OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : EP.08 แฟน [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 625

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2563 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.08 แฟน [1/2]
แบบอักษร

EP.08 

แฟน 

[1/2] 

 

 

                หลังจากเป็นแฟนกับไนน์ได้สามวัน ผมเพิ่งรู้ว่าตัวผมเองติดแฟนมาก อยากจะมีไนน์อยู่ในสายตาตลอดเวลาจนถึงขั้นวีดีโอคอลกับไนน์ทิ้งไว้แล้วเอาโทรศัพท์ไว้ใต้โต๊ะตอนเรียน แบบว่าผมสามารถเห็นไนน์ทำโน่นทำนี่ภายในห้องได้ ไนน์เองก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ เขาก็ทำงานของเขาไป นั่งฟังอาจารย์สอนผมไป

                เหตุการณ์มันก็ดูปกติทั่วไปใช่ไหม เหมือนต่างคนต่างใช้ชีวิตแต่ก็ได้รู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งนั้นทำอะไรอยู่ แต่เมื่อวานดันมีเหตุการณ์ที่ผมไม่คาดคิดเกิดขึ้นตอนพักเที่ยง ผมนั่งกินข้าวกับไอ้รันต์และไอ้ภูมิอยู่ในโรงอาหารของผมดี ๆ ก็มีรุ่นน้องคนหนึ่งเข้ามาขอเบอร์ผม ถามผมว่ามีแฟนหรือยัง โสดใช่ไหมเห็นเพิ่งเลิกกับแฟนคนนั้นไปไม่นานแล้วยังไม่ได้คบใคร

                ทุกประโยคที่น้องเขาพูดออกมาไนน์ได้ยินหมดเลย ผมใส่หูฟังคุยกับไนน์อยู่ไง ผมรีบตอบกลับไปจนลิ้นแทบพันกันว่ามีแฟนแล้ว คุยกับแฟนอยู่ แล้วน้องเขาก็ไปแต่มันไม่จบแค่นั้น ผมโดนไนน์เค้นถามทั้งวันว่ามีคนอื่นมาจีบอีกไหม ห้ามให้เบอร์ใครเด็ดขาด ไนน์หวง ไนน์บอกผมว่าเขาเป็นคนขี้หึงมากด้วย

                สำหรับผมการปฏิเสธคนที่เข้ามาไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ และไม่คิดจะเปลี่ยนใจไปจากไนน์ด้วย ดีแล้วที่ไนน์แสดงออกว่าหึงหวงผม เพราะผมเองก็เป็นคนขี้หึงเหมือนกัน คบกับผมแล้วไนน์ต้องเป็นของผมแค่คนเดียว

                “เย็นนี้มีซ้อมบาสปะวะ?”

                การันต์ถามผมขณะที่รอเรียนวิชาสุดท้ายของวัน

                “ไม่มี ใกล้สอบแล้วเขาไม่ซ้อมหรอก”

                “งั้นไปดูหนังกัน เรื่องนี้น่าดูมาก แนวมึงเลยไอ้พีช”

                ภูมิหันจอมือถือมาให้ผมดูรูปโปรโมทหนังต่างประเทศเรื่องหนึ่งที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้

                “กูนัดแฟนไปดูวันเสาร์นี้แล้วอะ”

                “เดี๋ยวนี้อะไรก็แฟน ไหนพามาเจอหน่อย มึงไม่บอกอะไรพวกกูเลยนอกจากบอกว่าแฟนมึงเป็นผู้ชาย”

                “เขาเคยมาเฝ้ากูซ้อมบาสแล้วแต่พวกมึงไม่อยู่เอง”

                “มึงบอกว่าคนนี้มึงจริงจัง แบบนี้ต้องเปิดตัวแล้วปะ ขอรูปลงเฟซบุ๊คชัด ๆ ไปเลยดิ”

                “กูก็ไม่ได้ปิดปะวะ แท็กหากันออกจะบ่อย”

