ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 45

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2563 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
45
แบบอักษร

“ไม่น่าเชื่อนะคะว่าพี่วิน มาเป็นชาวไร่เสียหลายปี หูตาจะฝ้าฟาง แต่ก็ยังหล่อ เท่ห์เหมือนเดิมเลยนะคะ” ผู้หญิงสาวสวย พูดขึ้นหลังจากยืนเงียบอยู่นาน ท่าทางหล่อนเต็มไปด้วยจริตจะก้าน หูตาแพรวพราว 

“ยัยวี.! ..” อุ่นเรือนปรามลูกสาวหลังจากนั่งฟังอย่างสงบเสงี่ยม หล่อนจำได้ดี อนาวินเคยพูดใส่หน้าลูกสาวของหล่อนอย่างไว้ตัว ไม่ให้มานับญาติและสั่งห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด แต่ดูเหมือนวีณา จะแกล้งทำเป็นลืมเลือน ถึงได้พูดออกไปแบบนั้น แล้วยังพูดจาร้าย ๆ ออกมาต่อหน้าท่านเจ้าสัวอีก 

“วี ไม่ได้พูดอะไรผิดนะคะคุณแม่ ก็เมื่อก่อนผู้หญิงแต่ละคนของพี่วิน สวยเลิศเลอเพอร์เฟ็คทุกคน ไม่คิดว่าจะคว้าผู้หญิงบ้าน ๆ มาทำเมีย” พูดพร้อมกับไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ราวกับสิ่งที่พูดเป็นเรื่องทั่ว ๆ ไป หล่อนไม่จำเป็นต้องเก็บอาการ หลังจากที่พยายามมานานในช่วงปีแรก ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เจ้าสัวดนัย ไม่เคยแสดงออกว่ารักและเมตตาลูกติดเมียอย่างหล่อนเหมือนที่หล่อนแอบคาดหวังว่าจะได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวท่านเจ้าสัวได้เฉิดฉายในวงสังคม อย่างมีหน้ามีตา ในเมื่อไม่ให้เป็นลูกสาว หล่อนก็จะเป็นลูกสะใภ้เสียเลย ....แต่ก็ยังคว้าน้ำเหลวอีกจนได้......ฮึ....คนอย่างวีณา ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ อยู่แล้ว... 

 

“แม่ของลูก ไม่จำเป็นต้องสวยเลิศเลอหรอกนะ เพราะแบบนั้นน่ะ มีเงินก็หาซื้อได้ แต่คนดีจากเนื้อแท้ต่างหาก ที่หายาก แล้วฉันก็เชื่อว่าตาวินเห็นสิ่งนั้น เหมือนที่ฉันเห็นในตัวลูกสะใภ้ของฉัน....เข้าใจไหม....วีณา” เจ้าสัว อธิบายเสียงหนัก เหตุที่ท่านไม่รักและเอ็นดูลูกเลี้ยงสาวไม่ลง ก็เพราะ เห็นถึงเนื้อแท้ที่ฟอนเฟะเกินจะรับ ที่ยังให้อาศัยอยู่ภายในคฤหาสถ์ก็นับว่าเมตตามากแล้ว 

 

เมื่อท่านเจ้าสัว ออกโรงปกป้องเองอย่างนี้แล้ว เกวลินจึงได้แต่นิ่งสงบ เล่นบทลูกสะใภ้ที่แสนดี ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องบู๊ .....ยิ่งเห็นหน้า อนาวิน บึ้งตึงเม้มปากแทบจะเป็นเส้นตรง แถมสายตาดุ ๆ นั่นก็ยิ่งดุขึ้นอีกหลายเลเวลด้วยแล้ว มันชวนคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ ……ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับสามีของหล่อน....ไม่ว่าจะยังไง ก็ดูไม่น่าคบหาด้วย จะว่าหล่อนอคติก็เหอะ....รู้สึกไม่ชอบหน้าตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกัน........ 

