจฉันขึ้นมาจากพื้น..ช่วยชีวิตให้ยื่นได้เหมือนเดิม.."
 
ไทล์ยิ้มให้กับนักรบ ก่อนจะหยุดดีดกีต้าร์ 
 
"ขอบคุณที่เธอยอมรักกัน"
 
เมื่อประโยคนี้จบลงโดยไร้ดนตรี นักรบไม่รอช้า จับร่างบางโน้มหน้าลงมาเพื่อให้รับจูบของตัวเองทันที
 
ไม่ต้องมีคำพูดใดๆออกมาจากคนทั้งสองคน หากแต่การกระทำกลับชัดเจนเหมือนดังก้องไปทั้งหัวใจ
 
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นแบบไหน เขาก็ยังคงจะมีกันแบบนี้ ตลอดไป...
 
---------------
 
คำตอบของนักรบ
 
"แล้วถ้าพี่เขาไม่ซิงละว่ะ"
คำถามที่ถูกเอ่ยถามออกมาจากคนที่ได้ชื่อว่าเพื่อนรัก ทำเอาร่างสูงเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบออกมา
 
"กูรับได้หมดแหละ ขอแค่เป็นไทล์ เป็นเขาแค่นั้น กูไม่ได้วัดค่าคนที่กูรักเพียงเพราะคำว่าซิงหรือไม่ซิงหรอกนะ เพราะไทล์ก็คือไทล์ยังไงล่ะ ไทล์ที่ตอนนี้กูหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว"
 
------------
 
จบแล้วนะคะสำหรับเรื่องนี้ เย้ๆ หลังจากที่ไทล์โลเลมานานแสนนานและนักรบเองก็เอาชนะใจคนโลเลจนได้ ต่อไปจะเป็นเรื่องของใคร ไปรอลุ้นกันดีกว่าเนาะ หรือจะไม่ลึ้นกับเค้าแล้ว ? สนุกไม่สนุกยังไงติชมได้นะคะ ขอบคุณที่ทนอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะทุกคน 🙏🏻🙏🏻🙏🏻
 
รัก : เจสซี่
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}