ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 37

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 890

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2563 06:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
37
แบบอักษร

ตะวันขับรถมาถึงไร่ เกือบสองทุ่ม  ชายหนุ่มแวะหาไอ้พู่ เพื่อสอบถามถึงคนงานคนใหม่ แต่มันกลับยืดคอมองหานายหญิงของมันเมื่อรู้ว่าไม่ได้กลับมาด้วย ก็มีสีหน้าผิดหวังก่อนจะหันมาถามเจ้านาย 

“นายตะวันรู้ได้ยังไงครับ ว่าวันนี้มีคนงานผู้หญิงมาสมัครงานใหม่” พู่เอียงคอมองเจ้านายหนุ่มอย่างจับผิด ไม่ค่อยสบอารมณ์ สีหน้าแสดงออกชัดเจน 

“เป็นอะไรวะไอ้พู่ ทำหน้าอย่างนี้อยากโดนเตะหรือไง” 

“ก็เจ้านายทำงี้ได้ไง เอานายหญิงไปทิ้งไว้ที่ไหน แล้วนัดแนะกิ๊กให้เข้ามาสมัครงานใช่ไหม พู่ซะอย่าง อย่าตบตากันให้ยาก” พู่ยืดอก ทำหน้าราวกับผู้ทรงภูมิรู้ 

“ไอ้พู่  อยากโดนจริง ๆ ใช่ไหม” ตะวันเริ่มรำคาญ คนอวดรู้ 

“ก็จริงไหมล่ะ” 

“อย่าเยอะไอ้พู่  ตอบมา” 

“ก็ได้ครับ ผู้หญิงที่มาสมัครงานสวยเชียวครับ แต่น้อยกว่านายหญิงแน่นอน มีหรือผู้จัดการจะไม่รับไว้” ไอ้พู่แสดงออกชัดเจนว่าอยู่ทีมนายหญิง 

“อืม ฉันจะให้แกคอยดูแลเขาให้ดี” 

“ไม่ เป็นตายยังไงพู่ก็ขอมีนายหญิงคนเดียว” 

“พู่...ฟังฉันนะ..นายหญิงของแก ก็เป็นนายหญิง ไม่มีใครมาแทนที่ทั้งนั้น พอใจหรือยัง” ตะวันปวดหัวกับลูกน้องคนสนิท แต่ก็บอกรายละเอียดไม่ได้มาก 

“โอเค...ถ้าไม่คิดยกฐานะมาแทนที่นายหญิง  พู่ก็พอทำใจรับได้ นายตะวันจะมีกิ๊กอีกสักคนก็ไม่เป็นไร” 

“ไอ้เวรนี่.....พูดไม่เข้าใจ ไปได้แล้ว...อ้อ...แล้วปิดปากแกให้สนิทด้วยนะ ถ้าความลับรั่วไหล แกไม่ใช่แค่โดนเตะแน่ ๆ ไอ้พู่” 

“คร๊าบบบ...” 

 

กว่าตะวันจะได้พักผ่อนจริง ๆ ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า  วันแรกที่ต้องนอนคนเดียวมันรู้สึกโหวง ๆ ชอบกลทั้งที่เขากับใบหม่อนก็อยู่ร่วมห้องกันมาไม่นานนี้เอง แต่ก็ก่อให้เกิดเป็นความผูกพันขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เขาคงจะนอนไม่หลับหากไม่ได้ก่อกวนหล่อนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนนอน  แต่จะให้โทรหา...เฮ้อ....มันจะดีเหรอวะ....คนฟอร์มจัดคิดไม่ตก 

ส่วนใบหม่อน ไม่ยอมพกโทรศัพท์ตั้งแต่เย็น จนกระทั่งอยู่คุยกับคุณนุชนารถจนเกือบสี่ทุ่ม ถึงได้ขอตัวขึ้นไปบนห้องนอน ไม่ใช่เพราะหล่อนง่วง แต่เป็นเพราะหล่อนเริ่มจะอดรนทนไม่ได้เสียเอง ที่ทำเหมือนตัดการติดต่อกับสามี 

ใบหม่อนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีเมื่อถึงห้องนอน หวังจะได้เห็นสายโทรเข้าจากสามีเป็นสิบ ๆ สายที่ไม่ได้รับ  แต่ก็ต้องผิดหวัง ไม่มีสักสายจากสามี  อีตาบ้า...ไม่รู้มัวทำอะไรอยู่....ฉันจะงอนจริง ๆ แล้วนะ.... 