                “แต่มึงไม่เคยลงรูปคู่เลยนี่หว่า มีแต่รูปเบลอ ๆ ไม่ก็รูปเงา รูปมือ รูปด้านหลังเขาอะ กูจะเข้าไปส่องเขาในเฟซแต่เขาก็ปิดกั้นการมองเห็นหมด รูปโปรไฟล์ก็เป็นรูปแมว เลยไม่กล้าแอดเพื่อนไปเลย อย่างกับเฟซปลอม มึงก็ดันไม่ลงรูปให้ใครเห็นหน้าแฟนเลย”

                มันก็เป็นสไตร์การลงรูปของผมนะ ขนาดผมลงรูปตัวเองผมยังทำรูปให้มันเบลอเลย ผมชอบการแต่งรูปโทนสีเข้ม ๆ อาร์ต ๆ หน่อย ไม่เน้นชัดมากแต่มองรูปแล้วสามารถรับรู้ถึงสิ่งที่จะสื่อได้ ถึงผมจะไม่เคยลงรูปไนน์แบบชัดเจนแต่การแอบถ่ายรูปเขาไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ก็ตาม มันคือมุมของการตกหลุมรักนะ ผมถ่ายเขาด้วยความชอบ ความเอ็นดูทั้งนั้น

                ฉะนั้นอย่าตัดสินความรู้สึกของผมที่มีต่อไนน์ด้วยรูปภาพในโซเชียลเพียงไม่กี่รูปเลย มันวัดไม่ได้เศษเสี้ยวที่ใจผมรู้สึกต่อไนน์หรอก

                Peach : เพื่อนเราอยากเจอไนน์

                ผมส่งข้อความให้ไนน์ทิ้งไว้เพราะเราวางสายจากกันไปแล้ว ไนน์เอารายงานเข้าไปส่งอาจารย์ที่มหา’ลัย ผมไม่รู้ว่าเขาจะว่างตอนไหน ทว่าเพียงไม่นานไนน์ก็ไลน์ตอบกลับมา

                No.9 : ตอนเย็นว่างนะ ถ้าเพื่อนพีชอยากเจอเราก็ไปหาได้ กินข้าวร้านแถวโรงเรียนสักมื้อก็ได้นี่ไม่เห็นเป็นไรเลย

                Peach : ตามใจไนน์เลย

                No.9 : อื้ม เดี๋ยวตอนเย็นไปหานะ

                พอรู้ว่าตอนเย็นจะได้เจอไนน์ผมก็เผยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนว่าตอนเย็นไนน์จะมากินข้าวด้วย ซึ่งพวกมันก็ไม่มีปัญหาอะไรอาจเพราะความอยากรู้อยากเห็นเป็นทุนเดิมอยู่แล้วล่ะมั้ง มันก็อยากเห็นแฟนผมทุกคนที่อยู่ต่างโรงเรียนนั่นแหละ แต่คนนี้ต่างจากทุกที ไนน์อยู่มหา’ลัยแล้วไม่ใช่เด็กมัธยม

                ผมนั่งเรียนวิชาสุดท้ายอย่างใจจดใจจ่อ ภาวนาให้หมดคาบเร็ว ๆ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ผมเจอไนน์เร็วขึ้นเลยเพราะไนน์คงมาถึงช้าสักหน่อย เขาบอกผมว่าเพิ่งออกจากมหา’ลัยเอง กว่าจะฝ่ารถติดมาถึงที่นี่ผมคงเลิกเรียนไปสักพักหนึ่งแล้ว

                หลังจากเลิกเรียน ผมกับเพื่อนก็ออกมานั่งรอไนน์ที่โต๊ะหินอ่อนติดกับลานจอดรถ ผมมานั่งเฝ้าที่จอดให้ไนน์น่ะ เรานั่งรออยู่ตรงนั้นเกือบชั่วโมงรถคันหรูก็เคลื่อนเข้าประตูโรงเรียนมาอย่างระมัดระวังท่ามกลางสายตาของนักเรียนทั่วบริเวณ มันก็น่าดึงดูดความสนใจจริง ๆ รถของไนน์มันสวยและแพงมากใครก็รู้ หรูหราว่ารถผู้อำนวยการโรงเรียนผมหลายเท่า

                “เชี่ย นี่รถแฟนมึงเหรอ กูถามจริงไอ้พีช กูถามจริง!!!!”

