ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 18

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 18

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2559 02:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 18
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 18

 

ผมสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายของเมื่อวาน ความจริงผมคิดว่าผมก็ทำเกินไปจริงๆ ผมว่าผมควรจะไปขอโทษไอ้เจ ในฐานะที่ทำหน้าที่พี่ได้ไม่ดี เพราะผมไม่ดูแลอบรมมันให้ดีเอง ผมเปิดประตูเพื่อที่จะเดินไปขอโทษไอ้เจ แต่ทว่าไอ้เจนั่งหลับพิงกำแพงตรงข้างๆประตูห้องผมอยู่ นี่มันนอนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลยหรอเนี่ย!

            “เหี้ยเจ มึงมานอนอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปนอนที่ห้อง”

ผมสะกิดมันให้ตื่น พอได้เห็นรอยฟกช้ำบนหน้ามันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

            “เอ้าตื่นแล้วหรอ”

มันพูดพลางขยี้ตาแล้วมองมาที่ผม

            “เออตื่นแล้ว แล้วมึงมานอนอะไรตรงนี้”

ผมถามมันพลางนั่งลงข้างๆ

            “กูรอมึงมาเปิดประตูให้ กลัวมึงตื่นขึ้นมาเปิดประตูแล้วไม่เห็นกู”

ผมดึงมันเข้ามากอดทันทีโดยอัตโนมัติ รู้สึกผิดที่ทำให้มันต้องเจ็บตัว

            “กูขอโทษ กูไม่ทันได้คิดให้ดีก่อน เจ็บมากไหมเดี๋ยวกูทายาให้”

แล้วมันก็กุมมือผมไปจับที่แก้มมัน

            “แค่นี้ไม่เจ็บหรอก แค่มึงไม่เกลียดกูก็พอแล้ว”

จู่ๆใจผมก็เต้นไม่เป็นจังหวะทำให้ผมรีบดึงมือออกทันที ตอนนี้ผมรู้สึกที่หน้าร้อนวูบวาบไปหมด

            “กะ โกหก!”

            “โอ๊ย! เจ็บๆ!”

มันร้องจ๊ากออกมาทันทีที่ผมจำรอยฟกช้ำที่หน้ามัน

            “เห็นไหม อย่ามาโกหก”

            “ถ้ามึงไม่มาจับมันก็ไม่เจ็บหรอก รับผิดชอบกูด้วย!”

คำพูดคำจามันทำเอาผมแทบอยากจะกระทืบซ้ำเอาให้นอนหยอดน้ำเกลือไปเป็นเดือนแล้วโบ้ยว่ามันไปมีเรื่องกับนักเลงที่อื่น

            “ทายาเองเลยไปไอ้ควาย!”

ผมลุกไปหยิบยาแล้วโยนให้มันทันที

            “หิวข้าว”

มันหยิบยาขึ้นมาแล้วบ่น

            “เดี๋ยวกูพาไปกินข้าวร้านแถวๆโรงเรียนมึง กินเสร็จจะได้ไปเรียนเลย”

            “เออก็ดี งั้นกูไปอาบน้ำก่อนนะ”

มันพูดจบก็เดินดุ่มๆไปที่ห้องผม ผมรีบคว้าคอเสื้อมันไว้ทันที

            “เดี๋ยว! ห้องมึงอยู่ทางนั้น!”

ผมพูดพลางชี้ไปที่ห้องของมัน

            “อ้อหรอ โทษทีพอดีหลง นึกว่านี่ห้องตัวเอง”

มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินกลับไปห้องตัวเอง กวนตีนแล้วมาทำเนียน เด็กผี! ส่วนผมก็ต้องไปอาบน้ำเช่นกัน หลังอาบน้ำเสร็จไอ้เจก็เป็นคนอาสาขอขับรถ

            “มีคนขับรถให้แม่งโคตรสบายเลยว่ะ!

ผมตะโกนพูดท่ามกลางสายลมพัดตีหน้าเย็นสบาย

            “ขับให้ตลอดชีวิตเลยก็ยังได้!”

มันตะโกนบอกผมทำให้ผมชะงักไปชั่วครู่

            “อะไรนะ! ไม่ค่อยได้ยิน!”

ผมแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งที่ความจริงได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู

            “อ๋อ! เปล่าไม่มีอะไร!”

มันตะโกนตอบกลับแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

            “จอดร้านตรงข้างหน้านี้แหละ”

ผมสะกิดบอกมันให้มันชะลอรถ มันพยักหน้าแล้วเทียบจอดรถที่หน้าร้าน ทันทีที่ก้าวขาเข้าไปในร้านพวกเราก็พบผู้หญิงร่างบางที่แสนจะคุ้นตานั่งกินข้าวกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นคือแฟนเก่าไอ้เจ!  มิ้ง จ้องมองไอ้เจอย่างไม่ละสายตา แต่ไอ้เจดูท่าจะไม่สนใจแล้วมองหาที่ว่างนั่งกินข้าว

            “แดกไร”

มันเท้าคางถามผมพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม

            “ข้าวผัดละกัน”

            “เดี๋ยวกูไปสั่งให้”

มันพูดแล้วยิ้มดูมีความสุขสุดๆ ผมไม่รู้ว่ามันแกล้งทำหรือเปล่า มันไม่รู้สึกอะไรสักนิดเลยหรอที่เห็นมิ้ง? ไม่นานมันก็ยกแก้วน้ำมาตั้งไว้ที่หน้าผม

            “ขอบใจ”

            “เปลี่ยนจากขอบใจมาเป็น..”

มันพูดพลางชี้ที่แก้มมัน

            “ไปไกลๆตีนกูไป”

            “อารมณ์ฉุนเฉียว ทำไมเครียดที่เมนส์ยังไม่มาหรอ~”

มันพูดแล้วทำหน้ากวนตีนใส่ผม ถึงกูจะมีไข่แต่กูก็ไม่เคยเป็นเมนส์!

            “ถ้าวันไหนเมนส์กูมานะ กูจะเอาเมนส์ยัดปากให้มึงพูดไม่ออกเลยคอยดู!”

            “อ๋อหรอ เดี๋ยวจะคอยดู~”

            “ดูแม่มึงน่ะสิ!”

            “เจ...ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม”

เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายของผมและไอ้เจ มิ้งยกมือไหว้ผมเป็นการทักทาย สิ่งที่มิ้งต้องการจะพูดผมคิดว่าคงเป็นเรื่องที่คนนอกอย่างผมไม่เกี่ยว นั่นหมายความว่าผมไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ในเวลานี้ ไอ้เจที่เหมือนจะรู้ทันก็เอื้อมมือมาจับมือรั้งผมเอาไว้

            “มึงไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น นั่งอยู่นี่แหละ...มีอะไรว่ามา”

มันพูดกับผมเสร็จก็หันไปพูดกับมิ้งต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

            “ขอคุยแค่สองคนได้ไหม...”

            “ถ้ามีปัญหามากนักก็ไม่ต้องพูด มีอะไรก็พูดกันตรงนี้แหละ”

ไอ้เจเริ่มจะไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

            “มิ้งขอโทษนะเจ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม กลับมาเริ่มกันใหม่ได้ไหม มิ้งขาดเจไม่ได้จริงๆ มิ้งรักเจมากนะ”

มิ้งพูดพลางกุมมือไอ้เจ แต่ไอ้เจก็ชักมือออกเอาดื้อๆ

            “หรอ?”

มันพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆดูแบบไม่เชื่อ น้ำใสๆเริ่มไหลรินออกจากดวงตาของหญิงสาวตรงหน้าผมและไอ้เจ

            “จริงๆนะเจ ฮึก”

            “เลิกแสดงละครสักทีเถอะมิ้ง ไม่จำเป็นต้องแสดงว่าเรารักกันมาก ที่ผ่านมาสิ่งที่มิ้งทำมันก็ไม่มีอะไรต้องอธิบายเพิ่มแล้วนิ เรื่องของเรามันจบแล้วมิ้ง”

            “ไม่! มิ้งรักเจ! มิ้งจะไม่ยอมปล่อยเจไปเด็ดขาด!”

            “พอสักทีมิ้ง! เจไม่ได้รักมิ้งแล้วได้ยินไหม!”

ความคิดเห็น