ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 43

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 08:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
43
แบบอักษร

หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสองท่านกลับไปแล้ว ก็พอดีกับแก๊งสี่สาวไลน์เข้ามาหา ชักชวนให้ไปเจอกันในวันพรุ่งนี้  แก้มใสจึงได้บอกข่าวเรื่องสามีประสบอุบัติเหตุ  ทั้งหมดจึงเปลี่ยนเป้าหมาย จะพากันมาเยี่ยมที่โรงพยาบาลแทน 

แก้มใสนั่งบีบมือใหญ่อย่างห่วงใย แปลกใจเหมือนกัน ทำไมหล่อนถึงได้เป็นห่วงเขามากมายขนาดนี้ ใจจะขาดเสียให้ได้ที่ได้รู้ข่าวในตอนแรก ถึงแม้จะเห็นกับตาว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี หล่อนชั่งใจอยู่ว่า จะส่งข่าวให้คุณตาทราบดีหรือเปล่า แต่ในที่สุดก็คิดว่าไม่ดีกว่า เดี๋ยวผู้สูงอายุจะไม่สบายใจเปล่า ๆ  

ขณะนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ ก็มีแรงบีบตอบที่ปลายมือ ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสามีอย่างดีใจที่เห็นเขาค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมอง 

“พี่เลโอ ตื่นแล้ว เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ ปวดหัวหรือเปล่า อยากได้อะไรไหม หรือว่าจะดื่มน้ำก่อนดี” หญิงสาวดีใจจนลนลานไปหมด แตะนู่นจับนี่  ลูบคลำตามเนื้อตัวสำรวจแทบทุกตารางนิ้ว 

“ถ้าไม่หยุดลูบ  เดี๋ยวได้เป็นแน่” นายหัวหนุ่ม ส่งสายตากรุ้มกริ่มยิ้ม พร้อมกับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ตั้งใจจะลงไปนั่งที่โซฟาด้านล่าง แต่รอให้ร่ายปรับตัวสักพักเพราะนอนหลับไปตั้งนาน  

“พี่เลโออ่ะ...ตื่นมาก็คิดลามกเลยนะคะ” หญิงสาวทำแก้มป่อง ส่งค้อนให้แล้วถอยออกมาอย่างงอน ๆ เมื่อจัดท่าให้สามีนั่งได้สบายแล้ว  

“พี่แค่คิด แต่แก้มนั่นแหละทำตั้งเยอะ  ไม่รู้ว่าตอนพี่หลับทำอะไรกับร่างกายของพี่บ้าง” สามีหนุ่มแสร้งทำหน้าสยอง 

           “ตื่นมาก็กล่าวหากันเลย แก้มน้อยใจแล้วนะคะ” 

           “โอ๋...มานี่มา” นายหัวหนุ่มอ้าแขนกว้างเรียกให้เมียขี้งอนเข้าไปหา ซึ่งหล่อนก็เดินเข้าไปหาแต่โดยดี เอนอิงเข้าไปในอ้อมกอดอย่างว่าง่าย 

           แก้มใสยังไม่ทันได้ขยับ เสียงเคาะประตู และเปิดเข้ามา ของคนหลายคน ก่อนที่ความโกลาหลจะเกิดขึ้น 

           พ่อเลี้ยงอาชา รมิดา พี่โจ้ แพรว พี่กวาง ขาดก็แต่พี่หมอเต้คนเดียว 

           “โอ้โห มากันเยอะแยะเลยนะครับ ผมยังไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่า” คนเจ็บทักทายผู้มาใหม่ ที่บังเอิญเข้ามาขัดจังหวะง้อเมียพอดิบพอดี 

           “ปากดีอย่างนี้ไงเล่า ถึงได้โดนหมั่นไส้เอา แล้วนี่โดนจิ๊กโก๋ที่ไหนตัดสายเบรกเข้าให้” พ่อเลี้ยงอาชาพูดขำ ๆ แต่ก็มีความจริงจังแฝงอยู่ เขาเข้ามายืนดูข้างเตียง ส่วนแก้มใสขยับเข้าไปหาเพื่อน ๆ เรียบร้อยแล้ว 

           “จมูกมดหรือไงครับพี่ ได้กลิ่นไวดีเหลือเกิน” คนเจ็บตอบสบาย ๆ . 

           “เฮ้ย ! จริงหรือวะ” เป็นพ่อเลี้ยงเองที่ประหลาดใจ ทีแรกที่พูดเขาก็เดามั่ว ๆ เพราะไม่คิดว่า คนที่ขับรถเก่งขนาดเคยลงสนามแข่งขัน กวาดรางวัลมาแล้วหลายสนาม จะขับรถไปเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ๆ   

         เสียงของพ่อเลี้ยงอาชา ทำให้โจ้ กับสี่สาวหันมามองเป็นตาเดียวกัน 

           “ผมก็ไม่แน่ใจ  แต่ที่แน่ ๆ เบรกมีปัญหาผมก็เลยหักพวงมาลัยลงข้างทาง ก่อนที่จะ ไปชนกับรถคันอื่น”  

           “นายมีปัญหากับใครอยู่หรือเปล่า”  

           “หรือว่าคนเดียวกับที่ไล่ยิงพวกเราที่ท่าเรือคะ” แก้มใสโพล่งออกไป เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ทั้งที่เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว 

           “ห๊า.....” สามสาวประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน หน้าตาตื่น 

           พ่อเลี้ยงอาชาได้แต่เลิกคิ้วมองคนเจ็บ เหมือนรอคำอธิบาย 

           “ก็...สงสัยผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ เคยมีเรื่องกันมาก่อน แต่ก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับครั้งนี้” 

           “ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะพี่....เท่ากับยอมเป็นเป้านิ่งให้มัน” โจ้ออกความเห็นเป็นครั้งแรก 

”อืม.....ฉันก็คิดว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเหมือนกัน”  

“มีอะไรให้ช่วยบอกนะพี่....หวังว่าคงจะไม่เกี่ยวกับนายสุดเขตนะ” โจ้ขมวดคิ้ว เหมือนเพิ่งจะนึกได้ 

“มีอะไร” นายหัวหนุ่มหน้าเครียดขึ้นมาทันที อยู่ ๆ ก็นึกถึงหน้าไอ้สุดเขต ที่พูดเหมือนเขาจะกลับมาแย่งสมบัติกับมัน  

“ผมได้ข่าวว่าหมอนั่น กำลังพัวพันกับพวกธุรกิจสีเทาน่ะครับ” ถึงแม้จะเป็นคนทำธุรกิจเหมือนกัน แต่ก็เป็นคนละประเภท  แต่ในแวดวงก็ใช่ว่าจะกว้างขวางจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร  

“อืม...ขอบใจนะนายโจ้” 

“พวกพี่มีอะไรให้พวกเราช่วยไหมคะ...อย่างเช่นปลอมตัวเป็นนักสืบ อะไรทำนองนี้อ่ะ” กวางยื่นหน้ายื่นตา ทำประหนึ่งเป็นตัวแทนสาว ๆ เสนอตัวเข้าช่วยเหลือ 

“นึกว่าเรื่องสนุกหรือไงยัยกวาง ไม่ต้องชวนเมียพี่ไปออกลิงออกข้างเลยนะ เดี๋ยวหลานจะลำบาก” พ่อเลี้ยงทำเป็นพูดเสียงขรึม 

“ยัยดาท้อง..!..” ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่ เท่ากับพ่อเลี้ยงอาชากับรมิดาจะได้มีลูกคนแรกในกลุ่ม 

ความคิดเห็น