ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 47

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2563 06:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
47
แบบอักษร

       “ชวน ปะป๊าไปหาม่ามี๊เหรอครับลูก” เควินหัวเราะชอบใจ 

            จุ๊บเห็นท่าไม่ดี เดินเข้ามาหาคุณหนูเคนจิ ยื่นมือไปรับ....ไปเล่นในห้องดีกว่าค่ะ ...เดี๋ยวม่ามี๊ก็มานะคะ..... 

            “ไม่.....ม่ามี๊....ม่ามี๊....”เจ้าตัวเล็กไม่ยอมไปหาจุ๊บ แถมกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น  น้ำใส ๆ เอ่อมาคลอลูกตา ที่เอาแต่จ้องหน้าเขาราวกับกำลังร่ายมนตร์สะกด ก่อนน้ำตาของหนูน้อยจะหยดแหมะ ๆ ไม่ขาดสาย  ปากแดง ๆ ก็ร้องหาแต่ม่ามี๊ ดังขึ้นเรื่อย ๆ 

            เควินทำอะไรไม่ถูก อยู่ ๆ เจ้าตัวเล็กก็ออกอาการโยเย ไม่ยอมท่าเดียว จะไปหาแต่ม่ามี๊ 

            “คุณปลายฟ้าไปโรงพยาบาลไหน ฉันจะพาเคนจิไปหา” คนเป็นพ่อทนนิ่งเฉยอยู่ไม่ได้ 

            “เอ่อ....” จุ๊บกำลังยุ่งยากใจ หล่อนจะยอมให้ผู้ชายแปลกหน้าพาน้องเคนจิออกไปได้อย่างไร พลันสายตาของหล่อนก็เห็นปลายฟ้าขับรถเข้ามาจอดคู่กับรถยนต์หรู พอดี 

            “คุณฟ้ามาแล้วค่ะ” จุ๊บเอ่ยอย่างดีใจ เหมือนระฆังช่วยไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นหล่อนคงจะยุ่งยากใจน่าดู 

 

            เจ้าตัวเล็กก็จะเหมือนรู้ เด็กน้อยหยุดร้องได้แต่กอดคอยิ้มร่า อวดฟันซี่น้อยๆ  ชายหนุ่มมองตาม สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างคุ้นตานอกร้าน   เพียงแค่เห็นร่างบางลงจากรถ หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ หล่อนคนนี้ที่เขาคิดถึงตลอดเวลา เกือบสองปี ไม่ได้ทำให้หล่อนดูน่าหลงใหลน้อยลงเลย กลับยิ่งมีเสน่ห์ดึงดูดอยากจะเข้าหา...วันนี้เขาจะต้องพาหล่อนกับลูกกลับไปด้วยกันให้ได้...เควินคิดตามประสาคนเอาแต่ใจ 

            

           ทันทีที่ปลายฟ้าก้าวเข้ามาในร้าน หล่อนสะดุดตากับชายร่างสูงที่ยืนอุ้มเจ้าเคนจิ อย่างสนิทสนม หญิงสาวถึงกับตัวชา กระพริบตาไล่ภาพหลอน ๆ นั้นออกไป แต่ก็ยังไม่หาย เสียดายตอนที่อยู่โรงพยาบาลหล่อนน่าจะให้คุณหมอเช็คสมองเสียด้วยเลย  

           “ม่ามี๊....ม่ามี๊...” เจ้าหนูเคนจิ ส่งเสียงเรียกผู้เป็นแม่ โดยยังอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนเดิม ..เควิน ! เป็นเขาจริง ๆ ด้วย หญิงสาวเดินเข้าไปอุ้มร่างจ้อยนั้นเข้ามากอดอย่างหวงแหน เมื่อประจักษ์ชัดว่าเหตุการณ์ตรงหน้าคือเรื่องจริง 

           สมร รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ แต่ที่แน่ ๆ ผู้ชายที่อุ้มเด็กน้อยอยู่นั้น ช่างเหมือนเคนจิน้อยเหลือเกิน ...เอ...หรือต้องบอกว่าเคนจิ เหมือนเขา...ราวกับโขกกันออกมาทีเดียว... บรรยากาศมาคุ ลอยอวลอยู่รอบตัว หล่อนเดินเลี่ยงทั้งคู่ที่ดูเหมือน การรับรู้ต่อสิ่งรอบตัวดับไปแล้วต่างจ้องหน้ากันและกัน สมรเข้าไปหาจุ๊บแจง คาดคั้นให้เล่ามาด่วนจี๋ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก ยืนดูอยู่ห่าง ๆ  

