ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 140

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2563 23:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14
แบบอักษร

บทที่ 14 

(สะพานท่าเรือ) 

(พร้าว พาร์ท) 

"แม่งเดินไวชิบ ขนาดโดนไปหนักยังมีแรงแบบนี้ไอ้พร้าวชอบ อย่างนี้ต้องให้แม่มาขอ" 

"ไอ้คนลามก ไอ้คนนิสัยไม่ดี ฮือๆโตมาทำไมถึงเป็นคนนิสัยแบบนี้ไปได้นะ"เกรซที่เดินมาที่ท่าเรือคนเดียวก้บ่นให้กับคนที่ขืนใจตัวเองมาตลอดทาง 

ผมเดินตามคุณเกรซหุ่นน่าขย้ำจนมาถึงศาลาของท่าเรือแล้ว ผมรอช้าไม่ได้แล้วครับผมต้องลงมือก่อนที่คนของเสี่ยใหญ่จะมาถึง ผมย่องเบาๆเข้าไปด้านหลังของคุณเกรซจากนั้นก็สับหลังคอของเธอ จนเธอสลบไปผมก็อุ้มเธอลงเรือและขับไปยังเกาะนกทันที 

อ่อผมลืมแนะนำตัวครับ ผมชื่อพร้าวเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่เหลือเพียงพี่ชายร่วมสายเลือดเพียงคนเดียวคือพี่เพียง ผมน่ะได้รูปร่างสูงใหญ่ หล่อเข้มมาจากพ่อทั้งหมด ส่วนพี่ผมก็ได้แม่มาหมดเหมือนกันแต่ความโหดน่ะพี่เพียงได้พ่อมาเต็มๆไม่เข้ากับหน้าตาสวยหวานเลยซักนิด 

หลังจากที่พ่อแม่ผมเสียชีวิตจากคลื่นสึนามิครั้งนั้น ผมกับพี่ก็มีคนมารับอุปการะเป็นผู้หญิงสวยถึงสองคน ผมและพี่ในตอนนั้นยังเด็กและไม่เข้าใจเรื่องเพศที่3 เวลาไปโรงเรียนก็มักจะถูกเพื่อนล้อและรังแกอยู่เสมอ แต่ในตอนนั้นก็มีเด็กผู้หญิงตาน้ำข้าวคนหนึ่งเข้ามาปกป้องพวกผมเอาไว้ นั่นจึงเป็นป๊อบปี๊เลิฟในวัยเด็กของผม 

เราเป็นเพื่อนกันจนจบชั้นประถมและเธอก็ถูกส่งตัวไปเรียนที่เมืองนอก ผมในตอนนั้นเศร้าไปเลยล่ะแล้ววันหนึ่งผมก็ได้เจอเธออีกครั้งในฐานะคนรักของหลานชายเจ้าของเกาะที่รับผมกับพี่มาเลี้ยง แล้วช่วงเวลามันก็ล่วงเลยมานานมากจนตอนนี้ที่ผมได้พบเธออีกครั้งในฐานะเเขกที่ไม่ได้รับเชิญและครั้งนี้ผมบอกเลยว่าผมจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน 

วันนี้ผมจะเผด็จศึกเธอไม่ให้ได้ลุกจากเตียงเลยคอยดู เมื่อมาถึงเกาะผมก็อุ้มคุณเกรซเข้าไปยังตัวบ้าน เป็นบ้านไม่ชั้นเดียวที่มีทุกอย่างครบครั้นยกเว้นWi-Fiและสัญญาณมือถือที่คุณจะหาไม่ได้จากที่นี่ และถ้าถามว่าตอนนี้ผมทำอะไรอยู่ตอนนี้ ผมกำลังนั่งมองสาวที่เป็นป๊อบปี๊เลิฟของผมอยู่ไงและที่พีคกว่านั้นเธอเป็นลูกสาวของคนที่รับผมมาอุปการะด้วยล่ะครับทุกคน 

ลองคิดดูตามผมเล่นๆนะ ถ้าหากแม่เล็กและแม่ใหญ่รู้เรื่องนี้ขึ้นมาคุณคิดว่าผมจะเหลืออะไร ถ้าตอบไม่ได้ผมตอบให้ก็ได้นะว่ามันจะเหลือเชื่อมากถ้าหากผมจะไม่โดนกีดกันเพราะทั้งผมและคุณเกรซมันไม่มีอะไรที่เทียบกันได้เลย ฉะนั้นผมต้องรุกฆาตเธอก่อนที่ผมจะเสียเธอไปยังไงล่ะครับ 

(เวลา 18.00 น.) 

