ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 48

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2563 08:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
48
แบบอักษร

“ถ้าคุณจะใช้วิธีเดิมฉันจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอดไป แล้วเคนจิก็จะต้องโตมาพร้อมกับความเกลียดพ่อของแก ที่ทำให้แม่ต้องตาย” หญิงสาวขู่ เพราะรู้นิสัยเอาแต่ใจของเขาดี ไม่ยากเลยถ้าเขาจะใช้กำลังบังคับไปทั้งแม่ทั้งลูก 

           “ถ้าผมจะบอกว่า....ผม” แค่คำว่ารัก ทำไมมันพูดไม่ออก จุกอยู่แค่คอเท่านั้น 

           “อย่าบอกนะ ว่ารักฟ้าน่ะ ฟ้าไม่เชื่อเด็ดขาด” หญิงสาวพูดดักคอเขาไว้ก่อน เพราะเห็น ๆ กันอยู่ว่าเขาต้องการลูกมากแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะลูกเขาคงไม่มาตามหาหล่อนให้เมื่อยหรอก 

           “ฟ้า...ถ้าผมจะบอกว่ารักคุณจริง ๆ ล่ะ” ชายหนุ่มรู้ตัวว่าเขาช้าไปอีกแล้ว 

           “หัวเด็ด ตีนขาด ฟ้าก็ไม่เชื่อ เชิญคุณไปหลอกเด็กเอ๊าะ ๆ โน่น” หญิงสาวบุ้ยใบ้ไปนอกร้าน 

           เควิน สืบเท้าเข้าหา รวบร่างบางเข้ามาปะทะอกกว้าง พร้อมกับก้มลงจูบอย่างโหยหา เว้าวอน ปลายฟ้าดิ้นรน ขัดขืน ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง 

           “โอ้ย !” เควินร้อง ถอยตัวออกมาคลำริมฝีปากตัวเองป้อย ๆ เมื่อมันโดนฟันซี่เล็ก ๆ ของแม่เสือสาวขบเข้าให้ ในขณะที่เจ้าตัวก็ยืนหายใจกระชั้นถี่ หน้าตาแดงก่ำ เกือบจะเพลี่ยงพล้ำไปเหมือนกัน 

           “อย่ามาใช้มุกเดิม ๆ หลอกฟ้าอีก” หญิงสาวโกรธจัด นึกว่าเขาจะปรับปรุงตัวดีขึ้น ที่ไหนได้ ยังเอาแต่ใจเหมือนเดิม 

           “ผมไม่ได้หลอก..” 

           “ไม่ต้องมาพูด คุณกลับไปเถอะ” หญิงสาวแหววใส่ 

           “ฟ้า...ฟังก่อนได้ไหม” 

           “ไม่ค่ะ...ไม่ว่ายังไง คุณก็อย่าหวังว่าจะพรากลูกไปจากฟ้าได้” 

           “ผมไม่ได้จะพรากลูก ผมมารับทั้งคุณและลูก” เควินย้ำ 

           “แล้วก็หาทางเขี่ยฟ้าทิ้งทีหลังใช่ไหมคะ” หญิงสาวไม่ยอมหลงกลง่าย ๆ บางทีเขาอาจส่งเคนจิไปอยู่ฝรั่งเศสกับแม่ของเขาก็ได้ ส่วนหล่อนก็เป็นแค่ขยะไร้ค่า สำหรับเขาอยู่ดี 

           “เอาอย่างนี้นะ ผมให้เวลาคุณคิดใคร่ครวญดูก่อน พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่” เควินก้มลงจุ๊บแก้มปลายฟ้า แล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อกใจสั่นไหว 

 

                สมรอุ้มเคนจิออกมา พ่อหนูน้อยเอาแต่ชะเง้อชะแง้ อยากออกมาจากห้อง ถึงแม้จะเอาของเล่นเข้าล่อหลอกยังไง เคนจิก็ไม่สนใจ  กลับพุ่งความสนใจมาที่ ปะป๊ากับม่ามี๊ ที่ก่อสงครามกันอยู่ด้านนอก 

            “หนูฟ้าเป็นอะไรหรือเปล่าลูก”  สมรถามอย่างเป็นห่วง 

            “ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ฟ้ารับมือไหวอยู่แล้ว” หญิงสาวยิ้ม กลบเกลื่อนความหวั่นไหวภายในจิตใจ 

            “จุ๊บเล่าว่า เจ้าเคนจิไปเกาะขาเรียกเขาว่า ปะป๊า เองเลยนะ” 

            “แกคงไม่เข้าใจความหมายหรอกค่ะ ตั้งแต่วันที่แกได้ยินคำนี้ ก็เรียกบ่อย ๆ มั่วไปหมด”ปลายฟ้าทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ในใจก็ยอกแสยง 

            “น้าก็ไม่ได้อยากให้หนูฟ้าไปจากที่นี่หรอกนะ แต่ถ้าจะทำให้หนูกับลูก มีความสุขก็ไม่ต้องห่วงน้านะ...น้าสนับสนุนเต็มที่” สมรให้กำลังใจ ถ้าเป็นหล่อนคงไม่คิดมาก  สามีหล่อขนาดนั้น...โอย...ฉันอยากเป็นสาวอีกครั้ง..... 

            “หนูไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำซากค่ะ” ปลายฟ้าคิดอย่างนั้น จริง ๆ คนไม่มีหัวใจยังไงก็ไม่มี ถึงมาบอกรักตอนนี้ก็เป็นแค่เล่ห์ที่จะทำให้เขาได้ลูกชายไปเท่านั้น 

            “ค่อย ๆ คิดนะจ๊ะ” สมรเอาใจช่วย 

ความคิดเห็น