OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

EP.07 กระดาษทิชชู่ [1/2]

ชื่อตอน : EP.07 กระดาษทิชชู่ [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 554

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2563 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.07 กระดาษทิชชู่ [1/2]
แบบอักษร

EP.07 

กระดาษทิชชู่ 

[1/2] 

 

 

                PEACH TALK

                สองสัปดาห์ต่อมา

                วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมรอคอย ไนน์จะมารับผมออกไปข้างนอก แล้วคืนนี้ผมจะได้นอนค้างกับไนน์ด้วยหลังจากอ้อนวอนขอไปนอนกับเขาที่หอตั้งหลายครั้งแต่ไนน์ก็บ่ายเบี่ยงมาตลอด

                ผมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้เสร็จเรียบร้อยก็ถือลงมารอไนน์ที่โซฟา แต่แล้วไม่นานเสียงน้ำตาลก็ดังแว่วตามลงมาเหมือนว่ากำลังคุยกับใคร หึ จะใครเสียอีกนอกจากพี่ไทม์ โทรหากันแต่เช้าเลยนะ

                “พูดให้มันเบา ๆ หน่อย หนวกหู”

                อดไม่ได้ที่จะต้องพูดจากระแนะกระแหนน้ำตาล เวลาเห็นมันมีความสุขกับพี่ไทม์แล้วผมทนไม่ไหวจริง ๆ ไม่รู้ทำไม แต่นอกจากมันจะไม่เบาเสียงพูดลงแล้วยังพูดดังขึ้นกว่าเดิมอีก เห็นไหม มันกวนประสาทผมกลับเหมือนกัน รู้ว่าผมรำคาญ แต่มันก็เดินมานั่งโซฟาตรงข้ามผม

                “ทำไมวันนี้ตื่นเช้า ปกติวันเสาร์พี่จะนอนอืดเป็นหมาเน่าอยู่ในห้องนี่ กว่าจะตื่นก็เที่ยง”

                “เรื่องของกู แล้วมึงไม่ไปเรียนพิเศษหรือไง หัดหาความรู้ใส่หัวซะบ้าง โง่กว่านี้ก็เขางอกแล้วนะ”

                “ผมไม่โง่ เกรดสี่ทุกวิชานะจะบอกให้ แต่เดี๋ยวก็ออกไปเรียนพิเศษแล้ว พี่ไทม์มารับอะ”

                “โง่ดิ โง่ให้เขาหลอกมาตั้งหลายปี เตรียมใจโดนทิ้งไว้ด้วยนะมึง”

                มันรู้ว่าผมหมายถึงใคร มันเลยถลึงตาแล้วยกเท้าใส่ผมเพราะพี่ไทม์ยังอยู่ในสาย ก็ช่วยไม่ได้ ผมพูดตามที่ผมคิดนั่นแหละ พี่เขาโตขนาดนั้นจะมาหลงใหลเด็กโง่อย่างมันได้นานแค่ไหนกัน เดี๋ยวก็เบื่อ เดี๋ยวก็ทิ้ง มีแต่มันนั่นแหละที่โง่จนดูไม่ออก

                ไม่ไหวว่ะ เห็นแล้วหงุดหงิดจนผมทนฟังสองคนนี้คุยกันต่อไม่ได้สักประโยคเดียว สุดท้ายเป็นผมเองที่หนีออกมาจากตรงนั้นก่อน ถือกระเป๋าเป้ของตัวเองเดินออกจากบ้านมารอไนน์ที่หน้าป้อมยามด้านหน้าหมู่บ้าน ผมบอกเขาไปแล้วว่าผมรออยู่ตรงนี้ ทว่าไม่กี่นาทีต่อมารถที่ขับผ่านตัวผมเข้าไปในหมู่บ้านคือรถของพี่ไทม์ คงจะเข้าไปรับน้ำตาลไปเรียนพิเศษ

                ผ่านไปพักหนึ่งไนน์ก็มาถึง รถพอร์ชสีบลอนด์สุดหรูจอดเทียบรอให้ผมขึ้นไป

                “พีชมองอะไรเหรอ ลืมของหรือเปล่า?”