                “แฟนมึงเป็นใครวะเนี่ย รวยจัด!!!”

                พวกมันโวยวายขึ้นมาแบบผุดลุกผุดนั่งเลย สงสัยจะตกใจจริง แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรหรอกนอกจากออกมายืนให้ไนน์เห็นแล้วโบกรถให้เขา ตอนผมเห็นครั้งแรกผมก็ตกใจเหมือนกันที่ไนน์มีรถราคาแพงขนาดนี้ขับ แต่ครั้งแรกที่ผมรู้เรื่องรถผมก็รู้เรื่องอื่นมาด้วย เรื่องป๊าของไนน์กลบความตื่นเต้นของรถไปหมดเลย

                เมื่อเครื่องยนต์ดับลง เจ้าของร่างสูงเพรียวก็ก้าวเท้าลงมาด้วยรอยยิ้ม มันอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มเขาด้วยความมันเขี้ยว

                “พวกมึง ไหว้แฟนกูด้วย”

                เพื่อนผมสองคนยกมือไหว้ไนน์ทันทีอย่างนอบน้อม มันคงจะเกร็งเพราะดูจากรถแล้วคงคิดว่าไนน์รวยมากพวกมันเลยวางตัวอย่างดี

                “ไม่ต้องเกร็งหรอก เพื่อนพีชก็เหมือนเพื่อนพี่แหละ”

                “มึงเลิกเกร็งก่อน แฟนกูไม่ได้รวยอะไรหรอก นี่ก็รถลูกพี่ลูกน้องแค่ยืมมาขับ”

                “อื้อ พี่ไม่ได้รวยอะไรหรอก ก็เป็นคนเหมือนกันนี่แหละ ดูสิ กระเป๋าพี่ยังใช้กระเป๋าผ้าเย็บเองเลย น้ำมันรถพี่ก็แคะกระปุกมาเติม”

                เพราะความรวยขนาดที่ไนน์เป็นอยู่มันไกลตัวพวกผมไปมาก เด็กมัธยมอย่างพวกผมไม่เคยคิดฝันว่าจะได้รู้จักคนต่างชนชั้นกันขนาดนี้ ผมกับไนน์เลยแก้ต่างกันใหญ่ว่าไนน์ไม่ได้เป็นอย่างที่เพื่อนผมคิดหรอก บ้านไนน์รวยแต่ไนน์ไม่ได้รวย ซึ่งผมก็ไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องส่วนตัวของไนน์ให้ใครฟัง

                “แต่รถพี่โคตรสวยเลยอะ ผมเคยเห็นแต่ในรูป”

                พวกมันเดินวนรอบรถเพื่อชื่นชมความหรูหราอยู่พักหนึ่งกว่าจะสาสมใจแล้วยอมออกไปกินข้าวเสียที ผมกับไนน์จูงมือกันเดินอย่างที่เราทำเป็นปกติ แต่สายตาคนที่มองมาทำไมมันไม่ปกติเลยนะ หลายคนมองมาที่ผมอย่างตกใจ บ้างก็กระซิบนินทากันต่อหน้าต่อตา

                ใครจะว่ายังไงก็ช่าง ขออย่างเดียว อย่าให้ผมได้ยินก็พอ

                ผมเข้าใจนะว่าทำไมคนถึงมองมาที่ผมกับไนน์อย่างเป็นที่สนใจ ส่วนหนึ่งเพราะนักเรียนยังกลับบ้านไม่หมดคนเลยมองเราเยอะหน่อย และอีกอย่างคงเป็นเพราะผมไม่เคยจูงมือแฟนคนไหนเดินในโรงเรียนเลย เดินด้วยกันน่ะมีอยู่แล้ว แต่จับมือน่ะไม่เคย แล้วไนน์เป็นคนนอกด้วย ใส่ชุดนักศึกษาเข้ามาในโรงเรียนมัธยมมันก็จะแปลกตาหน่อย ๆ ล่ะนะ