ตอนนี้6โมงเย็นแล้วครับ ผมจึงเข้าครัวทำอาหารให้กับคุณเกรซที่ตอนนี้ไม่รู้หลับหรือซ้อมตายกันแน่ จนผมทำอาหารเสร็จเธอก็ยังไม่ตื่น ผมเลยต้องจำใจไปปลุกเธอเพราะคืนนี้ผมกลัวว่าเธอจะไม่มีแรงเหลือเอาไว้ผลิตลูกกับผมยังไงล่ะครับ หึหึมันคือเหตุผลหลักเลยก็ว่าได้ 

แต่ที่ทำให้ผมผิดคาดคงเป็นคุณเกรซที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีโวยวายเลยซักแอะนี่แหละทำผมโคตรจะตกใจ เธอลุกจากที่นอนแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่ายพร้อมลงมือทานเหมือนกับว่าชีวิตนี้จะไม่ได้กินอีกแล้ว คุณลองนึกภาพดูดิว่าเธอกินอาหารที่ผมทำหมดภายในเวลา5นาที เธอต้องยัดมันเข้าไปเร็วขนาดไหนผมคนหนึ่งล่ะที่อดจะทึ่งไม่ได้ 

ผมว่าเธอกลายเป็นใครอีกคนที่ผมไม่รู้จักไปซะแล้ว เธอดูสงบเสงี่ยมและเรียบร้อยมากทำเอาผมแปลกใจเลยนะ แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของเธอผมก็เข้าใจ 

"ที่ฉันต้องทำหน้าตาและไอ้อาการเหวี่ยงเพราะฉันต้องปกป้องตัวเองไม่แสดงความอ่อนแอออกมา เอาล่ะฉันขอข้าวอีกชามหิวมากเลยตอนนี้" 

"..........." 

เอิ่ม...แดกจุดกันไปยาวๆเลยสิไอ้พร้าวเอ๊ย บอกเลยว่าเธอที่เป็นตัวของตัวเองนั้นน่ามองกว่าเป็นไหนๆและมันทำให้ผมรู้สึกหัวใจแทบวายตายแล้วเนี่ย 

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงผมและเกรซก็ออกมานั่งกินลมชมวิวอยู่ริมทะเลกันสองคนโดยมีขวดไวน์เปล่าตั้งวางเรียงอยู่สองสามขวด 

"ฮ่า...ชีวิตอันสงบสุขชอบจริงๆเล้ย ชีวิตแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆนะจะบอกให้ ฉันชอบความเงียบสงบนี้จริงๆ ขอบคุณนะที่ลักพาตัวฉันมาแบบนี้น่ะ" 

ผมล่ะงงกับเธอจริงๆจะมาขอบคุณผมทำไมในเมื่อผมลักพาตัวเธอตัวมาแต่พอได้เห็นรอยยิ้มของเธอผมก็รู้สึกสุขใจแล้ว ยัยขี้เมาของผม ยิ่งเมายิ่งน่ารักและน่ามองมากซะจนผมแทบอดใจไม่ไหวแล้วครับ 

สงสัยคืนนี้ผมกับคุณเกรซคงมีค่ำคืนดีๆกันอีกยาวไกลแต่มันคงเป็นความเพ้อพกของผมคนเดียวเพราะเมื่อผมหันไปอีกทีคุณเกรซของผมก็หลับไปซะแล้วแบบนี้มันดับฝันของไอ้พร้าวกันชัดๆเลยนี่คุณเกรซ 

วันต่อมา 

(เกาะพระอาทิตย์) 

"พี่ซันคุณเกรซเธอจะไม่เป็นอะไรจริงๆหรอครับ ทางครอบครัวเขาจะออกตามหาเอาได้นะครับ"มูนถามซันด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวที่ถูกพร้าวพาไปเเต่ซันกลับตอบกลับมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนจนมูนนั้นแอบหมันไส้นิดๆไม่ได้ 

"ไม่หรอกเกรซไม่ใช่ลูกรักของเสี่ยเท่าไรอีกอย่างพี่ให้คนไปบอกคนของเสี่ยแล้วว่าเกรซตัดสินใจจะอยู่ต่อ" 

"อ๋อครับ งั้นมูนขอไปนอนก่อนนะครับรู้สึกเพลียๆน่ะครับ"มูนทำหน้าเพลียๆเริ่มรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวเพราะคนพี่นั้นชวนทำเรื่องดีงามเมื่อคืนอย่างหนักหน่วงจนมูนนั้นแทบไม่ได้นอนเลย 

"งั้นพี่ไปนอนด้วยนะครับพี่ก็รู้สึกเพลียเหมือนกัน" 

"ก็แล้วแต่สิครับ ผมก็ไม่ได้ห้ามนี่ครับ"มูนตอบออกไปอย่างเขินๆก่อนจะรีบลุกเดินขึ้นบันไดไป ส่วนซันที่ได้รับอนุญาตก็รีบวิ่งตามขึ้นไปทันที 

"กินยาก่อนครับมูนแล้วค่อยนอนตื่นมาจะได้รู้สึกดีขึ้น"ซันยื่นเม็ดยาแก้ไข้และแก้อักเสบให้มูนพร้อมด้วยเเก้วน้ำตามเมื่อมูนนำยาเข้าปากไปแล้ว 

"เด็กดี นอนนะครับเดี๋ยวพี่นอนเป็นเพื่อน" 

"ขอบคุณครับพี่ซัน" 

(เวลา12.00น.) 