“หนูเกวเป็นยังไงบ้างลูก พออยู่ได้ไหม” ท่านดนัยถามศรีสะใภ้ เพื่อคลี่คลายบรรยากาศ 

“อยู่ได้สบายมากค่ะ คุณลุง” เกวลินตอบพร้อมกับ ยิ้มจนตาหยี อยากให้ผู้ใหญ่สบายใจ 

“เรียกลุงได้ยังไง ต้องเรียกพ่อสิจ๊ะ” ท่านดนัยยิ้มกว้าง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตาส่วนบิดาของเกวลิน นั่งสังเกตลูกสาวอยู่เงียบ ๆ ถ้าตาไม่ฝาด เขาว่าเขาเห็นนั่งตักกันแต่ไกล ก็คลายใจหายห่วงไปได้เปราะหนึ่ง 

“ค่ะ คุณพ่อ”  

“เออ..... ต้องอย่างนั้น” เจ้าสัวหัวเราะชอบใจ 

“ยังไงผมก็ฝากลูกสาวด้วยนะครับคุณวิน ถ้ามีปัญหาอะไรก็ส่งคืนผมได้ทุกเวลานะครับ” นายพุฒิพูดกับลูกเขยอย่างสุภาพ แต่ก็บอกให้รู้กลาย ๆ ว่าไม่ง้อ พร้อมรับคืนนะเว้ยเฮ้ย...... 

“ครับคุณพ่อ” ชายหนุ่มตอบกลับไปสุภาพเช่นกัน พ่อตากับลูกเขยต่างดูเชิงกันอย่างระวังตัว 

“ที่รับปากน่ะ...รับว่าจะดูแลอย่างดี หรือจะส่งคืน” เจ้าสัว ดนัยแหย่ลูกชาย มันน่าแกล้งพาลูกสะใภ้กลับให้เข็ด ทำเป็นเก็กดีนัก ....เขารู้นิสัยลูกชายหัวดื้อดี ถ้าไม่พอใจล่ะก็ เกวลิน โดนส่งกลับตั้งแต่ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ 

“ผมจะดูแลเกวอย่างดีครับ” คำ ตอบหนักแน่น แต่พอเหลือบมองเห็นหน้ายัยตัวแสบ ทำสายตาเจ้าเล่ห์ ยิ้มแก้มแทบแตก ชักอยากจะถอนคำพูดให้หน้าหงายนัก 

“สัญญาแล้วนะคุณ” เกวลินยิ้ม หันไปยักคิ้วกับสามีหน้าระรื่น  

“....ฮ่า...ฮ่า.....เออ ๆ เห็นอย่างนี้ก็เบาใจ แล้วรีบ ๆ มีทายาทให้พ่อเร็ว ๆ ล่ะ”  

“เฮอะ โรงงานผลิตเด็ก” วีณาแอบเบ้ปาก กลอกตามองบน พูดกับตัวเองเบา ๆ แต่ก็มีคนได้ยิน 

“ยัยวี อย่าให้แม่เหลืออด” ผู้เป็นแม่ได้ยินชัดเจน หันมาถลึงตาใส่ พร้อมกับเอ็ดเบา ๆ แต่คนอย่างวีณา ไม่ได้รู้สึกรู้สม หล่อนคิดอย่างไร ก็ยังมุ่งมั่นอย่างนั้น หญิงสาวปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้เป็นสะใภ้หนึ่งเดียวของตระกูลใหญ่หลังจากพลาดโอกาสที่จะได้เป็นลูกสาว ก็ในเมื่อแม่ของหล่อนปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดเจ้าสัว หรือจะเรียกว่าเมียก็ไม่ผิด แต่ท่านก็ไม่เคยยกย่องให้เกียรติ แม้แต่ตัวหล่อนเองท่านก็ทำราวกับว่าเป็นพนักงานคนหนึ่ง ให้ที่อยู่ที่กินในคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่สถานะก็ดีกว่าคนรับใช้นิดเดียวเท่านั้นเอง 

ความคิดเห็น