                แต่ถามว่าผมแคร์สายตาคนอื่นไหม? ก็ไม่ การที่ผมคบกันมันคงไม่ได้ไปหนักหัวใครหรอกมั้ง อีกอย่างคนที่ชมรมบาสก็คงรู้คงเห็นตั้งแต่วันแรกที่ไนน์มาหาผม มันก็ผ่านมาสักพักแล้วนะไม่เห็นมีใครเข้ามาสนใจหรือถามไถ่เรื่องส่วนตัวเลย

                ขณะที่เรากำลังเดินบนริมฟุตบาทหน้าโรงเรียนเพื่อจะมากินข้าวร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำ ผมดันเจอไอ้พวกคู่อริเสียได้ พวกมันเดินข้ามถนนมาฝั่งที่ผมอยู่พอดี สายตาที่มันมองผมกับไนน์สุดแสนจะยียวนกวนบาทา

                “ตอนม.ต้นบอกไม่เกย์ ตอนนี้โคตรเกย์เลยว่ะ”

                ผมบอกแล้วนะ จะว่าอะไรผมก็ได้ แต่อย่าให้ผมได้ยิน!

                ผลั่ก!

                ฝ่าเท้าผมมันทนไม่ไหว ยกขึ้นถีบมันจนล้มลงกับพื้น ไอ้นี่มันชื่อ’ทัช’เป็นอริเบอร์หนึ่งของผมตั้งแต่ม.ต้น ผมกับมันชกต่อยกันบ่อย แต่ขึ้นม.ปลายมายังไม่เคยต่อยกันเลย สงสัยวันนี้จะได้ย้อนวันวาน

                “กูเป็นอะไรแล้วมึงเสือกไรอะ ลุกขึ้นมา!”

                “พีช!”

                ไนน์คอยดึงผมไว้ไม่ให้กระโจนเข้าหามัน เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกมันอีกประมาณหกคนข้ามถนนมายืนสมทบ ผมมีเพียงไอ้รันต์กับไอ้ภูมิคอยกันไว้ให้ แต่ผมไม่สนคนอื่นหรอก ผมสนคนที่มันว่าผมคนเดียวนี่แหละ

                “กูก็แค่พูดลอย ๆ นี่มึงร้อนตัวขนาดนี้คงยอมรับแล้วสินะว่าเป็นเกย์ ถุย!”

                เลือดในกายผมมันเดือดปุด ๆ มือไม้อยากออกแรงปะทะปากมันสักสี่ห้าทีเป็นการระบายความอัดอั้น จะว่ายังไงดี การที่ผมจะเป็นเกย์หรือไม่เป็นก็ไม่ใช่เรื่องของมันไหมวะ

                “กูเป็นแล้วยังไง? แน่จริงมึงเข้ามาดิ!!”

                “พีช ไม่เอา ใจเย็น ๆ”

                “ทีตอนนั้นปฏิเสธหัวชนฝาว่าไม่ได้เป็น ตอนนี้กลืนน้ำลายตัวเองว่ะ กูสมเพช”

                ผมกำลังจะอ้าปากด่าไอ้ทัชเวรตะไลนี่ต่อ แต่ไนน์ชิงพูดขึ้นมาก่อน

                “สมเพชตัวน้องมากกว่าไหม นี่มันยุคไหนแล้วยังไม่เดินออกจากกะลาอีกเหรอ รู้หรือยังว่าความรักมันไม่ได้จำกัดเพศ ห้ะ! พีชคบกับพี่แล้วมันยังไง เป็นเกย์แล้วมันยังไง พี่ก็เดินกันมาดี ๆ ไม่ได้ทำอะไรให้ใครเลย เป็นน้องเองไหมที่สอดปากมาใส่ใจเรื่องของพีชเองอะ เกย์มันก็คนไหมวะน้อง ด้อยกว่าน้องตรงไหนเหรอถึงได้มาดูถูกกัน ตัวน้องมีดีแค่ไหนถึงกล้าดูถูกคนอื่น?”