 

             หลังอาหารเช้า คุณนุชนารถนั่งคุยกับใบหม่อนในห้องนั่งเล่น วันนี้หล่อนตั้งใจจะจัดการเรื่องของลูกสะใภ้ให้เรียบร้อย จึงยังไม่เข้าไปทำงานที่โรงแรมเหมือนเคย เมื่อวานหล่อนโทรคุยกับเดชา บิดาของใบหม่อนอีกรอบหลังจากลูกชายพาใบหม่อนออกไปหาซื้อของ จึงได้รู้ปัญหาของลูกสะใภ้ ไม่แค่นั้นยังต่อว่านายเดชาเสียหลายคำ ที่ปล่อยให้ปัญหาบานปลายใหญ่โต ทั้งที่มีเวลาทำความเข้าใจกับลูกตั้งหลายปี ก็ไม่ทำรอให้เรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้นพร้อมกัน เด็กสาวที่ถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอมไหนเลยจะทนรับได้ 

            “ใบหม่อนเป็นอะไรหรือเปล่าลูก” คุณนุชนารถถามเมื่อเห็นสีหน้ายุ่ง ๆ ของลูกสะใภ้ 

            “เปล่าค่ะ คุณแม่” หญิงสาวตอบอ้อมแอ้ม 

            “น้อยใจพี่ตะวันเขาหรือเปล่าลูก ที่พี่เขารีบกลับ” คุณนุชนารถเดาจากประสบการณ์ 

            “เอ่อ...คือ” ใบหม่อนอึกอัก  ไม่คิดว่าสายตาผู้ใหญ่จะมองได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ 

      “ทำไมหนูไม่ถามพี่เขาล่ะ มัวน้อยใจอยู่ทำไม” 

            “พี่ตะวันคงไม่สะดวกบอกเหตุผลหรอกค่ะคุณแม่” 

            “อะไรทำให้หนูคิดอย่างนั้นล่ะจ๊ะ” คุณนุชนารถเอ่ยถามอย่างผู้มีเมตตาเต็มเปี่ยม 

        “คือ...บางที พี่ตะวันอาจจะมีคนอื่นอยู่แล้วก็ได้ค่ะ” ใบหม่อนตัดสินใจพูดออกไป ตามความคิดของตัวเอง 

            “แสดงว่าหนูแค่สงสัย  ไม่แน่ใจ.. แม่ว่า เรื่องแค่นี้ เอาไว้ถามพี่เค้าสิจ๊ะ อย่าคิดเอาเอง สรุปเอาเอง แล้วมันก็กัดกร่อนจิตใจตัวเองนะลูก” คุณนุชนารถถือโอกาสค่อย ๆ สอน เพราะลูกสะใภ้ของนางยังเด็กเหลือเกิน คงต้องช่วยประคับประคองกันไป 

      “ค่ะ คุณแม่ ถ้าพี่ตะวันมาคราวนี้หนูจะถามให้หายสงสัยเลยค่ะ” ใบหม่อนยิ้มสดใส 

            “ดีแล้วลูก ชีวิตคนเรามันสั้นนัก อะไรที่มีความสุขก็ทำเถอะ อย่ามัวถือทิฐิ จนพลาดโอกาสดี ๆ ในชีวิตนะลูก  ถ้างอนกันก็รีบง้อซะ เขาไม่ง้อเราง้อเองก็ได้ ทำให้งงไปเลย” คุณนุชนารถพูดขำ ๆ  

          “พี่ตะวันจะรำคาญหนูไหมคะ  บางทีหนูก็คิดว่าตัวเองไร้สาระอยู่บ่อย ๆ” ใบหม่อนกล้าที่จะปรึกษาแม่สามีมากขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่าย 

            “คงไม่หรอกลูก หนูก็ทำตัวให้มีสาระสิคะ พี่เขาทำงานเหนื่อยแล้ว เราเป็นเมีย ต้องทำตัวเป็นน้ำเย็น คอยโลมลูบให้ความชุ่มชื่นใจ ไม่ใช่หาแต่เรื่องร้อนใจ แบบนั้นเหมือนยิ่งบีบให้เขาไปหาที่ชื่นใจนอกบ้านรู้ไหม”  คุณนุชนารถค่อย ๆ สอนอย่างใจเย็น 

            “หนูรักคุณแม่จังค่ะ” ใบหม่อนกอดเอวคุณนุชนารถพลางซบศีรษะกับไหล่ของท่าน ยิ่งทำให้แม่สามีนึกเอ็นดูหล่อนเพิ่มขึ้นอีกร้อยเท่าเห็นจะได้ หล่อนหัวเราะเบา ๆ พลางกอดตอบลูกสะใภ้ ช่างเป็นภาพที่หาดูยากเหลือเกิน  เพราะก่อนมา ใบหม่อนเกร็งแทบตาย กลัวจะเจอแบบในละคร 

          “ส่วนเรื่องเรียนของหนู แม่ให้เลขาของแม่จัดการให้นะจ๊ะ  เดือนหน้าทางมหาวิทยาลัยจึงจะเปิดให้ลงทะเบียนเรียนภาคพิเศษ เรียนเฉพาะเสาร์-อาทิตย์  ค่อย ๆ คิดว่าอยากเรียนสาขาอะไร” 

            “ขอบคุณนะคะ คุณแม่” ใบหม่อนพนมมือไหว้อย่างซาบซึ้งในความปราณีของแม่สามี ที่ใส่ใจทุกอย่าง แม้แต่การวางรากฐานชีวิตที่สำคัญ 

  

ความคิดเห็น