ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 44

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 07:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
44
แบบอักษร

ชายหนุ่มมองตามมือ แล้วก็ทำหน้าเคร่งขรึมลงถนัดตา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ส่วนเกวลิน พอรู้สึกตัวก็รีบดีดตัวลุกออกจากตัก หล่อนยังไม่ชินที่จะให้ใครมาเห็นภาพใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้ 

 

ภีมวัจน์ก้าวลงจากรถเป็นคนแรกแล้วรีบเปิดประตูรถอำนวยความสะดวกให้คนบนรถก้าวลงมา 

“นั่นคุณลุงนี่คะ” เกวลินเอ่ยออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นท่านเจ้าสัว แล้วดวงตากลมโตยิ่งเบิกกว้างเข้าไปอีก เมื่อเห็นพ่อแล้วก็เจ้าแฝดก้าวตามมาติด ๆ หญิงสาว ยิ้มแป้น ถลาลงไปรับข้างล่าง ลืมคนข้างหลังเสียสนิท แต่ก็แปลกใจเล็กน้อย เมื่อมีผู้หญิงตามมาด้วยอีกสองคน คนนึงอายุน่าจะใกล้ห้าสิบ แต่ก็ยังดูดีตามวัย แต่อีกคนน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับหล่อน สวย เฉี่ยว แต่สายตาที่มองมา ไม่ได้บอกว่า มาอย่างมิตรเลยสักนิด แถมทำปากเบ้ แอบเหยียดนิด ๆ แต่เกวลินก็หาได้สนใจ ตรงเข้าทักทายทำความเคารพผู้สูงวัย แล้วก็เชื้อเชิญกันขึ้นบ้าน โดยหล่อนกอดเอวผู้เป็นบิดาเดินคลอเคลียกันขึ้นมาอย่างคิดถึง ส่วนเจ้าแฝดแยกตัวไปเล่นกับเจ้าสำลีที่อยู่ในกรง 

อนาวินมีสีหน้าเรียบเฉย กลับสู่โหมดเคร่งขรึมเหมือนเดิม เขาทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสอง ไม่แม้แต่จะมองหรือเอ่ยทักทายผู้หญิงทั้งสองคนที่ตามมาด้วย 

“คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ จู่ ๆ มาไม่บอก” ถามด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ  

“ก็ว่าง ๆ เลยชวนพ่อตาแก มาหาพระเกจิชื่อดังของที่นี่น่ะสิ แล้วก็ว่าจะมาจัดการธุระสำคัญด้วย เมื่อเช้าแวะเข้ามาแล้วรอบหนึ่ง เห็นบ้านยังเงียบ เลยขี้เกียจรอ พอดีเจอเจ้าภีมเขาเลยพาไปที่วัดก่อน น่าเสียดายไม่พบท่านมีคนนิมนต์ไปเสียก่อนแต่ว่าก็ไม่เสียเที่ยวซะทีเดียวหรอก ท่านนายอำเภออยู่พอดี จะได้จัดการอะไร ๆ ให้มันเรียบร้อยไปเลย” ท่านดนัย พูดไปหัวเราะไปอย่างอารมณ์ดี 

 

อนาวิน เริ่มเห็นเค้าลางอะไรบางอย่าง ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด แต่ครั้งนี้ได้แต่วางท่านิ่งเฉย และนึกขอบคุณบิดาในใจ แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาพิฆาตไปที่เลขาหนุ่ม ที่อาจจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด 

 