                สาบานตรงนี้ว่าผมไม่เคยเห็นไนน์อารมณ์เสียเลยตั้งแต่คุยกันมา เขาไม่เคยฉอดเรื่องไหนได้ยาวขนาดนี้มาก่อน ซึ่งที่ไนน์พูดมาก็ถูกทั้งหมด

                “ก็แฟนพี่เมื่อก่อนมันก็คบกับผู้ชายไง ทำเป็นไม่เปิดตัว พอมีคนรู้เยอะมันโดนล้อหน่อยก็ต่อยคนอื่น นิสัยเสียฉิบหาย”

                “พีชคบใครมาไม่แปลกเท่าที่น้องก็รู้ทั้งรู้ว่าพีชไม่ชอบให้ใครมายุ่ง รู้ว่าพีชเคยต่อยคนที่มาล้อ น้องก็ยังจะมาหาเรื่องพีชอีก แล้วนี่จะเอายังไง จะต่อยกันไหม? จะรุมพีชไหม? เอาเลย ๆ พี่จะถ่ายคลิปไปแจ้งตำรวจให้หมด พีชเจ็บตรงไหนพี่คิดค่าเจ็บตัวหมัดละหมื่น”

                เป็นผมเองที่ต้องหันไปบอกให้ไนน์ใจเย็น ๆ เขาโมโหนำผมไปมากเลยตอนนี้

                สรุปว่าพวกมันจะเอายังไง ต่อยไม่ต่อย ตอนนี้ผมพร้อมบวกมาเลยนะ แต่อาจารย์ห้องปกครองขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาถามไถ่เสียก่อนพวกมันเลยวงแตก ต่างคนต่างแยกย้ายไปคนละทิศ

                “พี่ไนน์อย่าตกใจนะ ไอ้พีชมันก็แบบนี้แหละ ใครว่ามันได้ที่ไหน ใจร้อนไม่มีใครเกิน”

                “ก็พอรู้มาบ้างว่าใจร้อน พีชเล่าให้ฟังว่าตอนม.ต้นซ่ามาก”

                “ใช่พี่ มันมีเรื่องต่อยตีเกือบทุกอาทิตย์ ขึ้นม.ปลายมานี้มันไม่มีเรื่องกับใครเลยเพราะพ่อมันขอไว้ ไม่งั้นไอ้พวกนั้นยับไปแล้ว ไอ้พีชมันไม่เสียเวลายืนคุยด้วยหรอก มันเดี่ยวกับใครก็ชนะ แต่ถ้าต้องใช้พรรคใช้พวกคนก็คอยซับพอร์ตมันเยอะ นักเลงตัวท็อปเลยคนนี้”

                ไนน์รู้อยู่แล้วล่ะเพราะผมเล่าให้ไนน์ฟังเยอะเลยเรื่องวัยแสบของผม แต่ตอนนี้อดรู้สึกแย่ไม่ได้ ไนน์ไม่น่ามาเห็นด้านไม่ดีของผมเลยเนอะ ผมน่าจะสร้างความทรงจำดี ๆ ให้ไนน์ แท้ ๆ ทั้งที่คบเป็นแฟนกันได้แค่สามวันหางผมก็โผล่ซะแล้ว

                “ไม่เป็นไรหรอก ใจร้อนก็แฟนพี่”

                เหมือนไนน์จะรู้ว่าผมกังวล เขาเลยพูดแบบนี้แถมเป็นฝ่ายเอื้อมมาจับมือผมก่อน เขายังคงกล้าจูงมือผมเดินหลังจากที่เห็นนิสัยด้านไม่ดีของผมด้วย

______________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

อย่าว่างั้นงี้เลย พีชกับไนน์อะเหมาะกันแล้ว จริง ๆ อวยแฟนนี่ที่หนึ่งเลย โอ้ยยยย ยัยพี่ก็ตัวสปอยล์น้อง ต้าวพีชก็แสบมาก 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น