                ไนน์ท้วงถามทันทีที่ผมเปิดประตูรถแต่ยังชะเง้อคอมองเข้าไปในหมู่บ้าน ก็พี่ไทม์ไม่ออกมาสักทีนี่นา ทำอะไรอยู่ในบ้านกันสองคนวะ ไอ้น้ำตาลเป็นเด็กเป็นเล็กอยู่แท้ ๆ ถึงผมจะไม่ค่อยลงรอยกับมันสักเท่าไหร่แต่อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

                “เปล่าหรอก ไม่ได้ลืมของอะไร”

                ผมตัดสินใจโทรไปหาน้ำตาล เชิงโทรไปถามว่าออกบ้านหรือยัง ออกมาแล้วอย่าลืมล็อคบ้านด้วย ซึ่งมันตอบกลับมาทันควันว่าล็อคบ้านแล้วกำลังออกมา ได้ยินแบบนี้ผมก็โล่งใจ อย่างน้อยสองคนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรประเจิดประเจ้อในบ้าน

                “ห่วงน้องทำไมไม่พูดกับน้องดี ๆ บ้าง เห็นพีชทะเลาะกับน้องน้ำตาลทุกวันเลย”

                “อย่างมันไม่น่าพูดดีด้วยหรอกไนน์ กวนประสาทจะตาย”

                “พีชก็กวนน้องเหมือนกันนั่นแหละ ปากบอกไม่รักแต่แวะซื้อขนมกลับไปให้น้องเกือบทุกวัน คนปากแข็ง”

                “ไม่ได้รักปะ แค่ผ่านร้านก็ซื้อไว้ เหมือนซื้อขนมให้หมูให้หมาแหละ”

                ก็ ก็... ก็ซื้อขนมมาจริง แต่ไม่ได้ให้กับมือหรอก ผมเอาวางไว้บนโต๊ะอาหารทุกวันเดี๋ยวมันก็มาหยิบกินเอง เหมือนที่มันซื้อขนมให้ผมแล้วไม่พูดนั่นแหละ มันก็เอาวางไว้ให้ผมเดินไปหยิบเองเหมือนกัน ความสัมพันธ์ของผมกับน้ำตาลเป็นแบบนี้ ไม่ได้ชอบขี้หน้ากันสักเท่าไหร่หรอก เพียงแต่อดนึกถึงกันไม่ได้ เหมือนสิ่งที่พ่อคอยเน้นย้ำมันได้ผล ที่พ่อบอกเสมอว่าให้ดูแลน้อง ต่อไปก็เหลือกันแค่สองคนพี่น้องแล้ว...

                แต่อย่างว่าล่ะนะ มันมีพี่ชายที่แสนดีของมันแล้วนี่ คงไม่ต้องการพี่ชายคนนี้เพิ่มหรอกมั้ง แล้วพี่ไทม์ก็แสนดีอย่างที่มันชอบจริง ๆ ผมก็เคยชอบ ตอนนี้ไม่แน่ใจว่ายังชอบอยู่ไหม คงเปลี่ยนจากความชอบเป็นการจับตามองเสียมากกว่า ผมกลัวจับใจเลยว่าพี่มันจะทำอะไรเกินเลยกับน้ำตาล ไอ้น้องเวรนั่นยิ่งโง่ ๆ อยู่ด้วย ไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมใครเขาหรอก

                “พีชอยากกินอะไรเดี๋ยวเราพาไป”

                “อยากไปร้านคาเฟ่สวย ๆ ร้านนั้นอะ ที่เราขับผ่านตอนไปโรงพยาบาลคราวนั้น”

                “อ๋อ ร้านที่เราบอกว่าสวยน่ะเหรอ ได้เลย ๆ”

                “อื้ม บรรยากาศร้านดีด้วย อยากไปนั่งกินกับไนน์”

                เพราะบรรยากาศดี ๆ มันเหมาะกับการทำอะไรดี ๆ น่ะสิ ผมนอนคิดมาหลายวันแล้ว กว่าจะมีโอกาสที่เหมาะสมขนาดนี้ ยังไงวันนี้ไนน์เสร็จผมแน่!!