"พี่ซันครับ อืมหายไปไหนแล้วนะหรือว่าไปทำงาน"มูนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาก็ควานหาคนพี่แต่เมื่อไม่เจอมูนจึงลืมตาขึ้นและมองที่นอนข้างๆแล้วพึมพำกับตัวเองจนไม่ได้สังเกตคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องเลยซักนิด 

หมับ! 

"อ๊ะ!พี่ซันผมตกใจหมดเลยไปไหนมาหรอครับ"มูนตกใจเป็นอย่างมากเมื่อตัวเองนั้นถูกใครอีกคนที่เพิ่งบ่นถึงดึงเข้าไปกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว 

"พี่ลงไปทำอาหารให้ภรรยาของพี่ทานไงล่ะครับ ไปล้างหน้าล้างตาเถอะเดี๋ยวอาหารที่พี่ทำมันจะเย็นชืดไปซะก่อน" 

"ครับพี่ซัน รอมูนแปบนึงนะครับ" 

เมื่อรับคำของซันเรียบร้อยแล้วมูนก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำหายไปเพียง10นาทีมูนก็เดินออกมาดึงแขนของซันให้ลุกขึ้นและพากันลงไปยังโต๊ะอาหารแต่มูนกลับไม่พบอาหารซักอย่าง 

"ไม่เห็นมีอาหารที่ว่าเลยนี่ครับพี่ซัน" 

"หึหึ ตามพี่มาสิครับคนดี" 

ซันหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะจับมือของมูนให้เดินตามตัวเองไปในสถานที่ที่จัดเตรียมเอาไว้ นั่นก็คือสวนดอกไม้หลังบ้านของซันที่เคยทำเอาไว้เซอร์ไพรส์มูนก่อนที่จะเกิดเรื่องกับมูน 

"ว้าว!ที่นี่สวยมากเลยครับพี่ซัน เสียดายจังที่ผมไม่ได้เอากล้องมาด้วย" 

"หึหึ งั้นเอานี่ไปครับ"ซันยื่นของที่เตรียมเอาไว้ให้กับมูน เมื่อมูนได้เห็นสิ่งที่ซันยื่นให้ก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาแล้วโพล้เข้ากอดซันอย่างเต็มรัก 

"ขอบคุณครับพี่ซัน" 

"ครับ กล้องตัวนี้พี่ซื้อมาตั้งแต่มูนยังไม่ได้เข้าโรงพยาบาลเลยนะรู้ไหม ในที่สุดวันนี้มันก็ได้มาอยู่กับเจ้าของมันซะที สวนดอกไม้แห่งนี้ก็ด้วยพี่ทำไว้ให้มูนนะครับ" 

"ขอบคุณ ขอบคุณมากจริงๆนะครับพี่ซันที่ทำอะไรมากมายให้ผมแบบนี้"มูนพูดไปร้องไห้ไป จนซันต้องดึงเข้ามากอดปลอบ 

"ไม่เป็นไรนะครับ พี่เต็มใจทำให้มูนทุกอย่างอยู่แล้วเราไปทานอาหารกันเถอะครับ"ซันจูงมือมูนไปที่ใต้ร่มไม้ที่ซันสั่งให้คนจัดโต๊ะไว้ 

เมื่อทั้งสองนั่งทานกันจนเสร็จมูนก็หยิบกล้องตัวใหม่ออกมาใช้งานถ่ายภาพทั้งสวนดอกไม้และถ่ายภาพคู่กับซันอย่างสนุก จนบุคคลที่สามเดินเข้ามาภายในสวนบรรยากาศรอบตัวของซันก็พลันเปลี่ยนไปทันที 

"แกยังไม่กลับไปอีกรึไงเรียว"เสียงเข้มๆของซันพูดขึ้นอย่างโมโหที่มีคนมาขัดเวลาสุขของตัวเองกับคนรัก 