“เอ่อ ...... พอดีเมื่อเช้าผมเห็นเจ้านายยังไม่ตื่นเลยไม่อยากรบกวน ผมเลยอาสาพาคุณท่านไปเองครับ” ภีมวัจน์อธิบาย เมื่อเห็นสายตาของเจ้านาย ส่วนเกวลิน ไม่ต้องพูดถึง ยืนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก อย่างนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ทำไมเมื่อเช้าถึงได้พากันตื่นสาย ดังนั้นเรื่องที่คุณท่านสั่งให้จัดการ หวังว่าคงจะไม่เป็นการขัดใจเจ้านายนักหรอก....ภีมวัจน์ค่อยรู้สึกหายใจหายคอคล่องขึ้นหน่อย ตอนรับคำสั่งเมื่อเช้า คิดว่าไม่รอดแน่ จะขัดคำสั่งคุณท่านก็ไม่ได้ ครั้นทำตามคำสั่งคุณท่าน ก็อาจโดนคุณวินเตะได้ แต่พอสถานการณ์พลิกไปแบบนี้ ถึงกับโล่งอก 

 

“คุณพ่อจะทำอะไรหรือครับ” อนาวินถามทั้งที่มีคำตอบในใจอยู่แล้ว ว่าต้องเป็นเรื่องเดียวกับที่เขาคิด 

“ก็เรื่องทะเบียนสมรสน่ะสิ วันนี้ฉันให้เจ้าภีม เชิญท่านนายอำเภอ มาจดทะเบียนสมรสระหว่างแกกับหนูเกวลิน ให้เรียบร้อยไปซะที เอาลูกสาวเขามาอยู่ด้วยหลายวันแล้ว ขืนไม่ทำให้เรียบร้อย เดี๋ยวพ่อเขาพาลูกสาวกลับล่ะก็แย่เลย” เจ้าสัวพูดติดตลก 

“ครับ” อนาวินตอบรับสั้น ๆ ส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้นายพุฒิ ผู้ที่เป็นพ่อตา 

“คุณลุงคะ เกวคิดว่า.....” เกวลินตกใจ กลืนน้ำลายยากเย็น หูอื้อตาลาย จึงไม่ได้ยินเสียงของอนาวินที่ตอบรับท่านเจ้าสัว แถมยังยิ้มกับบิดาของหล่อนด้วย เกวลินไม่กล้าหันไปมองหน้าผู้ชายข้าง ๆ คิดว่าป่านนี้เขาคงจะตีหน้ายักษ์ เขี้ยวอาจจะงอกแล้วก็ได้ 

“ไม่ต้องคิดอะไรแล้วหนูเกว พ่อว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้ว ใช่ไหม ตาวิน” เจ้าสัวหันไปถามลูกชาย ที่นั่งหน้านิ่ง ไม่ยักโวยวาย สงสัยจะเห็นสิ่งดี ๆ ในตัวหนูเกวเข้าแล้วล่ะสิ ถึงได้นั่งเก็กหน้าหล่อ ๆ ให้พ่อเดินเกมให้ ลองถ้าไม่ถูกใจมีหรือ เจ้าลูกชายหัวดื้อจะยอมง่าย ๆ  

“ครับ”  

“ห๊ะ....คุณ” เกวลิน หันขวับ มามองอนาวินอย่างผิดคาด เป็นไปได้ยังไง จดทะเบียนสมรสไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลยนะยิ่งคนอย่างอนาวินที่มีทรัพย์สินพ่วงท้ายอีกมหาศาล และที่สำคัญหล่อนไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารัก และเลือกเองสักหน่อย ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยอมง่าย ๆ แบบนี้ 

“ทำไม มีปัญหาอะไรหรือเกว” อนาวินถามหน้าตึง คนที่มีปัญหาควรจะเป็นเขาไม่ใช่หรือ แต่นี่กลับกลายเป็นยัยตัวแสบ...มันน่าโมโหนัก จะแกล้งฉีกหน้ากันหรือไง 

“ปะ...เปล่าค่ะ” หญิงสาวยิ้มฝืด ๆ ส่งไปให้ จะบอกเขาได้ยังไงว่า ผิดคาดไปมาก ที่ไม่เห็นเขี้ยวยาว ๆ งอกออกจากปากร้าย ๆ ของเขา 

ความคิดเห็น