                ผมเอื้อมมือไปเปิดเพลงคลอไปขณะเดินทาง ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะรถแสนแพงด้วยท่าทางสบาย ชีวิตนี้ผมก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีโอกาสได้นั่งรถราคาหลายล้านบาทแบบนี้เลย ผมเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองว่าไนน์เป็นลูกเศรษฐี บ้านเขารวยมาก ถึงอย่างนั้นไนน์ก็ไม่เคยปฏิบัติกับผมแบบแบ่งแยกฐานะ เขาไม่เคยทำตัวรวยให้ผมรู้สึกอึดอัด

                แต่บอกตามตรงว่าต่อให้ผมรู้แต่แรกว่าไนน์เป็นลูกเต้าเหล่าใครผมก็ยังจะเข้าหาเขาอยู่ดี ผมชอบไนน์ที่รอยยิ้มและนิสัย ไม่ใช่เงินทอง ตั้งแต่รู้จักกันมาไนน์ไม่เคยอวดร่ำอวดรวย เขาอยู่แบบพอมีพอกินเหมือนกับผม อยู่แบบคนที่ยังหาเงินใช้เองไม่ได้ ช่วงไหนขัดสนเขาก็ทุบกระปุกเอาเงินออกมาใช้ไม่ต่างจากผมเลยเถอะ

                การได้มีไนน์อยู่ข้างกายแบบนี้ผมมีความสุขมาก มองโลกในแง่บวกขึ้น ยิ้มบ่อยขึ้น แต่ละวันมีอะไรทำมากขึ้น ไม่ได้น่าเบื่อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่สำคัญการมีไนน์ทำให้ผมอิจฉาน้ำตาลน้อยลง...

                เวลาเห็นมันกับพี่ไทม์คอยพูดจาหยอกล้อกันผมก็จะนึกถึงไนน์ทันที ผมก็มีของผม มันก็มีของมัน เวลากลับบ้านมามันมีพี่ไทม์ให้อ้อน คอยเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง ผมเองก็มีไนน์คอยคุยด้วยอยู่ทุกวัน มันมีพี่ชายใจดีคอยดูแลเอาใจใส่ ผมเองก็มีไนน์คอยดูแลเหมือนกัน ไนน์แสนดีไม่ต่างจากพี่ไทม์เลยด้วยซ้ำ

                แต่ต้องยอมรับว่าคนต้นแบบที่ผมรู้สึกชอบคือพี่ไทม์ เขาเป็นคนอบอุ่นแบบที่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้น่ะอบอุ่น อ่อนโยน และถ่อมตัวแค่ไหน นี่คือจุดที่พี่ไทม์กับไนน์ต่างกัน เพราะไนน์เป็นคนสดใส อารมณ์ดี แต่ก็ซื่อบื้อ ยิ่งผมรู้จักเขาก็ยิ่งรู้สึกได้รับการเติมเต็มในสิ่งที่ผมขาดหาย แม้จะต่างจากพี่ไทม์ แต่ผมก็ชอบไนน์มากอยู่ดี

                จากคนที่เอาแต่อิจฉาน้องตัวเองไปวัน ๆ ตอนนี้กลายเป็นคนที่พร้อมจะเรียนรู้ความรักไปพร้อมกับไนน์แล้วนะ ผมเข้าใจแล้วว่าความรู้สึกอยากรักใครสักคนจากใจจริงน่ะมันเป็นยังไง หัวใจผมมันไม่เคยชัดเจนขนาดนี้กับใครมาก่อนเลย ไนน์เป็นคนแรกที่ผมกล้าพูดเต็มปากว่าผม... รักเขา...

                “พีชยิ้มอะไรเหรอ คิดอะไรอยู่?”

