ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 46

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2563 07:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
46
แบบอักษร

เควินถึงกับตะลึงที่เห็นหน้าเจ้าตัวเล็กชัด ๆ  ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม  แก้มยุ้ย ๆ จมูกโด่ง ๆ รวมกับผิวขาวจั๊วะ นั่นเหมือนได้เห็นภาพของตัวเองในวัยเด็ก  ....ลูก.....ชายหนุ่มคราง .หมดสิ้นความสงสัย ไม่ต้องยืนยันใดๆอีกแล้ว   

             “คุณหนูเคนจิ...ออกมาทำไมคะ” จุ๊บหันไปหาหนูน้อย ย่อตัวลงไปอุ้มเด็กชายตัวกลมขึ้นมากอดไว้แนบอก อย่างปกป้อง    

            “ชื่อเคนจิเหรอ......เคนจิ...ครับ” เควินถอดแว่นออก เดินเข้าไปมองเด็กน้อยใกล้ ๆ พลางยิ้มกว้าง ยื่นมือออกไปรับ เด็กน้อยดิ้นเข้าหา อาจจะเพราะด้วยสัญชาตญาณ หรือรอยยิ้มที่เป็นมิตรนั่นก็ไม่ อาจทราบได้ จุ๊บต้องยอมปล่อยให้ไปหาผู้ชายแปลกหน้าเพราะหนูน้อยดิ้นแรงขึ้น   

  

เจ้าหนูเคนจิ ยกสองแขนอวบโอบรอบคอของปะป๊า  มองชายหนุ่มไม่วางตาก่อนจะ เอามือป้อม ๆ ข้างหนึ่ง มาจับใบหน้า จับจมูก ปาก แล้วก็เลยมาลูบเคราสาก ๆ ก่อนจะชักมือกลับ เหมือนต้องการสำรวจคนแปลกหน้า 

          “ปะป็า......” จู่ ๆ เคนจิก็พูดคำนี้ออกมาอีก 

            “ตายแล้ว คุณหนู เรียกคุณเค้าว่าปะป๊าได้ยังไงล่ะคะ..”จุ๊บยิ้มขำเด็กขี้ตู่ 

            “...555....เก่งจริงลูก..” เควิน หัวเราะ ยิ้มกว้างในความน่ารักน่าชังของลูกชาย  เขายกตัวหนูน้อยลอยขึ้นสุดแขน พร้อมกับฟัดที่พุงกลม ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว  หนูน้อยหัวเราะคิกคักดังลั่น พอเขาหยุด เด็กน้อยก็เรียก ปะปีา อีก เควินก็ฟัดพุงให้อีกเป็นที่ถูกอกถูกใจของทั้งคู่ 

 

            เควิน อุ้มหนูน้อยให้ขี่คอ ใช้สองมือล็อคแขนไว้แน่นหนาก่อนจะพาวิ่งวนไปรอบ เลียนแบบการบินฉวัดเฉวียนของเครื่องบิน ทำเอาเอาหนูน้อยหัวเราะคิกคัก เล่นกันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะวางลงเพราะเกรงว่าหนูน้อยจะหัวเราะจนเหนื่อยเกินไป 

            “คุณหนูเคนจิ ลืมคุณอาตะวันแล้วแน่ ๆ เลย” จุ๊บพูดกับหนูน้อย 

            “ใครหรือ คุณอาตะวัน” เควินถาม ชักไม่ค่อยชอบใจชื่อนี้ 

            “ลูกค้าประจำค่ะ  คุณหนูติดแกมาก เวลามาก็เล่นกันแบบนี้แหละค่ะ  วันก่อนถึงขนาดร้องตามเลยนะคะ” จุ๊บเล่าให้ฟังเหมือนคนสนิทชิดเชื้อกันมานาน 

            “โธ่...เคนจิ..ลูก..” เควินกอดลูกชายไว้แนบอก ต่อไปนี้เขาจะชดเชยให้สมกับที่ไม่ได้ดูแล ทอดทิ้งโดยไม่ได้ตั้งใจ 

            จุ๊บได้ยินไม่ถนัด แต่ก็ชักจะทะแม่ง ๆ กับการกระทำของชายแปลกหน้าที่ดูจะเกินคำว่าเอ็นดูแบบธรรมดา ถึงแม้คุณหนูเคนจิจะน่ารักก็เถอะ 

            “แม่ฟ้าไปไหนล่ะลูก” เควินชวนหนูน้อยคุย 

            “ฟ้า...ม่ามี๊...” เด็กน้อยชี้มือ พร้อมกับทำปากจู๋ ๆ ไปทางนอกร้าน 

            “คุณ...คุณคือ...พ่อของคุณหนูเคนจิ จริง ๆ เหรอคะ” จุ๊บอดรนทนไม่ไหว ต้องถามให้ รู้เรื่อง เพราะหล่อนยืนดูอยู่ตั้งนานว่าผู้ชายสองวัยทำไมช่างหน้าเหมือนกันขนาดนี้ 

            “คิดว่าใช่ไหมล่ะ” เควินย้อนถามยิ้ม ๆ 

            “เป๊ะเลยค่ะ” สาวน้อยดีดนิ้วดังเปาะ 

            “....555....” เควินชอบใจ ควักเงินยื่นให้จุ๊บ 

            “ให้หนูทำไมคะ” จุ๊บทำหน้าเหลอหลา เริ่มไม่ไว้ใจ 

            “พูดถูกใจ...รับไปเถอะ” ชายหนุ่มคะยั้นคะยอ ยัดเงินใส่มือ จุ๊บรับไปแบบงง  ๆ 

          “ปะป๊า....ปะ..” เคนจิโยกโย้ตัวไปข้างหน้า ถึงแม้จะอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต พลางชี้นิ้วกลม ๆ ป้อม ๆ ไปทางนอกร้าน 

            “คุณหนู... ไปไม่ได้นะคะ เดี๋ยวม่ามี๊ดุเอาน๊า...” จุ๊บรีบบอก เกรงว่าชายหนุ่มจะพาหนูน้อยออกไปจริง ๆ ถึงแม้หล่อนจะเชื่อว่าเป็นพ่อลูกกัน แต่ก็ยังไม่วางใจอยู่ดี 

            เคนจิน้อยหันหน้ามองจุ๊บตาแป๋วก่อนจะส่งเสียง....ม่ามี๊....ม่ามี๊...ปะ..... 

---------------------------------------------------------------------------------------------

เหลืออีกไม่กี่ตอน จะครบโควต้าที่ลงให้อ่านเป็นตัวอย่างแล้วนะคะ....ท่านใดสนใจรีบไปสอยได้เลย ตอนนี้โปรโมชั่นเหลืออีกห้าวันเท่านั้นค่ะ

ความคิดเห็น