           “ปลายฟ้าคุณหนีผมมาทำไม” เควิน พยายามพูดกับเธอดีที่สุดแล้ว ให้เกียรติ์ในฐานะแม่ของลูก  ทั้งดีใจ ทั้งโกรธ อยากจะรั้งร่างนั้นเข้ามากอดและก็อยากจะหักคอขาว ๆ นั้นในเวลาเดียวกัน 

           “ฟ้าไม่ได้หนี...คุณไม่ได้อ่านจดหมายหรือคะ” ท่าทางและน้ำเสียงนั้นช่างห่างเหินเสียเหลือเกิน หล่อนจำเป็นต้องสร้างเกราะกำบัง ไม่ยอมหลงกลผู้ชายไร้ใจอีกแล้ว  

           “ทำไมจะไม่ใช่ แบบนี้แหละเรียกว่าหนี” 

           “ไม่ได้หนีค่ะ” ปลายฟ้าย้ำคำเดิม 

           “เอาล่ะ...ไม่หนีก็ไม่หนี แต่วันนี้คุณต้องกลับกับผม” เควินประกาศลั่น แม้จะตั้งใจไว้แล้วว่าจะมาง้อดี ๆ แต่มันก็อดเอาแต่ใจไม่ได้ 

           “อ๊ะ..อ๊ะ...” เคนจิน้อยส่งเสียงพร้อมกับเอื้อมมือ จะแตะหรือตีหน้าก็ไม่รู้ เมื่อผู้ชายตรงหน้าทำเสียงดังใส่แม่ของเจ้าหนูน้อย 

           “โอ๊ะ...ปะป๊า..ขอโทษ” ชายหนุ่มรู้ตัวว่าทำให้เด็กน้อยไม่พอใจ จึงเข้ามาเกี่ยวนิ้วป้อม ๆ เขย่าเบา ๆ พูดด้วยเสียงอ่อนโยน 

           “ปะป๊า..บึ๊น ๆ” เพียงแค่นั้น เด็กน้อยก็ทำท่าจะโผเข้าไปหาเขาอีกแล้ว 

           “ไม่ใช่..ปะป๊าค่ะลูก...ใครก็ไม่รู้” ปลายฟ้าอุ้มลูกเบี่ยงหนีเขาดื้อ ๆ ก่อนจะพาเคนจิไปหาน้าสมร ที่ก็รอรับอยู่แล้ว จากนั้นก็พากันเข้าห้องด้านหลังไปเลยให้สามีภรรยาเคลียร์กันตามสบาย 

           “คุณสอนลูกแบบนั้นได้ยังไง ถ้าฉันไม่ใช่ปะป๊าของเคนจิ แล้วจะเป็นใคร...ห๊า..” ชายหนุ่มเริ่มโมโหขึ้นมาอีกครั้ง อยากจะลงโทษแม่สาว..ไม่ใช่สิหล่อนทำท่าเป็นแม่เสือสาวมากกว่า  

           “ไม่ใช่ลูกคุณก็แล้วกัน” หญิงสาวสวนกลับ ปลายฟ้าไม่ได้เกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย เกือบสองปีที่ไม่เจอกัน หล่อนเข้มแข็งขึ้นมาก ต่างจากสาวน้อยด้อยประสบการณ์ที่เขาหว่านเสน่ห์หลอกล่อได้ง่าย ๆ  

           “กลับไปเถอะค่ะ คุณเควิน เรื่องของเรามันจบแล้ว” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ 

           “ปลายฟ้า บอกผมหน่อยได้ไหม ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ ถึงได้หุนหันออกมาแบบนี้” 

           “คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ คนไม่รักกันอยู่ไปก็เท่านั้น ฟ้าไม่อยากรอให้คุณเอ่ยปากไล่” หล่อนยักไหล่ เหมือนไม่ยี่หระ 

           “ไม่จริง คุณโกหก” เควินจับไหล่บอบบางเขย่า จนหัวสั่นคลอน 

           “ฟ้าพูดจริง” หญิงสาวสู้ตา กลัวซะที่ไหน 

           “ไม่ ! คุณจะให้ลูกผมกลายเป็นเด็กขาดพ่อไม่ได้นะ” ชายหนุ่มพูดแล้วก็มองออกไปนอกร้าน ปลายฟ้ามองตาม หล่อนเพิ่งสังเกตเห็นคนของเขารายล้อมอยู่หน้าร้าน  

ความคิดเห็น