                “คิดเรื่องของเรา”

                “หืม คิดทำไมอะ เราทำอะไรให้พีชไม่สบายใจหรือเปล่า”

                “นั่นสิ ใจเราไม่สบายตรงไหนหรือเปล่านะ อยู่กับไนน์แล้วใจเต้นแรงตลอดเลย”

                “พีชชชชชชช อย่าหยอดตอนขับรถได้ไหม เราเขินแล้วมือไม้มันอ่อน จับพวงมาลัยไม่ไหวแล้วเนี่ย”

                น่ารักจังคนเนี้ย ผมชอบเวลาไนน์เขินเพราะเขาจะเผยยิ้มหวาน มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสมาก ยิ่งตอนเขายิ้มกว้างแล้วดวงตาเขาจะปิดลงมันทำให้ผมมองไม่เบื่อเลย ไม่ว่าไนน์จะยิ้มแบบไหนก็น่ารักในสายตาผมไปเสียหมด

                เราใช้เวลาอยู่บนท้องถนนพักหนึ่งกว่าจะมาถึงร้านที่ผมบอก มันคือคาเฟ่ที่มีทั้งข้าวและขนมหวาน ผมเจอร้านนี้เมื่อวันที่ไนน์พาผมไปโรงพยาบาล รถมันติดพอดีเลยมีเวลานั่งมองริมถนนและพบว่าร้านนี้บรรยากาศดีมาก ตัวร้านตกแต่งสไตล์ยุโรป ด้านนอกร้านมีสวนหย่อมและสนามเด็กเล่นด้วย

ผมเอาชื่อร้านไปเสิร์ชหาข้อมูลมาแล้ว แล้วก็เก็บเงินตั้งครึ่งเดือนกว่าจะได้มา มื้อนี้ผมตั้งใจจะเลี้ยงไนน์เอง เด็กม.5 อย่างผมจึงต้องใช้เวลาเก็บเงินสักหน่อย วันนี้ไนน์พาผมออกมาผมเลยขอเลือกร้านเองเพราะเก็บเงินได้ครบแล้ว ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาผมงดกินขนม งดน้ำอัดลม เพื่อเก็บเงินมาเลี้ยงข้าวไนน์มื้อนี้เลยนะ

เมื่อเราเข้ามาด้านในของร้าน กลิ่นหอมหวานของขนมก็โชยจนไนน์ถึงกับทำจมูกฟุดฟิดเพื่อดอมดม ผมจูงมือไนน์มานั่งโต๊ะริมกระจกที่สามารถมองออกไปยังสวนหย่อมด้านนอกได้ จากนั้นไม่นานพนักงานก็ถือเมนูมาให้เราเลือกอาหาร เรื่องของกินไม่ต้องห่วงเลย ไนน์ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเท่านั้นในการสั่ง เขาเห็นอะไรน่ากินก็ใช้นิ้วจิ้มไปที่รูปในเมนูทันที

ส่วนของผมก็ง่าย ๆ แค่สั่งเมนูไม่ซ้ำไนน์ก็พอ เขาจะได้มีเมนูอื่นให้ชิมไง เผื่ออร่อยแล้ววันหลังมาอีกจะได้สั่ง

“บรรยากาศร้านก็ดี คนมากินข้าวด้วยก็ดี”

“วันนี้พีชเป็นอะไรเนี่ย ยิ้มตลอดเลย แล้วดูพูดจาเข้าสิ จีบเราแต่เช้าเลยนะ”

“จะจีบไนน์เราเคยเลือกเวลาด้วยเหรอ จะเช้าจะดึกเราก็จีบอยู่ดี”

“วันนี้มีพิรุธ เมื่อเช้ามีเรื่องอะไรดี ๆ เหรอ ไหนเล่าให้เราฟังหน่อย”

“ไม่มีอะไร แค่ดีใจคืนนี้จะมีคนใจดีให้นอนค้างด้วย”

“ใครบอกกกกก เรายังไม่ได้ตกลงเลย พีชพูดเองเออเองทั้งนั้นอะ”

“เดี๋ยวไนน์ก็ยอม”

__________________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

 

ต้าวพีชมันก็น่ารักของมันอะ ทั้งในบทบาทพี่ชายและคนกำลังมีฟามรักงี้อะ คลั่งรักมากแม่ //ตอนหน้าเกียมหมอนด้วย มันเขินมาก

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น