"ที่กูยังไม่กลับก็เพราะกูยังหาตัวเกรซไม่เจอ มึงเอาเกรซของกูไปซ่อนที่ไหนไอ้ซัน!"เรียวตวาดลั่นในประโยคสุดท้ายทำเอามูนที่ยืนอยู่ด้านหลังซันสะดุ้งไปด้วยจนเกือบทำกล้องหลุดจากมือ 

"หึ มาหาเมียหรอวะกูว่ามึงกลับไปซบอกผัวของมึงไม่ดีกว่าหรอว่ะไอ้เรียวแทนที่จะมาถามหาเมียที่กลายเป็นเมียคนอื่นไปแล้วน่ะ" 

"มึงหมายความว่าไงกูไม่เชื่อหรอกว่าเกรซจะยอมไปเป็นของใครอื่นนอกจากกู" 

"หึ มั่นหน้าเหลือเกินนะมึง แต่ก็เอาเถอะกูไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กลับไปซะกูกับเมียจะจู๋จี๋กันไม่อยากให้ก้างอย่างมึงมายุ่ง พี่เพียงครับมารับตัวเมียพี่ไปได้แล้วครับ ผมกับมูนจะเดทกันไม่อยากให้มีก้างเข้ามายุ่งวุ่นวาย" 

(ครับนายหัว)วิทยุสื่อสารที่ติดตัวของซันมาถูกซันใช้เรียกเพียงให้มารับตัวของเรียวไป ผ่านไปไม่นานเพียงก็มาถึงและดึงตัวของเรียวให้ตามตัวเองไปยังท้ายเกาะที่เป็นบ้านพักของเพียง 

(บ้านพักของเพียง) 

"มึงจะทำอะไรกู!"เรียวกระชากเสียงถามเพียงออกมาเสียงดัง เพราะเรียวนั้นเห็นเพียงกำลังเอาโซ่คล้องกับเสาของตัวบ้านและลากปลายโซ่มาทางตน 

"กูก็จะล่ามมึงไว้ไงเรียว มึงจะได้ไม่เพ่นพ่านไปทั่วเกาะอีกมันเสียเวลาการทำงานของกูที่ต้องออกมาตามหามึง แต่ถ้าอยากกลับบ้านเมื่อไรก็บอก กูจะพาไปส่งให้ถึงบ้านเลย" 

"ถ้ากูยังหาเกรซไม่เจอกูไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ" 

"เหอะ ฝันไปเถอะว่าจะได้เจอ" 

กลับมาทางด้านซันกับมูนที่ตอนนี้กำลังเดทกันในสวนก็เป็นอันต้องยกเลิกเพราะมูนนั้นอยากจะไปเล่นน้ำทะเลมากกว่า 

"พี่ซันครับ คุณเพียงเขาจะไม่ทำร้ายคุณเรียวใช่ไหมครับ"มูนถามซันขึ้นระหว่างที่กำลังเดินเล่นอยู่ที่หาดในยามเย็นในช่วงเวลาที่น้ำกำลังลง 

"ไม่หรอกครับ มูนสบายใจได้เลยครับ"ซันตอบมูนออกไปแบบนั้นเพื่อให้มูนนั้นสบายใจเพราะตนนั้นรู้ดีว่าเพียงเป็นพวกชอบใช้กำลังต่างจากหน้าตาที่สวยหวาน 

"พี่ซันพาผมลงน้ำหน่อยครับ มูนอยากเล่นน้ำแล้วครับ" 

"ครับ รอพี่แปปนะครับ ไปครับที่รักของพี่"ซันที่ถอดกางเกงยีนส์ของตัวเองเเละเสื้อเชิ้ตออกแล้วก็เหลือเพียงบ๊อกเซอร์แค่ตัวเดียวเท่านั้น ส่วนมูนนั้นก็เหลือเพียงบ๊อกเซอร์และเสื้อกล้ามเท่านั้น แล้วซันก็อุ้มมูนลงทะเลทันที มูนเองก็เก็บภาพในช่วงยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินอย่างเมามันและให้ซันถ่ายรูปให้ตัวเองบ้าง ถ่ายรูปของซันบ้างสลับกันไปจนท้องฟ้ามืดลง ซันก็พามูนกลับเข้าบ้านเพื่อทำความสะอาดร่างกาย 

"อ่ะ พี่ซันจะทำอะไรครับ"มูนถามขึ้นเมื่อคนที่อาบน้ำเสร็จแล้วมายืนเปลือยซ้อนหลังของตัวเองอยู่ใต้สายน้ำจากฝักบัวที่ตกกระทบมายังร่างกาย 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

หมดสต๊อกแล้วจร้า ต่อจากนี้จะรีบปั่นมาให้ได้อ่านกันนะจ๊ะนักอ่านที่รักทุกท่าน ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของไรท์ด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่า 

ความคิดเห็น